MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Valencia: Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Bagnaia με αστοχία Martin και ρεκόρ πτώσεων

Δεν χειρίστηκε καλά την πίεση ο Martin
MotoGP Valencia: Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Bagnaia με αστοχία Martin και ρεκόρ πτώσεων
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/11/2023

Οι σχεδόν 200.000 κόσμου, ένα τεράστιο κοινό που βρέθηκε στην πίστα για να δει την μάχη ενός εργοστασιακού αναβάτη απέναντι στον καλύτερο των δορυφορικών ομάδων έζησαν για λίγο τον πυρετό της μεγάλης μάχης αλλά δυστυχώς δεν θα κρατούσε πολύ.

Πρόκειται να είναι από αυτούς τους αγώνες που θα δώσει τεράστια τροφή για συζητήσεις και έδειξε πως θα είναι τέτοιος πριν ακόμη ξεκινήσει. Διότι ο Vinales πήρε μία απόλυτα δικαιολογημένη ποινή τριών θέσεων στην εκκίνηση επειδή δεν βγήκε σε μαύρη σημαία, που σημαίνει πως ο Bagnaia θα ξεκινούσε από την pole position.

Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να ξεκινήσει τον ηλεκτρονικό ψίθυρο για μία κακιά και μοχθηρή Ducati που φυσικά θα ήταν το τελευταίο που θα έμπαινε στην διαδικασία να κάνει, ιδιαίτερα με το ιστορικό εκκινήσεων του Vinales.

Κανένα λάθος στην εκκίνηση και για τον Martin που πάλεψε με τις KTM που σουζάροντας, κυριολεκτικά, προσπαθούσαν να κρατήσουν την γραμμή και να κλείσουν το κενό πίσω από τον Bagnaia. Δεν το κατάφεραν και οι δύο διεκδικητές του τίτλου έφυγαν εμπρός έτοιμοι να παλέψουν.

Πίσω ο Bezzecchi δίνει την εκκίνηση στις πολλές πτώσεις σε περιστατικό που εμπλέκεται και ο Marquez, πριν ακόμη συμπληρωθεί μισός γύρος.

Ο Martin έδειξε πως δεν θα περιμένει ούτε λεπτό, από την πρώτη στιγμή είναι έτοιμος να πιέσει τον Bagnaia και στα φρένα για την πρώτη στροφή το παρακάνει. Κολλά στον πίσω τροχό και το slipstreaming τον κάνει να χάσει τα φρένα, ακουμπά στον Bagnaia και βγαίνει στο μεγάλο runoff της Valencia ξανά μπαίνοντας στην 6η θέση και 2,4 δευτερόλεπτα πίσω.

Αμέσως παλεύει να περάσει τον Vinales, κουνώντας το κεφάλι όταν δεν το καταφέρνει με την πρώτη. Στο μεταξύ εμπρός ο Zarco παλεύει με τον Marquez. Αυτό σημαίνει πως οι τέσσερις τους στριμώχνονται σε ένα δύσκολο παιχνίδι που δεν θα έχει καλή συνέχεια. Σχεδόν μαζί οι δύο Pramac περνάνε την Honda και την Aprilia με τον Martin να μην περιμένει ούτε δευτερόλεπτο. Αν περίμενε θα μπορούσε να περάσει καθαρά τον Marquez ο οποίος θέλει να κάνει μία καλή παρουσία στον τελευταίο του αγώνα με την Honda.

Για τον Marquez, όπως ο ίδιος είπε εχθές, στόχος του ήταν ακόμη και το βάθρο για να βρεθεί εκεί ως Ισπανός με την Repsol Honda. Τελικά θα πήγαινε στο ιατρείο της πίστας για εξετάσεις, που είναι επίσης ένα σημείο που χαρακτηρίζει τις τελευταίες του σεζόν με την Honda και το χαμηλότερο σημείο της καριέρας του, όταν γύρισε πίσω από το χειρουργείο γρηγορότερα από αυτό που θα έπρεπε. Επίσης δικά του λόγια.

Ο Martin πιέζει λοιπόν και παίρνει την εσωτερική χωρίς να προλάβει να βάλει την μοτοσυκλέτα τόσο μέσα που να μην είναι δικό του λάθος. Χτυπά τον πίσω τροχό του Marquez και τον στέλνει στον αέρα. Τυχερός στην ατυχία του, ο Marquez προσγειώνεται χιλιοστά μετά την άσφαλτο πάνω στο χαλίκι και σηκώνεται με δυσκολία, αλλά χωρίς τραυματισμό καθώς πήρε το ΟΚ από τους γιατρούς στους οποίους μεταφέρθηκε.

Ο Martin είναι περίλυπος. Αδύνατο να μιλήσει έχει πλαντάξει στο κλάμα όσο η Ducati τρέχει να ενημερώσει τον Bagnaia πως είναι ήδη πρωταθλητής και να προσέχει.

Όπως θα πει ο Bagnaia μετά, είχε πρόβλημα με τα ελαστικά της μοτοσυκλέτας του, δεν ένιωθε το μπροστινό όσο θα ήθελε και τρεις γύρους πριν το τέλος δεν είχε ελαστικά και πάλευε κλείνοντας τις πόρτες στον Di Giannantonio.

Ουσιαστικά αφήνει την KTM του Binder να περάσει, μόλις καταλαβαίνει πως δεν κινδυνεύει, και αμέσως μετά βρίσκει τον εαυτό του στην τρίτη θέση καθώς η KTM έχει το 1-2. Από τον Miller περιμένεις το λάθος, από τον Binder πιο δύσκολα, το κάνουν και οι δύο. Πρώτα ο Binder κλειδώνει τα φρένα και βγαίνει στην λωρίδα ποινής για μακρύτερο γύρο ξανά μπαίνοντας 6ος και μετά από λίγο ο Miller πέφτει με τις κινήσεις του να δείχνουν πως ποτέ δεν κατάλαβε το γιατί.

Οι πτώσεις είναι εκείνο που χαρακτηρίζει τον αγώνα από εκεί και μετά και είναι ότι έχουν να δουν, οι δύο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Ο Zarco είναι σίγουρα στο βάθρο αλλά με τον ίδιο τρόπο που κινείται στους τελευταίους αγώνες ο DIGIA κάνει μία καθυστερημένη επίθεση και περνώντας τον Zarco στοχεύει την νίκη. Από το 1949 είναι η πρώτη σεζόν που κανείς οδηγός δεν κερδίζει δύο συνεχόμενους αγώνες, σημάδι πως δεν υπάρχουν πλέον ημίθεοι και θεοί, είναι όλοι ένα. Ο Bagnaia κάνει μία πολύ καλή άμυνα και κερδίζει τον τίτλο από την καρό σημαία κάνοντας την Ducati τρισευτυχισμένη που από την εποχή του Doohan έχει να ζήσει τέτοιο μεγαλείο, υπεράσπισης του #1 στην μοτοσυκλέτα. Από την στιγμή που ο Bagnaia δεν κράτησε το δικό του στη μοτοσυκλέτα, όπως θα μπορούσε, είναι η πρώτη φορά που το #1 συνεχίζει από το μακρινό 1998.

Μπαίνουμε στην επόμενη σεζόν ήδη από τώρα, καθώς οι δοκιμές θα δώσουν τροφή για το επόμενο βήμα.

 

UPDATE: Αρκετή ώρα μετά το τέλος του αγώνα ο DIGIA έλαβε ποινή 3 δευτερολέπτων για λάθος πίεση στα ελαστικά χάνοντας την δεύτερη θέση.
Ο Bagnaia τόνισε πως και ο ίδιος φοβήθηκε πως θα πάρει αυτή την ποινή γιατί δεν είχε καλή αίσθηση από τα ελαστικά και φοβήθηκε πως δεν είχαν βάλει σωστές πιέσεις. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις τέτοιο λάθος είπε και ευτυχώς δεν θα έχανε το πρωτάθλημα αν συνέβαινε.

Παρακάτω η σειρά, όπως τερμάτησαν:
 

ΘΕΣΗ

Βαθμοί

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος /Διαφ.

1

25

1F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

40:58.5350

2

20

49F. Di Giannantonio

Gresini Racing MotoGP™

+0.176

3

16

5J. Zarco

Prima Pramac Racing

+0.360

4

13

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+2.347

5

11

25R. Fernandez

CryptoDATA RNF MotoGP™ Team

+4.636

6

10

73A. Marquez

Gresini Racing MotoGP™

+4.708

7

9

21F. Morbidelli

Monster Energy Yamaha MotoGP™

+4.736

8

8

41A. Espargaro

Aprilia Racing

+8.014

9

7

10L. Marini

Mooney VR46 Racing Team

+9.486

10

6

12M. Viñales

Aprilia Racing

+10.556

11

5

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP™

+12.001

12

4

30T. Nakagami

LCR Honda

+21.695

13

3

32L. Savadori

CryptoDATA RNF MotoGP™ Team

+43.297

14

2

44P. Espargaro

GASGAS Factory Racing Tech3

 

Πτώσεισ:

   

42A. Rins

LCR Honda

19 laps

   

43J. Miller

Red Bull KTM Factory Racing

18 laps

   

37A. Fernandez

GASGAS Factory Racing Tech3

9 laps

   

23E. Bastianini

Ducati Lenovo Team

9 laps

   

89J. Martin

Prima Pramac Racing

5 laps

   

93M. Marquez

Repsol Honda Team

5 laps

πτωσεισ χωρισ γυρο:

   

72M. Bezzecchi

Mooney VR46 Racing Team