MotoGP – Στο Grand Prix της Μαλαισίας ως wild card με την Ducati ο Bautista
Επιστρέφει στο MotoGP και στη σέλα της Desmocedici μετά από πέντε χρόνια
Από το
motomag
10/8/2023
Η Ducati ανακοίνωσε πως ο Alvaro Bautista θα βρεθεί στη σέλα της Desmosedici GP22 στο Grand Prix της Μαλαισίας ως wild card συμμετοχή, με την μοτοσυκλέτα της ιταλικής εταιρείας να είναι βαμμένη στα χρώματα της Aruba.it.
Ο πρωταθλητής του WSBK Alvaro Bautista πραγματοποίησε πριν λίγες ημέρες το δεύτερο τέστ με τη μοτοσυκλέτα MotoGP της Ducati εξαργυρώνοντας έτσι το δώρο που του είχε υποσχεθεί η Ducati για την κατάκτηση του τίτλου στο WSBK το 2022. Μετά το συγκεκριμένο τεστ υπήρξαν εικασίες για μια πιθανή συμμετοχή του Ισπανού αναβάτη ως wild card σε κάποιον αγώνα του MotoGP. Τελικά η ιταλική εταιρεία επιβεβαίωσε πως ο Ισπανός αναβάτης θα βρεθεί στην πίστα της Sepang για να αγωνιστεί στον 18ο γύρο της χρονιάς στις 10-12 Νοεμβρίου αφού πρώτα θα έχει ολοκληρώσει τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στον θεσμό WSBK. Οπότε στη θέση του δοκιμαστή Pierro που συνήθως αναλαμβάνει να τρέξει ως Wild Card για λογαριασμό της Ducati, θα δούμε τον Bautista. Αυτό ίσως να προαναγγέλει τον μελλοντικό του ρόλο ως δοκιμαστή στα MotoGP, καθώς έχει υποργάψει μόνο για μία σεζόν ακόμα ως αναβάτης στο WSBK.
Ο Alvaro Bautista δήλωσε:"Είμαι πολύ χαρούμενος που θα μπορέσω να αγωνιστώ στο MotoGP ως wild card στη Sepang, μια πίστα που μου αρέσει πολύ και στην οποία είμαι χαρούμενος που επιστρέφω αφού δεν είναι στο καλεντάρι του WorldSBK. Οι δοκιμές με την Ducati Desmosedici GP ήταν θετικές, η αίσθηση ήταν καλή και πέρασα όμορφα. Θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά την Ducati και την Aruba.it γιατί, χωρίς αυτούς, θα ήταν αδύνατο να έχω αυτή την ευκαιρία. Ταυτόχρονα, θα ήθελα να πω ότι αυτός ο αγώνας θα είναι ένα μπόνους για μένα και όχι προτεραιότητα. Γι' αυτό πρέπει να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι στο πρωτάθλημα του WorldSBK, το οποίο είναι το μόνο που έχει σημασία τώρα. Θέλω να παραμείνω συγκεντρωμένος για αυτό το τελευταίο μέρος της σεζόν, το οποίο θα είναι πολύ απαιτητικό, με πολλούς αγώνες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το συναίσθημα με τη Panigale V4 R είναι καλό και ελπίζω να συνεχίσω σε αυτό το μονοπάτι. Στη συνέχεια, όταν τελειώσει η σεζόν, θα σκεφτούμε ότι πάμε στη Μαλαισία και θα διασκεδάσουμε."
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: