MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Valencia FP2 – Ρεκόρ από τον Vinales, μετεξεταστέος στα Q1 ο Bagnaia!

Όλα όπως τα θέλει ο Martin
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/11/2023

Με πτώση του Bezzecchi ξεκίνησαν τα FP2, ο οποίος έπεσε στην παγίδα της Κ8 όπως και ο Mir στα FP1. Μάλιστα ο Mir τραυματίστηκε στον αυχένα και για προληπτικούς λόγους δεν συμμετείχε στα FP2. Πτώση στους πρώτους γύρους των FP2 είχε και ο Alex Rins στα φρένα της Κ1. Πολύ γρήγορα όμως το ενδιαφέρον μεταφέρθηκε στον πίνακα με τους χρόνους καθώς ο Di Giannantonio έσπασε το φράγμα του 1:30, έχοντας πίσω του τον Quartararo που για πρώτη φορά δοκίμασε μια μοτοσυκλέτα με αεροδυναμικά φτερά στο πιρούνι. Σε αντίθεση με ότι συνηθίζεται, στα μέσα των FP2 ο Martin θα βάλει ένα φρέσκο ζευγάρι soft ελαστικά, ξεκινώντας από πολύ νωρίς το show των time attack. Το 1:29.4 του Martin δεν θα έμενε για πολύ στην κορυφή του πίνακα, καθώς ο Vinales θα καταφέρει να σπάσει το ρεκόρ της πίστας που είχε ο… Lorenzo (!!!!!) και να βρεθεί αυτός στην κορυφή.

2

Με είκοσι ολόκληρα λεπτά να απομένουν και τον καιρό να μένει εξαιρετικός, οι αναβάτες πήραν μερικές ανάσες στα box και ετοιμάζονταν να κάνουν την τελική επίθεση, όμως μια άσχημη πτώση του Jack Miller σκόρπισε κομμάτια carbon στην άσφαλτο, αναγκάζοντας την οργάνωση να ζητήσει να βγει η κόκκινη σημαία, διακόπτοντας για μερικά λεπτά την διαδικασία ώστε να καθαρίσει την πίστα.

Έτσι το πανηγύρι ξεκίνησε  στο τελευταίο δεκάλεπτο με τον Bagnai να προσπαθεί να μπει στη δεκάδα και να γλιτώσει τα Q1, έχοντας πίσω του τον Martin (με καινούρια αλλά hard γόμα) να έχει γίνει η σκιά του. Κι όταν λέμε η σκιά του, εννοούμε πως τον ακολούθησε μέχρι και στην διαδρομή του Long Lap Penalty που μπήκε ο Bagnaia για να τον αποφύγει!

Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα για τον Bangaia όταν δύο κίτρινες σημαίες ακύρωσαν δύο γύρους από τους τρεις που είχε για να επιτύχει έναν καλό χρόνο, με αποτέλεσμα να πρέπει να περάσει από τα Q1, κάνοντας ένα πολύ μεγάλο δώρο στον Martin που αν και δεν έκανε τον ταχύτερο χρόνο, πέτυχε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Ο ταχύτερος χρόνος έγινε από τον Vinales που έσπασε τρεις φορές σήμερα το απόλυτο ρεκόρ πίστας.