MotoGP Qatar 2022 FP2: Ισπανική υπόθεση - Ταχύτερος ο Rins

Αρκετά πίσω τα... "φαβορί"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/3/2022

Οι δεύτερες ελεύθερες δοκιμές (FP2) για τον πρώτο αγώνα της χρονιάς στο Qatar ανταποκρίθηκαν των… προσδοκιών, καθώς όπως συνέβη στις αντίστοιχες δοκιμές των Moto2 και Moto3, οι χρόνοι κατέβηκαν σημαντικά σε σχέση με τους χρόνους των FP1.

Στα πρώτα λεπτά των δοκιμών, η πρώτη πεντάδα των ταχύτερων γύρων όπως είχε διαμορφωθεί, ήταν οι Binder, Nakagami, Rins, P. Espargaro και M. Marquez. Πολύ γρήγορα όμως, ο Enea Bastianini και ο Vinales βελτίωσαν τον ρυθμό τους, με τον Bastianini μάλιστα να γράφει τον ταχύτερο χρόνο με 1:54.782, στον δεύτερο μόλις γύρο του.

Λίγο μετά όμως το πρώτο δεκάλεπτο, ο Marc Marquez τέθηκε αυτός επικεφαλής στον πίνακα των χρόνων, σε μια βραχεία κεφαλή όπως αποδείχθηκε, καθώς ο Aleix Espargaro σταμάτησε το χρονόμετρο στο 1:54.490. Ο Quartararo, που είχε μείνει εκτός της πρώτης δεκάδας, βελτίωσε κι αυτός τον ρυθμό καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση πίσω από τους δύο Ισπανούς της Aprilia και της Honda αντίστοιχα, με τον Martin και την Ducati της Pramac να τον ακολουθεί από κοντά. Ο χρόνος όμως του Quartaro δεν μέτρησε τελικά, επειδή είχε υπερβεί τα όρια της πίστας, με αποτέλεσμα να πέσει προσωρινά στην έβδομη θέση.

Ο Braf Binder από την άλλη, μπορεί να μην βελτίωσε τον χρόνο του σε σχέση με τα πρωινά δοκιμαστικά, αλλά λίγο πριν την συμπλήρωση του πρώτου εικοσαλέπτου, είχε καταφέρει να βρεθεί στην έκτη θέση του πίνακα των χρόνων. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, την δεκάδα που προς το παρόν θα έπαιρνε το εισιτήριο για να πάει απευθείας στα Q2 του Σαββάτου, την έκλεινε ο Pol Espargaro, ενώ ο αδερφός του με την Aprilia κατέβασε κι άλλο τον χρόνο του παραμένοντας στην κορυφή της λίστας.

Χρειάστηκαν όμως τελικά μόλις δύο λεπτά για να κάνουν τα αδέρφια Espargaro το 1-2, καθώς ο Pol έγραψε ταχύτερο χρόνο κατά δύο δέκατα του δευτερολέπτου, από τον χρόνο του Aleix. Λίγο αργότερα σημειώθηκαν και οι πρώτες πτώσεις των FP2, με τους Luca Marini και Alex Marquez να πέφτουν στην Κ1 και Κ6 αντίστοιχα, σε δύο συμβάντα που δεν είχαν καμία εμπλοκή μεταξύ τους.

Στο μεταξύ, ο Pol Espargaro μεγάλωσε κι άλλο την διαφορά από τον αδερφό του, φλερτάροντας με το 1:53, ενώ ο Alex Marquez κατάφερε να πέσει ξανά –αυτή τη φορά στην 10η στροφή- μέσα σε διάστημα λίγων λεπτών, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί.

Με κάτι παραπάνω από δέκα λεπτά να απομένουν, ο Joan Mir έκανε την επίθεσή του και βρέθηκε στην κορυφή των χρόνων, όντας και ο πρώτος αναβάτης που έσπασε το φράγμα του 1:54. H χαρά του όμως κράτησε λίγο, γιατί ένα λεπτό μετά ο Marc Marquez έγραψε ταχύτερο χρόνο κατά δύο δέκατα. Η Suzuki δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση, αυτή τη φορά με τον Rins ο οποίος με εντυπωσιακή οδήγηση βρέθηκε να ηγείται των FP2. Λίγο αργότερα, υπήρξε και μια… εμφύλια διαμάχη, καθώς ενώ ο Miller βρισκόταν σε έναν γρήγορο γύρο, βρήκε μπροστά του τον συμπατριώτη του Αυστραλό, Remy Gardner, ο οποίος του έκοψε το ρυθμό, με αποτέλεσμα να παραμείνει ο Miller στην 14η θέση.

Με πέντε λεπτά να απομένουν για το τέλος των δεύτερων δοκιμαστικών, ήταν αναμενόμενο ότι οι αναβάτες θα έκαναν τις τελικές τους επιθέσεις στα χρονόμετρα, με στόχο τον χρόνο που θα τους πάει απευθείας στα Q2. Ο Martin ξεκίνησε έναν γύρο πολύ δυναμικά, αλλά στο τρίτο κομμάτι της πίστας έχασε πολύ χρόνο και τελικά κατάφερε να φτάσει μέχρι την δεύτερη θέση. Ο Marc Marquez πήρε μία ολιγόλεπτη πρωτοπορία, πριν απαντήσει ξανά ο Rins για να τεθεί αυτός επικεφαλής. Στην προσπάθειά του μάλιστα να εξασφλαίσει την πρώτη θέση με έναν ακόμη γρήγορο γύρο, ο Ισπανός αναβάτης της Suzuki είχε μια έξοδο στην πρώτη στροφή της πίστας –που ευτυχώς δεν μετατράπηκε σε πτώση- ενώ υπήρξε άλλη μία… εμπλοκή μεταξύ δύο αναβατών, αυτή τη φορά ανάμεσα στους δύο team mates της Aprilia, τον Aleix Espargaro και τον Maverick Vinales. Μάλιστα, με το που γύρισαν οι δύο αναβάτες στα box τους, οι μεταλλικές πόρτες κατέβηκαν, προφανώς για να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις…

Τα FP2 έκλεισαν με μια ισπανική πρώτη τετράδα, ενώ εκτός της πεντάδας βρέθηκαν οι Quartararo (ο οποίος είχε και στην αρχή ένα πρόβλημα με το τιμόνι του), Miller και Bagnaia, που εξασφάλισαν την παρουσία τους στην πρώτη δεκάδα την τελευταία στιγμή.

 

Αποτελέσματα FP2

1

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

2

Marc Marquez

Repsol Honda (RC213V)

3

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

4

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP22)

5

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

6

Jack Miller

Ducati Lenovo (GP22)

7

Aleix Espargaro

Aprilia Factory (RS-GP)

8

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

9

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

10

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo (GP22)

11

Enea Bastianini

Gresini Ducati (GP21)

12

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

13

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

14

Andrea Dovizioso

WithU RNF Yamaha (YZR-M1)

15

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

16

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

17

Maverick Viñales

Aprilia Factory (RS-GP)

18

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP22)

19

Raul Fernandez

KTM Tech3 (RC16)

20

Marco Bezzecchi

Mooney VR46 Ducati (GP21)

21

Remy Gardner

KTM Tech3 (RC16)

22

Fabio Di Giannantonio

Gresini Ducati (GP21)

23

Luca Marini

Mooney VR46 Ducati (GP22)

 

 

MotoGP: Τίτλοι με δύο κατασκευαστές - Ο Marc Marquez σε ένα ακόμη κλειστό κλαμπ εκλεκτών

Ο M.Marquez και άλλοι 5 έχουν κερδίσει πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία με διαφορετικούς κατασκευαστές
Marquez Two manufacturers
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.