MotoGP Portimao: Zarco pole position στην δραματικότερη κατάταξη των τελευταίων ετών!

Ακυρώθηκε ο χρόνος Marquez & Quartararo από τον Pol Espargaro – Πτώσεις στην Q1
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/4/2022

Οι αλλαγές στις συνθήκες του Portimao μας έδωσαν την πιο δραματική κατάταξη εδώ και πολλά χρόνια, απλά παρακολουθώντας την μία πτώση μετά την άλλη, πριν υπολογίσει κανείς την αγωνία στα box καθώς το παράθυρο για τον γύρο που θα καθόριζε τον πρώτο, φαινόταν πως θα είναι μόνο ένα και πάρα πολύ μικρό.

Στην FP4 οι συνθήκες έδειχναν πως θα αρχίσουν να βελτιώνονται και το μεγάλο ερώτημα ήταν αν θα προλάβει η πίστα να στεγνώσει πριν τελειώσει η Q1. Στην FP3 και στην FP4 τον καλύτερο χρόνο είχε ο Oliveira, ο Πορτογάλος οδηγούσε εντός έδρας και όπως ακριβώς και στον πρώτο αγώνα που έκαναν εδώ τα MotoGP και ήταν ο μόνος που είχε δεδομένα της πίστας, έτσι και τώρα, ο Oliveira μπόρεσε να κάνει την διαφορά γνωρίζοντας καλύτερα το περιθώριο ρίσκου.

Στην FP3 ξεχώρισε η πτώση του Marquez όχι για την σφοδρότητά της, αλλά για την αυξημένη πιθανότητα παρενεργειών που μπορεί να δημιουργήσει στον μεγάλο πρωταθλητή.

Και τότε ξεκίνησε η Q1, μία από τις πιο δύσκολες κατατακτήριες διαδικασίες των τελευταίων ετών για ομάδες και οδηγούς, καθώς καμία απόφαση δεν έδειχνε σωστή.

Το θέμα ήταν πως υπήρχαν τελείως στεγνά σημεία της πίστας και ολότελα βρεγμένα, κάτι περισσότερο από βρεγμένα: Υπήρχαν σημεία της πίστας στα οποία έρεε το νερό. Γνωρίζοντας προσωπικά την πίστα πάρα πολύ καλά, παρέχει εξαιρετική πρόσφυση στο όταν βρέχει και είναι εκπληκτική να οδηγείς εκεί μέσα εξαιτίας των υψομετρικών διαφορών, οι οποίες όμως δημιουργούν σημεία που κρατούν περισσότερο νερό, παρόλο που η απορροή της πίστας και η άσφαλτος στεγνώνει γρήγορα. Χρειαζόταν απλά μερικά λεπτά ακόμη. Κι αυτό ήταν το πρόβλημα, τα λεπτά που κυλούσαν.

Ο Nakagami μπαίνει με slick πρώτος και ο Dovizioso λαμβάνει αμέσως, μόλις που είχε βγει ο Nakagami στην πίστα πως ο ανταγωνιστής του έχει μπει με slick. Το θέμα τώρα είναι πως δεν επικρατούν οι συνθήκες για slick ελαστικό.

Ο Remy Gardner κάνει το ίδιο και αμέσως σημειώνει μία άσχημη πτώση, ξεκάθαρα εξαιτίας της επιλογής που έκανε.

Ο Nakagami επιστρέφει στα pit και αλλάζει σε βρόχινα, και θα πίστευε κανείς πως με αυτά τα δύο παραδείγματα θα έπαιρναν όλοι το μάθημα που έπρεπε.

Η Ducati δεν μαθαίνει από τα λάθη των άλλων όμως. Ενώ ακόμη οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει, μόλις δύο λεπτά αφότου ο Nakagami επέστρεψε για να αλλάξει ελαστικό κι ενώ υπάρχει χρόνος για να βάλει κανείς τα slick πιο μετά, ο Bagnaia μπαίνει στην πίστα με slick.

Δεν είναι ο μόνος που έχει slick εκείνη την στιγμή αλλά κανείς δεν τα πάει καλά με slick και το γιατί φαίνεται αμέσως, ο Bagnaia πέφτει χωρίς να συμπληρώσει χρόνο!

 

 

 

Η πτώση του Bagnaia πατώντας το πίσω ελαστικό σε ένα βρεγμένο σημείο και χάνοντας πρόσφυση πετώντας τον από την σέλα, τον στέλνει με τον ώμο στην άσφαλτο και παρόλο που σηκώνεται και περπατά, είναι εμφανές πως έχει χτυπήσει. Μεταφέρεται για εξετάσεις και μέχρι αυτή την στιγμή δεν είναι σίγουρο αν θα αγωνιστεί. Αν το κάνει, θα ξεκινήσει τελευταίος.

Η πίστα στεγνώνει σιγά – σιγά και τα slick αρχίζουν να λειτουργούν στην πίστα, απλά πέντε λεπτά μετά την καταστροφική πτώση του Bagnaia!

Η πίεση στα box για την pole position είναι τέτοια, που σίγουρα θα γίνουν και λάθος αποφάσεις. Ο Vinales μπαίνει στο box φωνάζοντας για slick ελαστικά, αλλά η μοτοσυκλέτα του δεν είναι έτοιμη. Επικρατεί πανικός σε όλες τις ομάδες γιατί εκείνοι που θα πάρουν τα δύο εισιτήρια για να συνεχίσουν στην Q2 θα έχουν πολύ λίγο χρόνο να παλέψουν.

Ο Alex Marquez γιορτάζει τα γενέθλια του και τον καλύτερο χρόνο εκείνη την στιγμή. Ένα χρόνο που σταδιακά διορθώνει και κατεβάζει προς τα κάτω, όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες, παίρνοντας τελικά το ένα από τα δύο εισιτήρια. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν απλά τυχερός, αλλά ο χρόνος που έκανε δεν ήταν από τύχη και αμέσως μετά στην Q2 έδειξε πως απλά είχε μία καλή ημέρα. Ας μην ξεχνάμε πως τα MotoGP έχουν τεράστιο ποσοστό ψυχολογίας του αναβάτη, σε κάθε τους αποτέλεσμα.

Ο Remy Gardner πέφτει ξανά, πέφτει και ο Fernandez και οι κίτρινες σημαίες ακυρώνουν προσπάθειες, αλλά ακριβώς στο τέλος του χρόνου πέφτει και ο πρώτος στο πρωτάθλημα, ο Bastianini δεν μπορεί να το πιστέψει, καθώς ο Martin χάνει την ευκαιρία να πάει στην Q2.

Πρόκειται για δέκα δραματικά λεπτά για όλους και διπλά για την Ducati. Στο μεταξύ η στροφή που έπεσε ο Bastianini δεν ήταν βρεγμένη αλλά είχε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία και είναι μία στροφή στην οποία κόβεις αρκετά.

ακόμη πιο φανταστικό το γραφικό της Dorna μετά από μία τέτοια Q1 αν είχε αλλάξει μία λέξη, μιλώντας για πόνο...

Ο Luca Marini παίρνει τελικά το εισιτήριο για την συνέχεια με τον Rossi να είναι στον βοηθητικό δρόμο παρακολουθώντας από πολύ κοντά, την πορεία του αδερφού του.

Ήταν μία δραματική Q1, όμως τα πράγματα θα συνέχιζαν με ένταση παρόλο που οι συνθήκες είχαν πλέον καλυτερέψει.

Ο Quartararo γλιστρά και λαμβάνει το μήνυμα πως πρέπει να αφήσει τον χρόνο να κυλίσει, καθώς τότε θα είναι η πίστα έτοιμη για καλύτερο χρόνο. Η απόφαση δεν είναι τόσο δύσκολη για τις ομάδες όπως πριν, αλλά δεν είναι και εύκολο να βασιστείς σε έναν γύρο στο τέλος γιατί μία κίτρινη σημαία μπορεί να σου ακυρώσει τον χρόνο. Ακριβώς όπως και τελικά έγινε…

Στο μεταξύ ο Alex Marquez είναι ο πιο γρήγορος στην αρχή της Q2 περνώντας πάνω από τα ελάχιστα νερά που έχουν απομείνει, με τον Mir να ακολουθεί και να παίρνει τον καλύτερο χρόνο.

Οι Ducati δεν βρίσκουν το πάτημα που πρέπει, ο Miller γλιστρά και φαίνεται πως ο Zarco είναι πολύ ταχύτερός του και ο μόνος που θα μπορούσε να φέρει την Ducati στην πρώτη γραμμή.

Ο Quartararo αρχίζει την επίθεσή του και κάνει χρόνους για πρώτη σειρά, με τον Zarco και τους αδερφούς Marquez μαζί με τον Mir να είναι όλα τα ονόματα που μπορούν να κυνηγήσουν την pole position.

Ο Miller για πολύ λίγο βρίσκεται τελικά στην pole position με χρόνο στα μισά του 1:42, ένας χρόνος που τελικά θα τον φέρει στην 4η θέση, καθώς εκείνη την στιγμή που βρέθηκε μπροστά, όλοι βρίσκονταν σε φάση επίθεσης. Πρώτος και καλύτερος ο Marquez. Είναι ταχύτερος παντού και πάει για την pole position όταν πέφτει ο Pol Espargaro.

Θα είναι κομμάτι αρχαίας ελληνικής τραγωδίας αν μία άλλη Honda τον κρατούσε μακριά από την pole position, κι αυτό ακριβώς συμβαίνει! Παρηγοριά για την Honda το γεγονός πως αυτός ο χρόνος θα τον έστελνε τελικά στην 4η θέση αντί για την 9η αλλά σίγουρα όχι την pole position.

Αυτή αλλάζει χέρια στην καρό σημαία σαν μπίλια σε ρουλέτα που επιβραδύνει και τελικά κάθεται στον Zarco που έχει καταφέρει να κάνει το χρονόμετρο να σταματήσει σχεδόν πάνω στο 1:42!

Δεύτερος ο Mir και τρίτος ο Aleix Espargaro που αργότερα θα έλεγε «ευτυχώς που δεν βρέθηκα στην Q1».

Έτσι για να τελειώσει η ημέρα αυτή για τα MotoGP πιο θεαματικά, ο Alez Marquez πέφτει με τον κεφάλι κάτω ενώ επιστρέφει στα pit, τόσο οριακά είναι τα πράγματα εξαιτίας της θερμοκρασίας!

Ο Quartararo είναι τυχερός που κρατά την 5η θέση μετά από όλα αυτά που έχουν γίνει με τον καιρό να είναι ο πρώτος που θα μιλήσει για την αυριανή εκκίνηση, σε έναν αγώνα που δύσκολα θα ξεπεράσει την κατάταξη, από πλευράς πληθώρας περιστατικών!

Αποτελέσματα Q2

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

Johann Zarco

Ducati

1:42.003

2

Joan Mir

Suzuki

1:42.198

3

Aleix Espargaro

Aprilia

1:42.235

4

Jack Miller

Ducati

1:42.503

5

Fabio Quartararo

Yamaha

1:42.716

6

Marco Bezzecchi

Ducati

1:42.716

7

Alex Marquez

Honda

1:42.903

8

Luca Marini

Ducati

1:43.179

9

Marc Marquez

Honda

1:43.575

10

Pol Espargaro

Honda

1:43.832

11

Miguel Oliveira

KTM

1:44.066

12

Brad Binder

KTM

1:44.710

Αποτελέσματα Q1

Q2

Alex Marquez

Honda

1:46.316

Q2

Luca Marini

Ducati

1:47.199

13

Jorge Martin

Ducati

1:47.936

14

Maverick Viñales

Aprilia

1:49.332

15

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:49.639

16

Andrea Dovizioso

Yamaha

1:49.695

17

Takaaki Nakagami

Honda

1:49.889

18

Enea Bastianini

Ducati

1:50.618

19

Franco Morbidelli

Yamaha

1:50.702

20

Remy Gardner

KTM

1:50.953

21

Lorenzo Savadori

Aprilia

1:51.308

22

Darryn Binder

Yamaha

1:51.639

23

Alex Rins

Suzuki

1:52.300

24

Raul Fernandez

KTM

1:53.603

25

Francesco Bagnaia

Ducati

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.