MotoGP Styrian: Πρώτη μέρα ελεύθερων δοκιμών

Τα πάνω-κάτω στα FP1 και FP2

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

21/8/2020

Οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές του δεύτερου αγώνα στην αυστριακή πίστα, ήταν ξεκάθαρα υπόθεση της Ducati, καθώς οι αναβάτες μπήκαν με την ψυχολογία της νίκης που κατάφεραν οι "Κόκκινοι" την προηγούμενη εβδομάδα. Ο Jack Miller κατάφερε να "γράψει" τον ταχύτερο χρόνο, μόλις τέσσερα χιλιοστά του δευτερολέπτου ταχύτερος από τον νικητή του προηγούμενου αγώνα, Andrea Dovizioso. Ο Αυστραλός αναβάτης της Pramac Ducati τέθηκε επικεφαλής στον πίνακα των χρόνων λίγο πριν την ολοκλήρωση του session, μια θέση που κατείχε για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας ο Takaaki Nakagami της LCR Honda.

Πριν τον Miller όμως ήταν αρκετοί οι αναβάτες που "καθαίρεσαν" τον Nakagami από την κορυφή, όπως ο Miguel Oliveira με την ΚΤΜ της Tech3. Μάλιστα ο Πορτογάλος έγραψε τον τρίτο καλύτερο χρόνο των FP1, αφήνοντας τον Nakagami στην τέταρτη θέση, ενώ ήταν και το μοναδικό Honda στην πρώτη δεκάδα. Ο Joan Mir με την Suzuki GSX-RR έδειξε εξαιρετικά σημάδια βελτίωσης, όντας ταχύτερος από τον Morbidelli ο οποίος έδειξε πως δεν έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα από το τρομακτικό ατύχημα που είχε στην τρίτη στροφή της πίστας το περασμένο σαββατοκύριακο. Πίσω του ακολούθησαν άλλα δύο ΚΤΜ, αυτό του νικητή του GP στο Brno, Brad Binder, και του Iker Lecuona, τονίζοντας εμφατικά το μεγάλο άλμα προόδου που έκανε το αυστριακό εργοστάσιο. Ο Maverick Vinales αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τον ένατο καλύτερο χρόνο, ενώ ο Fabio Quartararo έκλεισε την δεκάδα έχοντας μάλιστα και μια έξοδο στην έκτη στροφή της πίστας για την οποία αντέδρασε ιδιαίτερα παραστατικά.

Ο Pol Espargaro δεν κατάφερε να βάλει όλε τις μοτοσυκλέτες της ΚΤΜ στους δέκα ταχύτερους χρόνους, πετυχαίνοντας τον 11^ο χρόνο των FP1, ακολουθούμενος από τους Michele Pirro –ο οποίος αντικαθιστά τον Pecco Bagnaia- τον Danilo Petrucci και τον Bradley Smith που ήταν και ο ταχύτερος αναβάτης της Aprilia. Ο Valentino Rossi δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από τον 17^ο χρόνο, με τον Cal Crutchlow να τον ακολουθεί. Είναι πάντω σημαντικό να τονίσουμε ότι η διαφορά μεταξύ του πρώτου με τον τελευταίο (τον Stefan Bradl) ήταν μικρότερη από ένα δευτερόλεπτο, γεγονός που υπογραμμίζει το πόσο μικρά είναι τα περιθώρια λάθους για τους αναβάτες. Ο Zarco, ο αρνητικός πρωταγωνιστής του προηγούμενου αγώνα, δεν πήρε το ok από τους γιατρούς για να συμμετέχει στα σημερινά ελεύθερα δοκιμαστικά, και θα προσπαθήσει να μπει στα FP3 του Σαββάτου.

Το μεσημέρι, κατά την διάρκεια των FP2, οι ρόλοι αντιστράφηκαν και το χρονόμετρο σταμάτησε γρηγορότερα για τον Pol Espargaro. Ο Ισπανός αναβάτης χάρισε ωραίες στιγμές στην εντός έδρας πίστα των Αυστριακών, με το βλέμμα πλέον στα πολύ σημαντικά FP3 του Σαββάτου προκειμένου να έχει μια καλή θέση στην εκκίνηση του αγώνα. Ο χρόνος που έγραψε (1:23.638) ήταν πολύ καλύτερος από τον χρόνο του Miller στα FP1, σχεδόν κατά δύο δεκάτα, που αναλογιστούμε το πόσο μικρές ήταν οι διαφορές μεταξύ των αναβατών, φαντάζει σαν ολόκληρο… χάσμα. Οι δύο αναβάτες της Ducati γνωρίζοντας ότι οι χρόνοι τους θα του στείλουν κατευθείαν στα Q2 του Σαββάτου, επικεντρώθηκαν στο στήσιμο για την διατήρηση ενός καλού ρυθμού, μένοντας χαμηλά στην λίστα με τους χρόνους.

Για άλλη μια φορά, ο Nakagami ήταν αυτός που κράτησε ψηλότερα την σημαία της Honda από τους υπόλοιπους αναβάτες της Big-H, πετυχαίνοντας τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο και πέμπτο συνολικά της ημέρας. Οι δύο αναβάτες της Suzuki, Mir και Rins είχαν τον τρίτο και τέταρτο καλύτερο χρόνο αντίστοιχα, ενώ ο Maverick Vinales έκλισε την ταχύτερη πεντάδα των FP2. Μέχρι στιγμής πάντως, αυτός που φαίνεται ότι κλείνει την δεκάδα των αναβατών που θα πάνε απευθείας στα Q2 –εκτός από θεαματικές εξελίξεις- είναι ο Brad Binder, ο οποίος αφήνει εκτός τους Icer Lecuona, Aleix Espargaro και Valentino Rossi. Σε δύσκολη θέση είναι και ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας, Fabio Quartararo, ο οποίος στην πρώτη του έξοδο κατά την διάρκεια των FP2 είχε μια έξοδο στην πρώτη στροφή της πίστας, ενώ στην συνέχεια έκανε το ίδιο και στην Κ4 όταν βγήκε να επιτεθεί τσα χρονόμετρα για δεύτερη φορά.

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, τα αυριανά FP3 θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, με πολλούς αναβάτες να πρέπει να αναμετρηθούν με μια δύσκολη, επικίνδυνη (όπως αποδείχθηκε) και απαιτητική πίστα, προκειμένου να έχουν μια καλή θέση στη σχάρα εκκίνησης.

Συνδυασμένα αποτελέματα FP1-FP2

1	Pol Espargaro	Red Bull KTM Factory (RC16)
2	Jack Miller	Pramac Ducati (GP20)
3	Andrea Dovizioso	Ducati Team (GP20)
4	Miguel Oliveira	Red Bull KTM Tech3 (RC16)
5	Takaaki Nakagami	LCR Honda (RC213V)
6	Joan Mir	Suzuki Ecstar (GSX-RR)
7	Alex Rins	Suzuki Ecstar (GSX-RR)
8	Maverick Vinales	Monster Yamaha (YZR-M1)
9	Franco Morbidelli	Petronas Yamaha (YZR-M1)
10	Brad Binder	Red Bull KTM Factory (RC16)*
11	Iker Lecuona	Red Bull KTM Tech3 (RC16)*
12	Aleix Espargaro	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
13	Valentino Rossi	Monster Yamaha (YZR-M1)
14	Fabio Quartararo	Petronas Yamaha (YZR-M1)
15	Alex Marquez	Repsol Honda (RC213V)*
16	Michele Pirro	Pramac Ducati (GP20)
17	Danilo Petrucci	Ducati Team (GP20)
18	Cal Crutchlow	LCR Honda (RC213V)
19	Bradley Smith	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
20	Tito Rabat	Reale Avintia Ducati (GP19)
21	Stefan Bradl	Repsol Honda (RC213V)
22	Johann Zarco	Reale Avintia Ducati (GP19)

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!