MotoGP Test Sepang: Day 2

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/1/2018

Ολοκληρώθηκε και η δεύτερη μέρα των δοκιμών στην Sepang, με καιρικές συνθήκες παρόμοιες με την πρώτη μέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η διαδικασία ξεκίνησε με βροχή και την πίστα βρεγμένη, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας στέγνωσε και οι δοκιμές συνεχίστηκαν στο στεγνό. Η γενικότερη αίσθηση ήταν πως η πλειοψηφία των αναβατών έμεινε ικανοποιημένη από τα αποτελέσματα, με αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές στην κατάταξη, σε σχέση με την προηγούμενη μέρα.
Η πιο εντυπωσιακή από αυτές ήταν η επικράτηση του Maverick Vinales, ο οποίος ανέβηκε 10 θέσεις σε σχέση με χθες, δείγμα του πόσο πολύ δουλειά έχει γίνει από πλευράς Yamaha. Η δεύτερη θέση του Rossi, (ο οποίος εμφανίστηκε με ένα παλιότερο, vintage, σχέδιο στο κράνος του γιορτάζοντας τα 20 χρόνια συνεργασίας του με την AGV) με μόλις 35 χιλιοστά του δευτερολέπτου διαφοράς, έρχεται ως επικύρωση του παραπάνω. Ο Rossi, στις δηλώσεις του μετά το πέρας των δοκιμών, είπε πως το καινούργιο φαίρινγκ του αρέσει περισσότερο γιατί του προσφέρει μεγαλύτερη προστασία για το ύψος του, ενώ μειώνει σημαντικά και τις σούζες και φυσικά δεν παρέλειψε να εκθειάσει όπως και την πρώτη μέρα, το καινούργιο πλαίσιο της Μ1.

Οι δύο εργοστασιακοί αναβάτες της Movistar Yamaha έκαναν την επίθεσή τους στα χρονόμετρα στα τελευταία δέκα λεπτά των δοκιμών και δεν επέτρεψαν σε κανέναν από τους αντιπάλους τους να αμφισβητήσουν τις επιδόσεις τους. Το μυστικό, σύμφωνα με τον Vinales, είναι ότι η καινούργια Μ1 προσαρμόζεται πολύ καλύτερα στα δεδομένα των ελαστικών της Michelin και πλέον η δουλειά επικεντρώνεται στα ηλεκτρονικά ώστε να γίνει ακόμη πιο γραμμική η απόδοση του κινητήρα. Μάλιστα, όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους, "η πίστα σήμερα ήταν πιο γλιστερή σε σχέση με χθες, αλλά ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν", καθώς πέρσι το μεγάλο πρόβλημα των Μ1 ήταν ακριβώς αυτό: οι συνθήκες μειωμένης πρόσφυσης και χαμηλών θερμοκρασιών, οπότε ήταν ίσως οι ιδανικότερες συνθήκες για να δοκιμάσουν την αποτελεσματικότητα των αλλαγών. Ο Vinales δεν διαπίστωσε καμία απώλεια στην απόδοση των ελαστικών ακόμη και μετά από 20 γύρους κι έτσι μπόρεσε να επιδείξει μια εντυπωσιακή σταθερότητα. Σημείωσε επίσης πως το καινούργιο πλαίσιο προσαρμόζεται καλύτερα στα ελαστικά κι αυτό δίνει την δυνατότητα να είναι γρηγορότερος από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο γύρο. Ο νεαρός Ισπανός σχολίασε ακόμη και το καινούργιο φαίρινγκ λέγοντας πως μπορεί να το χρησιμοποιήσουν σε κάποιες πίστες διότι βοηθά στην επιτάχυνση και μειώνει σημαντικά τις σούζες.

Ο Cal Crutchlow ήταν αυτός που ανέλαβε να κρατήσει ψηλά τη σημαία της Honda, καθώς πέτυχε τον τρίτο καλύτερο χρόνο της ημέρας δηλώνοντας απόλυτα ευχαριστημένος και με το γεγονός ότι η Honda έκανε ακριβώς ότι ζήτησαν ο ίδιος και η ομάδα του. Οι δύο εργοστασιακοί όμως αναβάτες της Repsol Honda (Marquez και Pedrosa) είδαν τις θέσεις τους να είναι χειρότερες από την πρώτη μέρα, ενώ είχαν να δοκιμάσουν μια σειρά από καινούργια δεδομένα τα οποία αφορούσαν τον κινητήρα, τις αναρτήσεις, τα αεροδυναμικά βοηθήματα και τα ελαστικά. Ο Marquez δήλωσε πάντως ευχαριστημένος, σημειώνοντας μάλιστα πρόοδο όπως είπε ο ίδιος, πετυχαίνοντας τον καλύτερο χρόνο του την ώρα που η θερμοκρασία είχε ανέβει αρκετά.

Δοκίμασε το καινούργιο φαίρινγκ (που είχαμε πρωτοδεί στις ιδιωτικές δοκιμές λίγες μέρες νωρίτερα στην ίδια πίστα), πράγμα που σημαίνει ότι στη Honda έχουν καταλήξει τουλάχιστον σε δύο κινητήρες από τους υποψήφιους για την νέα σεζόν, αλλά απομένει αρκετή δουλειά ακόμη για να βρεθεί η σωστή ισορροπία της μοτοσυκλέτας. Προς το τέλος της ημέρας, και έχοντας τοποθετήσει καινούργιο ελαστικό στην μοτοσυκλέτα του, ξεκίνησε ένα ψιλόβροχο με αποτέλεσμα ο Ισπανός να πέσει, χωρίς πάντως σοβαρά προβλήματα ούτε στον ίδιο, αλλά ούτε και στην μοτοσυκλέτα του.

Στο στρατόπεδο της Ducati, ο Lorenzo ήταν αυτός που πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα για τους "Κόκκινους", τερματίζοντας στην τέταρτη θέση της κατάταξης, όντας ένα δέκατο του δευτερολέπτου πιο αργός από τον Vinales. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το έτερο Ducati που ήταν πέμπτο, με αναβάτη τον Jack Miller που δείχνει ότι βρίσει πολύ γρήγορα τα πατήματά του και προσαρμόζεται με ταχύτατους ρυθμούς στην καινούργια του μοτοσυκλέτα. Μάλιστα, η διαφορά του με τον Lorenzo στους ταχύτερους χρόνους, ήταν μόλις 11 χιλιοστά του δευτερολέπτου, κατεβαίνοντας κι αυτός κάτω από τα δύο λεπτά.

Ο Dovizioso που τερμάτισε ελάχιστο πίσω από τον Marquez, είχε επικεντρωθεί σε μια πιο εις βάθος αξιολόγηση της GP18, μετά τις πρώτες θετικές εντυπώσεις που είχε αποκομίσει από την πρώτη μέρα των δοκιμών. Πίσω του ήταν ο Danilo Petrucci, ο οποίος φέτος διανύει την τελευταία χρόνια του στην ομάδα της Pramac Ducati, με τις φήμες να κάνουν λόγο πως μπήκε σε ένα αυστηρό πρόγραμμα δίαιτας προκειμένου να χάσει τέσσερα κιλά, ώστε να συμβάλλει κι αυτός από την μεριά του στην βελτίωση της διαχείρισης των ελαστικών μέσα στον αγώνα.

Pramac Ducati – 4 κιλά... από δίαιτα Petrucci!

Μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη ήταν η συνέχεια των καλών επιδόσεων από τον Pol Espargaro και την KTM, ο οποίος στην αρχή των δοκιμών τέθηκε επικεφαλής της κατάταξης, αλλά προς το τέλος της ημέρας στην προσπάθειά του να βελτιώσει τον χρόνο του, είχε μια πτώση στην τέταρτη στροφή της πίστας, με αποτέλεσμα να καταλήξει στο νοσοκομείο της Kuala Lumpur για να κάνει κάποιες εξετάσεις, παρά την γενικότερη καλή κλινική του εικόνα.
Ο Zarco έκλεισε τη μέρα στην έκτη θέση, έχοντας μια σημαντική διαφορά από την πρώτη πεντάδα, ενώ ήταν κι ένας από τους αναβάτες με τους περισσότερους γύρους, μαζί με τον Marc Marquez. Ο ίδιος όμως δείχνει ακόμη προβληματισμένος σχετικά με την Μ1 του 2017 που οδηγεί, μη έχοντας καταλήξει ακόμη αν θα τρέξει με αυτή την έκδοση ή με την παλιότερη.

Ο Andrea Iannone έκλεισε την πρώτη δεκάδα, δίνοντας πολύ ενθαρρυντικά σημάδια σχετικά με τις βελτιώσεις που έκανε η Suzuki για το 2018. Όμως, η μοτοσυκλέτα του Ιταλού άρχισε κάποια στιγμή να βγάζει φλόγες από την εξάτμιση αναγκάζοντάς τον να σταματήσει στην άκρη πριν καταφέρει να ξαναμπεί μέσα και να συμπληρώσει 57 γύρους. Αυτή η εξέλιξη δείχνει ότι μπορεί μεν η Suzuki να βρίσκεται σε καλό δρόμο, αλλά υπάρχει ακόμη δουλειά μπροστά καθώς οι επιδόσεις θα πρέπει να συνδυαστούν και με αξιοπιστία στον καινούργιο κινητήρα του GSX-RR.
Σε πολύ καλό επίπεδο ήταν και ο Aleix Espargaro με την Aprilia, ο οποίος έμεινε εκτός δεκάδας για μόλις οκτώ χιλιοστά του δευτερολέπτου, με το εργοστάσιο του Noale να συνεχίζει την αξιολόγηση της προσπάθειας για παραπάνω ιπποδύναμη.
Όπως είναι φυσιολογικό, οι rookies της κατηγορίας ήταν πιο πίσω στην κατάταξη, με την καλύτερη επίδοση να ανήκει στον Franco Morbidelli που τερμάτισε στην 17η θέση, παρά τις δύο πτώσεις που είχε.
Η αυλαία των δοκιμών στη Sepang θα πέσει αύριο, με την πίστα να ανοίγει για τους αναβάτες στις 04:00 ώρα Ελλάδος. Μείνετε συντονισμένοι!

Οι χρόνοι των δοκιμών – Day 2

1. Maverick Viñales Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 59.355s
2. Valentino Rossi Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 59.390s +0.035s
3. Cal Crutchlow LCR Honda (RC213V) 1m 59.443s +0.088s
4. Jorge Lorenzo Ducati Team (GP18) 1m 59.498s +0.143s
5. Jack Miller Pramac Ducati (GP17) 1m 59.509s +0.154s
6. Johann Zarco Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 59.702s +0.347s
7. Marc Marquez Repsol Honda (RC213V) 1m 59.730s +0.375s
8. Andrea Dovizioso Ducati Team (GP18) 1m 59.732s +0.377s
9. Danilo Petrucci Pramac Ducati (GP18) 1m 59.747s +0.392s
10. Andrea Iannone Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 59.917s +0.562s
11. Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 59.925s +0.570s
12. Dani Pedrosa Repsol Honda (RC213V) 1m 59.999s +0.644s
13. Alex Rins Suzuki Ecstar (GSX-RR)* 2m 0.042s +0.687s
14. Pol Espargaro Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.262s +0.907s
15. Tito Rabat Reale Avintia (GP17) 2m 0.506s +1.151s
16. Bradley Smith Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.520s +1.165s
17. Franco Morbidelli EG 0,0 Marc VDS (RC213V) 2m 0.662s +1.307s
18. Mika Kallio Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.701s +1.346s
19. Alvaro Bautista Angel Nieto Team (GP17) 2m 0.728s +1.373s
20. Karel Abraham Angel Nieto Team (GP16) 2m 0.914s +1.559s
21. Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V) 2m 0.952s +1.597s
22. Sylvain Guintoli Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 1.392s +2.037s
23. Scott Redding Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 1.456s +2.101s
24. Yamaha Test 3 Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 1.480s +2.125s
25. Yonny Hernandez Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 2m 1.554s +2.199s
26. Xavier Simeon Reale Avintia (GP16) 2m 1.689s +2.334s
27. Tom Luthi EG 0,0 Marc VDS (RC213V) 2m 1.810s +2.455s
28. Yamaha Test 2 Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 2.573s +3.218s

Ετικέτες

motogp

valentino rossi

Yamaha YZR-M1

Ducati

Jorge Lorenzo

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!