MotoGP Τσεχίας: Τους έβαλε σε ράγες

Άπιαστος Marquez δεν έχει αντίπαλο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/8/2019

Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για τον Marquez, να γιορτάσει την χθεσινή ισοφάριση του ρεκόρ του Doohan με 58 pole position στην κορυφαία κατηγορία αγώνων της μοτοσυκλέτας. Μία ισοφάριση που την πέτυχε με τρόπο έως και ταπεινωτικό για τους υπόλοιπους: Βγήκε με slick στην βροχή και τους άφησε δευτερόλεπτα πίσω να παλεύουν με τα βρόχινα ελαστικά. Την pole position αυτή την τίμησε με νίκη από την πρώτη γραμμή της εκκίνησης, δίχως ποτέ κανείς να διεκδικήσει την θέση του! Ένας αγώνας σε ράγες με ελάχιστες προσπεράσεις, ένας αγώνας που τουλάχιστον τέσσερις αναβάτες θα έχουν να λένε πως τους αδίκησε η τύχη και οι συγκυρίες, ξεκινώντας από την θέση τους στην εκκίνηση.

Η τύχη δεν καθορίζει από πού θα ξεκινήσει καθένας, είναι ζήτημα της προετοιμασίας και του κόπου που έχει καταβάλει τις προηγούμενες ημέρες. Εκτός από το Brno και τον απρόβλεπτο καιρό του. Μικρή παρένθεση: Αυτή η πίστα και όσα ζήσαμε με τον καιρό και τα σύννεφα από πάνω της, δεν είναι ένα παράδειγμα για την κλιματική αλλαγή. Το Brno πάντα έτσι ήταν, πάντοτε απρόβλεπτο και πάντοτε με την βροχή να καραδοκεί ακόμη και για τους μισούς μόνο: Κάθε χρονιά κάποιοι θεατές βρέχονται, κάποιοι άλλοι όχι. Σπάνια έχει τον ίδιο καιρό από άκρη σε άκρη των 5.403 μέτρων του… Κι έτσι δεν είναι έκπληξη που σήμερα ο αγώνας καθυστέρησε εξαιτίας της βροχής στο ένα τρίτο της πίστας. Η υπόλοιπη ήταν ολόστεγνη, καθιστώντας τα slick ελαστικά την μόνο λύση. Σωστά η οργανωτική επιτροπή συντόμευσε την διάρκεια του αγώνα και καθυστέρησε την εκκίνηση. Δεν υπήρχε καμία άλλη λύση και σίγουρα δεν γινόταν να ξεκινήσουν με βρόχινα ελαστικά περιμένοντας να στεγνώσει πλήρως, δεν θα είχαν βγάλει ούτε έναν γύρο.

Το πρόβλημα είναι πως για την ευθεία της εκκίνησης και για δύο στροφές πριν από αυτή, η πίστα ήταν βρεγμένη, και την πρώτη απόδειξη για την ανατροπή που μπορεί αυτό να φέρει, ήταν με το που άναψαν τα φώτα. Ο Vinales κάνει μία από τις χειρότερες εκκινήσεις της καριέρας του και αρχίζει να χτυπιέται πάνω στην μοτοσυκλέτα του μετά την πρώτη στροφή και ο Zarco που υπήρχε περίπτωση να δει για πρώτη φορά τον εαυτό του με KTM να κυνηγά τους υπόλοιπους, μένει πίσω. Για τους μισούς σχεδόν αναβάτες η εκκίνηση γίνεται στο βρεγμένο, για τους υπόλοιπους στο στεγνό. Αν αυτό είχε συμβεί σε κάποιο εθνικό πρωτάθλημα ταχύτητας, με το ελληνικό πρώτο από όλα, θα είχαν σκοτωθεί να μαλώνουν, αναβάτες, παράγοντας και διοργανωτές για το υπόλοιπο της σεζόν. Όχι εδώ. Εδώ είναι όλοι τους επαγγελματίες και συμπεριφέρονται -τουλάχιστον τις περισσότερες φορές– αντίστοιχα. Υπερβολικά τσατισμένος ο Vinales από την εκκίνηση, όχι όμως όσο θα γινόταν ο Mir σε λίγο. Στην τέταρτη στροφή του πρώτου γύρου, ο Zarco ανοίγει την γραμμή του απότομα γλιστρώντας, παρασέρνει τον Morbidelli που γίνεται η κορύνα του μπόουλινγκ για τον Mir και οι δυο τους καταλήγουν εκτός, με τον άνθρωπο που τα ξεκίνησε όλα, τον Zarco να παραμένει στην μοτοσυκλέτα του και να συνεχίζει δίχως να ξέρει τι έχει συμβεί.

Λίγο πιο μπροστά ο Rossi θα ανέβαινε άλλη μία θέση και θα κυνηγούσε την άλλη KTM που είχε κάνει μία πολύ καλή εκκίνηση. Ο Pol Espargaro είχε μπει σε ένα τρένο που οδηγούσε ο Marquez, πίσω του είχε ανέβει ο Dovizioso και ακολουθούσε ο Miller και ο Rins. Ο Marquez στους πρώτους γύρους είχε βάλει το κεφάλι κάτω και περίμενε κάποια Yamaha να τον ακολουθήσει, μιας και η προσαρμογή τους τις προηγούμενες ημέρες στο Brno είχε προχωρήσει εκθετικά. Το μόνο όμως που έβλεπε γύρο με τον γύρο, ήταν πως τον ακολουθούσε η Ducati. Ο Rins θα κατάφερνε να περάσει τον ατρόμητο στην βροχή Miller με την τετράδα να ξεφεύγει μπροστά και να αφήνει την KTM του Pol και τον Rossi να αποτελούν μία μοναχική δυάδα.

Δεν θα ήταν για πολύ μόνοι τους. Ο Crutchlow έχοντας περάσει τον Petrucci τους είχε πλησιάσει, την στιγμή που ο Rossi θα περνούσε τον Espargaro. Λίγο αργότερα ο Crutchlow θα είχε βρεθεί στην πέμπτη θέση προσπερνώντας στο πιο συνηθισμένο σημείο, στην τρίτη στροφή, τον Rossi με τις θέσεις να κλειδώνουν εκεί. Η μόνη διαφορά είναι πως ο Miller ανέκτησε την θέση του στους τελευταίους γύρους και ανέβηκε στο βάθρο, με τον Rins να ριψοκινδυνεύει μία πτώση για να ξανά μπει τρίτος. Είναι κρίμα για την Suzuki γιατί έπρεπε να είναι συνεχόμενα στο βάθρο στους προηγούμενους αγώνες και μόνο η ατυχία και οι πτώσεις την κράτησαν πίσω. Από την άλλη η προσπέραση του Miller δεν ήταν τυχαία, αλλά ήταν πράγματι ταχύτερος σε όλο το τελευταίο τρίτο μέρος του αγώνα.

Από την μέση των εναπομεινάντων γύρων και μετά, τα σύννεφα είχαν αρχίσει να φεύγουν και ο Marquez με το σκληρό εμπρός ελαστικό, σκέφτηκε πως ήταν ώρα να τους αφήσει για λίγο μόνους. Θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει το ρίσκο που πήρε εχθές κυνηγώντας την pole position, μίας και μπορεί να πει πως το έκανε για το ρεκόρ καριέρας, όμως στον αγώνα δεν υπήρχε κανένας λόγος να ρισκάρει, πόσο μάλιστα όταν είναι πρώτος και με μεγάλη διαφορά και στην βαθμολογία πρωταθλήματος. Αλλά ο Marquez δεν θέλει να τα καταλάβει αυτά, θέλει απλά να τρέξει. Κι έτσι έβαλε πλώρη να ανοίξει την διαφορά με τους υπόλοιπους. Γλίστρησε, πήρε μία δυνατή προειδοποίηση και μετά έκανε αυτό που κάνει πάντα, πείσμωσε. Το ίδιο και η ομάδα που του έλεγε να συνεχίσει! Η μηχανή θα εγκατέλειπε την αμαξοστοιχία και ο Marquez θα έφευγε μπροστά!

Μία σπουδαία νίκη για τον Ισπανό, μία νίκη που έρχεται έως και απαξιωτικά για όλους τους υπόλοιπους που δεν μπορούσαν να τον φτάσουν!

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Marc MARQUEZ
Honda
164.5
39'24.430
2
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
164.3
+2.452
3
Jack MILLER
Ducati
164.2
+3.497
4
Alex RINS
Suzuki
164.1
+4.858
5
Cal CRUTCHLOW
Honda
164.1
+6.007
6
Valentino ROSSI
Yamaha
163.8
+9.083
7
Fabio QUARTARARO
Yamaha
163.6
+12.092
8
Danilo PETRUCCI
Ducati
163.5
+13.976
9
Takaaki NAKAGAMI
Honda
163.4
+15.724
10
Maverick VIÑALES
Yamaha
163.3
+16.558
11
Pol ESPARGARO
KTM
163.2
+18.234
12
Francesco BAGNAIA
Ducati
163.1
+19.738
13
Miguel OLIVEIRA
KTM
162.9
+22.539
14
Johann ZARCO
KTM
162.4
+30.459
15
Stefan BRADL
Honda
162.4
+30.500
16
Tito RABAT
Ducati
162.4
+30.755
17
Andrea IANNONE
Aprilia
161.9
+37.170
18
Aleix ESPARGARO
Aprilia
161.9
+37.343
19
Karel ABRAHAM
Ducati
161.5
+44.296
20
Sylvain GUINTOLI
Suzuki
161.1
+48.938
 
Hafizh SYAHRIN
KTM
162.2
14 Laps
 
Franco MORBIDELLI
Yamaha
 
0 Lap
 
Joan MIR
Suzuki
 
0 Lap

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.