MotoGP Ταϊλάνδη: Pole Position Bezzecchi με την Aprilia στα καλύτερά της!

Περισσότερες Aprilia στην εκκίνηση παρά Ducati!
MotoGP Ταϊλάνδη: Pole Position Bezzecchi με την Aprilia στα καλύτερά της!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

28/2/2026

Με τον Marco Bezzecchi αλλά και την Aprilia συνολικά, να ξεκινούν την φετινή σεζόν πολύ δυναμικά, δείχνοντας έτοιμοι να παλέψουν με την Ducati και κυρίως τον Marc Marquez σε όλα τα δοκιμαστικά στην Ταϊλάνδη, περίμενε κανείς πως τουλάχιστον η pole position θα είναι για αυτούς μία εύκολη υπόθεση. Ωστόσο δεν κερδήθηκε δίχως μία μικρή δόση δράματος, ότι πρέπει για να ξεκινήσει με μπόλικο ενδιαφέρον η σεζόν.

Από την πρώτη στιγμή της Q2, η Aprilia είχε ήδη καταλάβει τις τρεις πρώτες θέσεις της κατάταξης με τους Bezzecchi, Jorge Martin και τον επικεφαλής της Q1, Raul Fernandez, ενώ η Ducati υποχρεώθηκε να περιμένει έως τη δεύτερη προσπάθεια για να έχει την ευκαιρία μίας απάντησης.

Ακόμη και αν φαίνεται πως ο Bagnaia ίσως είναι ένας διαφορετικός Bagnaia από εκείνο που ήταν στο τέλος της περσινής σεζόν, η απάντηση της Ducati μπορούσε να έρθει μόνο από τον Marc Marquez από την στιγμή που ο Bagnaia έμεινε στην Q1 όταν ακυρώθηκε ο γρήγορος γύρος του από την πτώση του Morbidelli.

Ο Marquez βρισκόταν μόλις στην 8η θέση, έχοντας αντιμετωπίσει δυσκολίες με το πρώτο του σετ ελαστικών, ωστόσο ανέβασε ρυθμό στη δεύτερη προσπάθειά του, πλησιάζοντας την pole position σε απόσταση μόλις τριών εκατοστών του δευτερολέπτου. Ο Bezzecchi επιχείρησε γρήγορα να διευρύνει εκ νέου αυτή τη διαφορά, εντούτοις, υπέστη τη δεύτερη πτώση του για τη σημερινή ημέρα στην τελευταία στροφή της τελικής του χρονομετρημένης προσπάθειας. Παρά το επεισοδιακό κλείσιμο των κατατακτήριων δοκιμών, ο Bezzecchi διατήρησε την pole position μπροστά από τον Marquez. Παράλληλα, ο Fernandez εντυπωσίασε σημειώνοντας χρόνο 1:28 στην Q1, επίδοση την οποία επανέλαβε με ακρίβεια και στην Q2, εξασφαλίζοντας έτσι την εκκίνησή του από την πρώτη σειρά.

Από εκεί που κάποτε οι Ducati γέμιζαν όλη την εκκίνηση και ήταν μία Aprilia ανάμεσά τους, ξεκινάμε την πρώτη εκκίνηση με αναστροφή και την Ducati μία μόνη της στην πρώτη σειρά.

Η δεύτερη είναι πιο πολυσυλλεκτική υπόθεση, με τον Fabio Di Giannantonio στην τέταρτη θέση ακολουθούμενος από την Aprilia του Martin και την KTM του Pedro Acosta.

Ένας μάλλον υποτονικός Alex Marquez αρκέστηκε στην 7η θέση –απέχοντας τέσσερα δέκατα του δευτερολέπτου από την pole– έχοντας στο πλευρό του την τελευταία μοτοσυκλέτα της Aprilia, με αναβάτη τον Ai Ogura. Ο Franco Morbidelli προκρίθηκε επιτυχώς από την Q1, παρά την πτώση της τελευταίας στιγμής του στη στροφή 3, που στέρησε και την προσπάθεια του Bagnaia.

Ο Morbidelli δεν κατάφερε να επαναλάβει την ίδια ταχύτητα στην Q2, με αποτέλεσμα ο Ιταλός αναβάτης να περιοριστεί στην 9η θέση του grid.

Οι Honda των Joan Mir και Johann Zarco πλαισιώνουν τον Brad Binder στην τέταρτη σειρά της εκκίνησης, με την εν λόγω τριάδα να απέχει περισσότερο από επτά δέκατα του δευτερολέπτου από την κορυφή.

Εν τω μεταξύ, οι δυσκολίες της Yamaha έρχονται και σε αυτή την σεζόν με τον Fabio Quartararo να καταγράφει το καλύτερο αποτέλεσμα της ομάδας καταλαμβάνοντας τη 16η θέση, μπροστά από τους Maverick Viñales και Jack Miller. Παράλληλα, οι Alex Rins, Enea Bastianini και ο rookie Toprak Razgatlioglu συμπλήρωσαν την 7η σειρά της εκκίνησης. Ο Michele Pirro ολοκληρώνει το grid, ως αντικαταστάτης του Fermin Aldeguer στην Ταϊλάνδη.

 

Αποτελέσματα Q2:

Pos

No.

Rider

Bike

Time

Diff

Prev

1

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:28.652

 

 

2

93

Marc Marquez

Ducati

1:28.687

0.035

0.035

3

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:28.876

0.224

0.189

4

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:28.918

0.266

0.042

5

89

Jorge Martin

Aprilia

1:29.001

0.349

0.083

6

37

Pedro Acosta

KTM

1:29.061

0.409

0.060

7

73

Alex Marquez

Ducati

1:29.077

0.425

0.016

8

79

Ai Ogura

Aprilia

1:29.211

0.559

0.134

9

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:29.321

0.669

0.110

10

36

Joan Mir

Honda

1:29.385

0.733

0.064

11

33

Brad Binder

KTM

1:29.402

0.750

0.017

12

5

Johann Zarco

Honda

1:29.532

0.880

0.130

Αποτελέσματα Q1:

Q2

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:28.784

 

 

Q2

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:29.090

0.306

0.306

13

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:29.348

0.564

0.258

14

10

Luca Marini

Honda

1:29.446

0.662

0.098

15

11

Diogo Moreira

Honda

1:29.489

0.705

0.043

16

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:29.683

0.899

0.194

17

12

Maverick Viñales

KTM

1:29.774

0.990

0.091

18

43

Jack Miller

Yamaha

1:29.834

1.050

0.060

19

42

Alex Rins

Yamaha

1:30.067

1.283

0.233

20

23

Enea Bastianini

KTM

1:30.078

1.294

0.011

21

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

1:30.165

1.381

0.087

22

51

Michele Pirro

Ducati

1:31.361

2.577

1.196

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.