MotoGP Valencia: Την τελευταία pole position πήρε ο Quartararo! Ανοικτά όλα για τον αγώνα

Δυνατή η Yamaha, έτοιμος ο Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/11/2019

Την έκτη του pole position στον πρώτο χρόνο στα MotoGP, μετρώντας ήδη το έκτο βάθρο για φέτος, πήρε ο Fabio Quartararo. Δεν θα είναι εύκολο να πάρει το έβδομο βάθρο, πόσο μάλλον την πρώτη του νίκη στον τελευταίο αγώνα, όμως και ο ίδιος είναι υπερ-ευχαριστημένος για όλα όσα κατάφερε φέτος. Μπορεί ο Γάλλος και γενικά η Yamaha με τον Vinales να πήγαν καλά, ο Marquez όμως είναι με διαφορά ταχύτερος σε ρυθμό αγώνα. Πιθανότατα θα είχε και την pole position με την τελευταία του προσπάθεια στην Q2 όταν ο Mir τον καθυστέρησε καθαρά συμπωματικά δίχως καμία τέτοια διάθεση. Ήταν εκεί που έπρεπε ο Marquez είχε και ένα μικρό γλίστρημα προσπαθώντας να ρυθμίσει την ταχύτητά του και η προσπάθεια πήγε χαμένη.

Ο εντυπωσιακότερος γύρος πάντως σίγουρα πάει στον Pol Espargaro και ας μην ήταν ο πρώτος χρόνος της Q1 που τον είχε ο Rins. Κι αυτό γιατί με το μεγάλο αφεντικό της KTM να κοιτά, ο καλύτερος αναβάτης των πορτοκαλί τα έδωσε όλα ντριφτάροντας στο όριο στην στροφή που προσφέρεται για τέτοια οδήγηση, την 13η, γλιτώνοντας την πτώση και παίρνοντας το ένα από τα δύο εισιτήρια για την Q2 αφήνοντας πίσω τον Zarco που για τους ίδιους λόγους εντυπωσιασμού σε συγκεκριμένα μάτια, πολύ θα ήθελε να ανέβει στην Q2. Για χιλιοστά δεν τα κατάφερε…

Είχαν προηγηθεί οι FP3 και FP4 που κάθε μία είχαν τα δικά τους περιστατικά με πιο περίεργο αυτό του Pecco Bagnaia. Η μόνη κάμερα που κατέγραψε το γεγονός είναι η ασφαλείας στην έξοδο των pit. Εκεί ο Bagnaia τρώει καπάκι από endo… Η Brembo ερευνά την μοτοσυκλέτα για να αποφανθεί αν υπήρχε πρόβλημα στο εμπρός φρένο που οδήγησε σε μία τέτοια πτώση, όμως όλα δείχνουν, μαζί και η συμπεριφορά του ίδιου του Bagnaia μετά την πτώση, πως πρόκειται για ένα αθώο λάθος που φυσικά καθόλου δεν του άρεσε. Τέτοια λάθη κάνουν όλοι, δεν χρειάζεται να είσαι νέος και αρκεί μία στιγμή απροσεξίας. Ο Miller, που ακολουθούσε από πίσω, λέει πως έχασε πρόσφυση εμπρός από το κρύο ελαστικό, αντέδρασε άσχημα και έφερε την μοτοσυκλέτα κάθετα και αμέσως μετά σε πτώση. Ο Bagnaia είχε ελαφρά διάσειση και πρόβλημα στον καρπό και τον ώμο που τον άφησε εκτός αγώνα.

Ο Quartararo τα κατάφερε και στην FP3 με τον Rossi να είναι η τελευταία φορά που τα πηγαίνει καλά το Σάββατο. Στην FP4 ο Marquez έπεσε ενώ είχε τον πρώτο χρόνο και παρέδωσε τα σκήπτρα στον Vinales με τον Quartararo να είναι επίσης πολύ γρήγορος, όπως και ο Miller. Για αυτό και ο Marquez θα πρόσεχε αργότερα τον Miller αν ακολουθούσε και θα προσπαθούσε να μην αποτελέσει το μουλάρι κανενός…

Στην προσπάθεια για την pole position ο Marquez δεν είχε μόνο τον Quartararo απέναντί του αλλά και άλλες Yamaha εκτός από την Ducati του Miller. Ο Vinales πήρε την τέταρτη θέση ακολουθούμενος από τον Morbidelli ενώ πίσω τους είναι ο Dovizioso που στο τέλος τα πήγε καλύτερα από την αρχή. Ο Mir για άλλη μία φορά ήταν καλύτερος από τον Rins πράγμα που στο τέλος της σεζόν συμβαίνει όλο και συχνότερα, ακόμη και μέσα στον αγώνα. Απλά δεν υπάρχει ακόμη η σταθερότητα στην απόδοσή του. Ακολουθεί ο Crutchlow και έπειτα ο Petrucci, ο άνθρωπος που θα πρέπει να κάνει πολύ καλή εκκίνηση και να βρεθεί πιο ψηλά για να βοηθήσει την Ducati να κρατήσει τον τίτλο στις ομάδες και να μην πάει το τριπλό στέμμα στην Honda. Ο Marquez θα κυνηγήσει την νίκη ακριβώς για αυτό τον λόγο…

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ. 1ου
Προηγ.
1
Fabio QUARTARARO
Yamaha
1'29.978
 
 
2
Marc MARQUEZ
Honda
1'30.010
0.032
0.032
3
Jack MILLER
Ducati
1'30.086
0.108
0.076
4
Maverick VIÑALES
Yamaha
1'30.178
0.200
0.092
5
Franco MORBIDELLI
Yamaha
1'30.449
0.471
0.271
6
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
1'30.511
0.533
0.062
7
Joan MIR
Suzuki
1'30.573
0.595
0.062
8
Alex RINS
Suzuki
1'30.595
0.617
0.022
9
Cal CRUTCHLOW
Honda
1'30.726
0.748
0.131
10
Danilo PETRUCCI
Ducati
1'30.771
0.793
0.045
11
Pol ESPARGARO
KTM
1'30.908
0.930
0.137
12
Valentino ROSSI
Yamaha
1'30.954
0.976
0.046
 
Q1 Results:
 
 
 
 
Q2
Alex RINS
Suzuki
1'30.538
 
 
Q2
Pol ESPARGARO
KTM
1'30.543
0.005
0.005
13
Johann ZARCO
Honda
1'30.826
0.288
0.283
14
Michele PIRRO
Ducati
1'30.949
0.411
0.123
15
Aleix ESPARGARO
Aprilia
1'30.972
0.434
0.023
16
Jorge LORENZO
Honda
1'31.295
0.757
0.323
17
Mika KALLIO
KTM
1'31.383
0.845
0.088
18
Tito RABAT
Ducati
1'31.507
0.969
0.124
19
Iker LECUONA
KTM
1'31.658
1.120
0.151
20
Andrea IANNONE
Aprilia
1'31.714
1.176
0.056
21
Karel ABRAHAM
Ducati
1'31.815
1.277
0.101
22
Hafizh SYAHRIN
KTM
1'31.839
1.301
0.024

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.