MotoGP Sachsenring: Pole Position Martin με το ρεκόρ να σπάει διαδοχικά και πτώσεις να ακυρώνουν προσπάθειες

Θέμα ατυχίας για Bagnaia και Marc Marquez

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/7/2024

Μία διαδικασία χρονομετρημένων που ανέδειξε τον Fernandez που για δεύτερη φορά μπαίνει στην πρώτη σειρά της εκκίνησης έχοντας κρατήσει για λίγο το ρεκόρ πίστας, κερδίζοντας το πρώτο εισιτήριο της Q1.

Ήταν μία δύσκολη Q1 όμως ας σταθούμε λίγο στο γεγονός πως ο Martin προανήγγειλε ότι εύκολα θα σπάσει το ρεκόρ και του χρόνου καθώς ο χρόνος που κατάφερε σήμερα ήταν με το ελαστικό σε κακή κατάσταση και είχε περισσότερα να δώσει, μία ακόμη φορά που φαίνεται η διαφορά με την προηγούμενη γενιά μοτοσυκλετών.

Ήταν μία επεισοδιακή Q1 στην οποία ο Raul Fernandez από την πρώτη στιγμή είχε τον καλύτερο χρόνο και με πολύ καλό ρυθμό έδειχνε πως για άλλη μία φορά φέτος, θα έχει το ένα εισιτήριο για την Q2.

Δεύτερος αρχικά στην Q1 ήταν ο Marc Marquez ο οποίος δεν θα είχε βρεθεί εκεί και θα είχε πάει κατευθείαν στην Q2 αν δεν σημείωνε εχθές μία άσχημη πτώση από την οποία έφυγε με ράγισμα στα πλευρά, ως το πιο σημαντικό από τους τραυματισμούς του.

Με την προσπάθειά του να ακυρώνεται μία φορά από τον Miller που αντιμετώπισε πρόβλημα στα φρένα της πρώτης στροφής και πέρασε ξυστά από την μοτοσυκλέτα του Marc Marquez, Ισπανός αναβάτης γύρισε στο box κάνοντας μία κίνηση προς τους μηχανικούς που έδειξε πως δεν μπορεί να συνεχίσει.

Ωστόσο ο Bezzecchi και ο Quartararo ήταν έτοιμοι να πάρουν την δεύτερη θέση για την Q2 και ο Marquez ξανά βγήκε κάνοντας μία προσπάθεια για μία τελευταία ευκαιρία και πράγματι ξεκίνησε πολύ δυνατά στα φρένα της πρώτης στροφής, όμως αμέσως μετά στο εσάκι βρήκε πάνω στην αγωνιστική γραμμή τον Stefan Bradl που πήγαινε τόσο σιγά σαν να του τελειώνει η βενζίνη. Ο αναβάτης της Honda προσπαθούσε να πάει στην άκρη αλλά δεν πρόλαβε και μάλιστα έφτασαν κοντά στο ατύχημα, τόσο δύσκολη ήταν η στιγμή εκείνη. Του ζήτησε αμέσως μετά συγνώμη με τον φανερά εκνευρισμένο Marquez να μην δίνει συνέχεια εκείνη την στιγμή.

Ο Quartararo τελικά δεν τα κατάφερε, όμως ο Bezzecchi έκανε καλύτερο χρόνο και πήρε το δεύτερο εισιτήριο αφήνοντας τον Marquez πίσω. Δεν έλειψαν τα γλιστρήματα και ακόμη και ο Fernandez είχε μία τέτοια στιγμή δείχνοντας πως ο χρόνος μπορεί σίγουρα να βελτιωθεί περισσότερο.

Στην Q2 αυτό ακριβώς έγινε αλλά δεν έλειψαν και οι πτώσεις από εδώ με πιο δύσκολη εκείνη του Vinales που είχε κοινά στοιχεία με του Marc Marquez εχθές και τον αναβάτη να σηκώνεται με δυσκολία.

Ο Martin γρήγορα εξασφάλισε την pole position από την οποία τουλάχιστον ένας θα τον ανάγκαζε να την υπερασπιστεί αλλά τελικά δεν χρειάστηκε. Ο Bagnaia ήταν στον τελευταίο γρήγορο γύρο όταν μία πτώση του Alex Marquez έβγαλε τις κίτρινες σημαίες μπροστά του με την προσπάθειά του να ακυρώνεται.

Ο Oliveira που στο παρελθόν θα έδειχνε μία καλή αγωνιστική ημέρα αλλά του την ακύρωσε ο Quartararo θα έχει σήμερα στον Sprint και αύριο στον αγώνα να αποδείξει τον ισχυρισμό του, ότι του αρέσει αρκετά η συγκεκριμένη πίστα. Δεν θα είναι όμως μία εύκολη εκκίνηση για τους αναβάτες της Trackhouse καθώς θα έχουν πίσω τους τον Bagnaia που αναμένεται να τους περάσει πριν την πρώτη στροφή και μία σειρά αναβατών πίσω που θα πιέσουν από νωρίς για καλύτερη θέση.

Η σειρά κατάταξης θέτει το σκηνικό για δύο δυναμικές εκκινήσεις και η πρώτη έρχεται στις 16:00 σήμερα.

*Αποτελέσματα* Q2:
Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ,	Προηγ.
1	89	Jorge Martin	Ducati	01:19.423
2	88	Miguel Oliveira	Aprilia	01:19.471	0.048	0.048
3	25	Raul Fernandez	Aprilia	01:19.643	0.220	0.172
4	1	Francesco Bagnaia	Ducati	01:19.749	0.326	0.106
5	73	Alex Marquez	Ducati	01:19.791	0.368	0.042
6	21	Franco Morbidelli	Ducati	01:19.946	0.523	0.155
7	12	Maverick Viñales	Aprilia	01:19.950	0.527	0.004
8	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	01:19.957	0.534	0.007
9	23	Enea Bastianini	Ducati	01:19.978	0.555	0.021
10	31	Pedro Acosta	KTM	01:20.348	0.925	0.370
11	33	Brad Binder	KTM	01:20.446	1.023	0.098
12	72	Marco Bezzecchi	Ducati	01:20.713	1.290	0.267
*Αποτελέσματα* Q1:
Q2	25	Raul Fernandez	Aprilia	01:19.678
Q2	72	Marco Bezzecchi	Ducati	01:20.115	0.437	0.437
13	93	Marc Marquez	Ducati	01:20.263	0.585	0.148
14	20	Fabio Quartararo	Yamaha	01:20.310	0.632	0.047
15	37	Augusto Fernandez	KTM	01:20.419	0.741	0.109
16	43	Jack Miller	KTM	01:20.515	0.837	0.096
17	30	Takaaki Nakagami	Honda	01:20.553	0.875	0.038
18	10	Luca Marini	Honda	01:20.565	0.887	0.012
19	5	Johann Zarco	Honda	01:20.799	1.121	0.234
20	36	Joan Mir	Honda	01:21.162	1.484	0.363
21	6	Stefan Bradl	Honda	01:21.270	1.592	0.108
22	87	Remy Gardner	Yamaha	01:21.297	1.619	0.027

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!