MotoGP Valencia: Ελεύθερα δοκιμαστικά Παρασκευής

Πάλι ταχύτερος ο Quartararo

Από τον

Μπάμπη Μέντη

15/11/2019

Τα Yamaha έχουν σημειώσει μεγάλη πρόοδο στους τελευταίους αγώνες, όχι μόνο λόγω του ταχύτατου νεαρού Fabio Quartararo, αλλά και του αναγεννημένου MaveriK Vinales. Οι δυο τους κυριάρχησαν στα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής στην πίστα της Valencia για το τελευταίο αγώνα της χρονιάς. Ο Vinales κρατούσε την πρώτη θέση έως τα τελευταία λεπτά, όπου μικρός γάλλος έβαλε ένα καινούριο μαλακό ελαστικό και αποκαθήλωσε τον ισπανό από την πρώτη θέση με διαφορά 0,148’. Ελάχιστα πίσω τους (είναι και μικρή η πίστα…) ήταν ο Marc Marquez που δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την διαδικασία του ταχύτερου χρόνου και έδωσε όλο το βάρος στο στήσιμο για τον αγώνα.

Στην τέταρτη θέση είναι η δορυφορική Ducati του Jack Miller, που από τα πρωινά FP1 φιγουράρει στις πρώτες θέσεις. Η πίστα της Valencia ταιριάζει στα Yamaha κι αυτό φαίνεται από την τρίτη Yamaha που είναι μέσα στην πεντάδα, καθώς και ο Franco Morbidelli έκανε χρόνο κάτω από το 1:31.200. Εξαίρεση του κανόνα αποτελεί ο Valentino Rossi που είχε δύο πτώσεις (μία στην FP1 και μία στην FP2) όλες τους στις δεξιές στροφές τις πίστας, που έχουν μεγάλη απόσταση η μία από την άλλη και είναι εύκολο να φτάσεις εκεί με κρύο ελαστικό, ιδιαίτερα το εμπρός. Οι πτώσεις του Rossi του στέρησαν πολύτιμο χρόνο από τις δοκιμές και δεν πρόλαβε να ασχοληθεί με ένα γρήγορο γύρο, μένοντας στη 14^η θέση. Όπου πάνε καλά τα Yamaha, πάνε καλά και τα Suzuki και αυτό επιβεβαίωσαν ο Alex Rins και ο Joan Mir στην 6^η και 7^η θέση της γενικής κατάταξης. Επαναλαμβανόμενη “έκπληξη” είναι η 8^η θέση της Aprilia του Aleix Espargaro. Πίσω του στην 9^η θέση είναι ο Andrea Dovisiozo είχε μια δυσάρεστη έκπληξη στο τέλος της ευθείας με 322km/h, όταν τα υγρά του ψυγείου πετάχτηκαν στο κράνος του, αναγκάζοντάς τον να σταματήσει την προσπάθειά του και να επιστρέψει στα πιτς. Και για όσους θέλουν να κάνουν κουβέντα για το ποιος θα αντικαταστήσει τον Jorge Lorenzo στην εργοστασιακή ομάδα της Repsol-Honda το 2020 να πούμε πως ο Johann Jarco που αντικαθιστά για τελευταία φορά τον Nakagami, ήταν ταχύτερος του Cal Crutchlow. Ο Petrucci στη 12^η θέση και ο Pirro στη γρουσούζικη 13^η όπως αποδείχτηκε θέση, αφού το πρωί η μοτοσυκλέτα του πήρε φωτιά!

Για το Rossi που ακολουθεί στην 14^η τα είπαμε ήδη, όχι όμως και για τον μαθητή του τον Francesco Bagnaia. Ο Bagnaia έδειξε στην αρχή της χρονιάς πως είναι γρήγορος, αλλά η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη και τα όνειρα της Ducati πως βρήκε τον μελλοντικό αντικαταστάτη του Dovisiozo δεν φαίνεται να βγαίνουν αληθινά.

Στην 16^η θέση είναι ο Jorge Lorenzo στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του, ο οποίος ακόμα έχει το ρεκόρ ταχύτερου γύρου της πίστας με 1:29.401, αλλά και αγώνα με 1:31.171. Τελευταίος όλων ο νεαρός αμερικάνος Iker Lecuona που αντικαθιστά στην ομάδα της Tech 3 τον τραυματία Oliveira.

Θέση	Αναβάτης	Μοτο	Τελικη	Χρόνος	Διαφορές
1	Fabio QUARTARARO	Yamaha	313.9	1'30.735
2	Maverick VIÑALES	Yamaha	313.9	1'30.883	0.148 / 0.148
3	Marc MARQUEZ	Honda	321.3	1'30.974	0.239 / 0.091
4	Jack MILLER	Ducati	325.8	1'31.000	0.265 / 0.026
5	Franco MORBIDELLI	Yamaha	313.9	1'31.199	0.464 / 0.199
6	Alex RINS	Suzuki	319.8	1'31.230	0.495 / 0.031
7	Joan MIR	Suzuki	318.3	1'31.280	0.545 / 0.050
8	Aleix ESPARGARO	Aprilia	321.3	1'31.305	0.570 / 0.025
9	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	322.8	1'31.351	0.616 / 0.046
10	Johann ZARCO	Honda	316.8	1'31.369	0.634 / 0.018
11	Cal CRUTCHLOW	Honda	321.3	1'31.433	0.698 / 0.064
12	Danilo PETRUCCI	Ducati	316.8	1'31.455	0.720 / 0.022
13	Michele PIRRO	Ducati	322.8	1'31.765	1.030 / 0.310
14	Valentino ROSSI	Yamaha	315.4	1'31.775	1.040 / 0.010
15	Francesco BAGNAIA	Ducati	322.8	1'31.868	1.133 / 0.093
16	Jorge LORENZO	Honda	321.3	1'31.880	1.145 / 0.012
17	Pol ESPARGARO	KTM	318.3	1'31.905	1.170 / 0.025
18	Tito RABAT	Ducati	321.3	1'32.159	1.424 / 0.254
19	Karel ABRAHAM	Ducati	318.3	1'32.278	1.543 / 0.119
20	Mika KALLIO	KTM	318.3	1'32.467	1.732 / 0.189
21	Andrea IANNONE	Aprilia	316.8	1'32.568	1.833 / 0.101
22	Hafizh SYAHRIN	KTM	313.9	1'32.887	2.152 / 0.319
23	Iker LECUONA	KTM	312.5	1'33.114	2.379 / 0.227

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!