MotoGP Portimao: Πρωταθλήτρια η Ducati! Καθαρή νίκη Bagnaia σε αγώνα με κόκκινη σημαία

21 βάθρα για την Ducati φέτος!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/11/2021

Σε μία από τις καλύτερες πίστες που έχουν ποτέ φτιαχτεί και ίσως η πιο διασκεδαστική από όλες, ο αγώνας στο Portimao σε οδηγούσε συνέχεια να σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν ο Bagnaia δεν είχε πέσει στο Misano, πριν η κόκκινη σημαία σήμερα σημειώσει την λήξη.

Η εκκίνηση δεν ήταν καλή για τον Bagnaia με τον Miller να περνάει μπροστά και τον Martin να παλεύει με τον Mir. Προφανώς και ο Miller δεν θα πάλευε καθόλου να κρατήσει την θέση του, έχει ήδη μία φορά αφήσει τον Bagnaia να περάσει, δεν θα πάλευε ούτε και τώρα και έτσι αμέσως μετά την πρώτη στροφή στο μικρό «σπάσιμο» της δεύτερης πριν την κλειστή τρίτη, ο Bagnaia ήταν μπροστά και μάλιστα ο Mir είχε κερδίσει και αυτός την θέση του, οπότε οι τρεις πρώτοι οδηγούσαν τον αγώνα ακριβώς όπως ήταν και οι εκκίνησή τους.

Όχι για πολύ καθώς ο Mir πέρασε κατευθείαν τον Miller και σιγά σιγά έκτισαν και μία διαφορά από τους υπόλοιπους. Ο Petrucci έπεσε πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος την ίδια στιγμή που ο Lecuona ήταν η καλύτερη KTM παρόλο που έκανε μία έξοδο.

Στον έβδομο γύρο θα επαναλάμβανε την έξοδο αυτή στην πρώτη στροφή, μία δύσκολη στροφή γιατί φρενάρεις σε κατηφόρα και εκεί η πίστα έχει αφήσει τεράστιο run-off για να διορθώνουν οι αναβάτες. Αμέσως μετά θα έπεφτε εκεί ο Aleix Espargaro και πλέον ο Oliveira θα ήταν η καλύτερη KTM. Ο οποίος μάλιστα είχε καταφέρει να βρεθεί στην δέκατη θέση από την 17^η!

Εξαιρετική εκκίνηση είχε και ο νεαρός Marquez που πλέον στον δέκατο γύρο βρισκόταν στην 4^η θέση και είχε την καλύτερη απόδοσή του σε στεγνή πίστα στα MotoGP.

Η διαφορά των δύο πρώτων μεγάλωνε συνεχώς, αναγκάζοντας την Ducati να στείλει μήνυμα στον Bagnaia για να τον ειδοποιήσει πως ο Mir ήταν αρκετά πίσω, προφανώς για να μην πάρει κάποιο μεγαλύτερο ρίσκο. Και όμως, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο 12^ος γύρος ο Bagnaia συνέχισε ακάθεκτος ανεβάζοντας την διαφορά πάνω από το ένα δευτερόλεπτο.

Ωστόσο ο 12^ος γύρος ξεκίνησε με φοβερό προσπέρασμα στα φρένα της ευθείας για την πρώτη στροφή, του Alex Marquez στον Miller. Αυτό δεν το περίμενε κανείς παρόλο που φαινόταν πως ο νεαρός Marquez έχει τον ρυθμό να υποστηρίξει την κίνηση αυτή, το σημείο όμως ήταν δύσκολο. Ο Quartararo έχανε χρόνο πριν την αριστερή που οδηγεί στην διπλή παρατετατμένη δεξιά και από εκεί στην τελευταία στροφή πριν την ανηφόρα της ευθείας με την Ducati να διατηρεί το προβάδισμα για το πρωτάθλημα κατασκευαστών με ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά σε εκείνο το σημείο.

Στην μέση του αγώνα η διαφορά του Bagnaia με τον Mir είχε ξεπεράσει τα δύο δευτερόλεπτα και του Mir με τον Marquez πάνω από το 1.3 στερώντας το θέαμα σε μάχες, εκτός και αν ξέρεις πολύ καλά την πίστα αυτή και μπορείς να νιώσεις στο στομάχι σου, αυτά που βλέπεις να κάνουν με τον εμπρός τροχό να αποχωρίζεται συνέχεια το έδαφος, κυρίως μετά στην 8^η στροφή.

Ο Miller στις δοκιμές το πήγε και ένα βήμα πιο κάτω:

Ένα μικρό λάθος του Mir αφήνει την διαφορά με τον Bagnaia να μεγαλώσει περισσότερο την ίδια ώρα που τον πλησιάζει ο Marquez. Ο Mir έχει συμπεριφερθεί στον Alex Marquez περίπου όπως συμπεριφέρθηκε ο Miller στον ίδιο, οπότε αν οι δύο πίσω του τον φτάσουν το θέμα της προσπέρασης μπορείς να το πεις προσωπικό.

Στον 19^ο γύρο ο Miller προσπάθησε να κάνει ακριβώς εκείνο που του έκανε ο Alex Marquez και δεν τα κατάφερε, προς επίρρωση εκείνου που έγραφα πιο πάνω για την προσπέραση του Alex Marquez στο συγκεκριμένο σημείο. Πιο πίσω ο Quartararo δεν έπαιρνε το ρίσκο να περάσει τον Zarco και τον Martin προς μεγάλη απογοήτευση όλων μας, μιας και ο ίδιος έλεγε πως τώρα θα το ευχαριστιόταν περισσότερο χωρίς άγχος για το πρωτάθλημα. Φαίνεται πως μαζί με το άγχος έφυγε και η επιθυμία. Την ίδια ώρα που ο Zarco περνούσε τον Martin, ο Alex Marquez έκανε το λάθος και περνούσε μπροστά ο Miller. Αμέσως μετά στην 5^η στροφή ο Quartararo είναι εκτός αγωνιστικής γραμμής και πιέζοντας περισσότερο χάνει πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό και σημειώνει την πρώτη πτώση για την σεζόν! Ουσιαστικά παραδίδοντας το πρωτάθλημα ομάδων στην Ducati με 36 βαθμούς διαφοράς σε τρεις γύρους από τον πρωτελευταίο αγώνα.

Με αυτή την εξέλιξη ο συγκεκριμένος αγώνας σε άφηνε να σκέφτεσαι συνέχεια τι θα είχε γίνει αν ο Bagnaia δεν είχε πέσει στον προηγούμενο αγώνα!

Εκείνη την στιγμή ο Oliveira και ο Lecuona πέφτουν και βγαίνει η κόκκινη σημαία σημάδι πως τα πράγματα δεν είναι καλά για τους αγωνιζόμενους. Ο Lecuona προσπάθησε να περάσει τον Oliveira στις τελευταίες στροφές και πέφτοντας τον παρέσυρε έξω στον αγώνα της πατρίδας του, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των KTM να είναι εκτός πίστας πλέον. Η πρώτη πληροφορία δείχνει πως η κατάστασή τους δεν είναι σοβαρή και αυτό αφήνει την Ducati να πανηγυρίζει χωρίς τύψις.

Ο Zarco στέφεται πρωταθλητής για τους ανεξάρτητους αναβάτες και η Ducati πρωταθλήτρια κατασκευαστών.

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Διαφ.
1	Francesco BAGNAIA	Ducati	165.4	38'17.720
2	Joan MIR	Suzuki	165.2	+2.478
3	Jack MILLER	Ducati	165.0	+6.402
4	Alex MARQUEZ	Honda	165.0	+6.453
5	Johann ZARCO	Ducati	164.9	+7.882
6	Pol ESPARGARO	Honda	164.7	+9.573
7	Jorge MARTIN	Ducati	164.7	+10.144
8	Alex RINS	Suzuki	164.7	+10.742
9	Enea BASTIANINI	Ducati	164.4	+13.840
10	Brad BINDER	KTM	164.4	+14.487
11	Takaaki NAKAGAMI	Honda	163.9	+20.912
12	Luca MARINI	Ducati	163.8	+22.450
13	Valentino ROSSI	Yamaha	163.8	+22.752
14	Andrea DOVIZIOSO	Yamaha	163.6	+26.207
15	Stefan BRADL	Honda	163.6	+26.284
16	Maverick VIÑALES	Aprilia	163.5	+26.828
17	Franco MORBIDELLI	Yamaha	163.4	+27.863
	Miguel OLIVEIRA	KTM	164.4	1 Lap
	Iker LECUONA	KTM	164.3	1 Lap
	Fabio QUARTARARO	Yamaha	164.8	3 Laps
	Aleix ESPARGARO	Aprilia	162.9	16 Laps
	Danilo PETRUCCI	KTM		0 Lap

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!