Ο Marquez εντουράς!

Και ο πρώτος του αγώνας ήταν enduro!
12/12/2016

Αλλά και ο μέχρι στιγμής τελευταίος, πριν το τέλος της χρονιάς και το Superprestigio. Παρέα με τον αδελφό του αναβάτη της Moto2, τον Alex, και τον Jose Luis Martinez με τον οποίο ο Marc Marquez προπονείται, έτρεξε στον τελευταίο αγώνα enduro για το Πρωτάθλημα της Catalunya, το Enduro del Segre.


Το ότι κάνει και προπόνηση motocross το γνωρίζαμε, αλλά ότι ο πρώτος πρώτος του αγώνας ως παιδί ήταν enduro, το μάθαμε τώρα. "Θέλαμε να τρέξουμε στο Enduro del Segre γιατί είναι ένας μυθικός αγώνας, που οργανώνεται από φίλους στο Ponts, από το Moto Club Segre, με το οποίο έχουμε μια πολύ στενή σχέση. Θα είναι κάτι πραγματικό ξεχωριστό να ξανατρέξω σε enduro, αφού enduro ήταν και ο πρώτος αγώνας που έτρεξα ποτέ", δήλωνε πριν από τον αγώνα ο πέντε φορές παγκόσμιος πρωταθλητής.

"Απίστευτη εμπειρία, πραγματικά το απόλαυσα"

Ο Marc ήταν μόλις 6 ετών όταν για πρώτη φορά συμμετείχε σε αγώνα, στο παιδικό enduro της Basella, στην Lleida, με Yamaha PW50 με... βοηθητικές! Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, επιστρέφει στο enduro: "Σε έναν αγώνα enduro είσαι πάνω από έξι ώρες στην σέλα, κι ήθελα να έχω αυτή την εμπειρία. Συνήθως προπονούμαι οδηγώντας motocross, dirt track και flat track, αλλά ποτέ δεν έχω κάνει προπόνηση enduro και μου είναι κάτι το εντελώς ξένο. Ούτε enduro μοτοσυκλέτα δεν είχα, αλλά φρόντισε η Honda Ισπανίας και η Red Moto για τις μοτοσυκλέτες, και τους ευχαριστούμε πολύ!"

Ο πάντα ανταγωνιστικός Marc δεν έκανε την προετοιμασία που θα ήθελε. "Πρόλαβα να οδηγήσω enduro μόνο δυό μέρες, το πρόγραμμά μου δεν μου επέτρεπε περισσότερες. Προσπάθησα να μάθω λίγο την μοτοσυκλέτα [ένα Honda Red Moto CRE450R στην σπέσιαλ έκδοσή του...] και να θυμηθώ λίγο πως είναι να περνάς δύσκολα κομμάτια στο χώμα. Στόχος μου είναι να τερματίσω, ξέρω πως θα υπάρχουν πολλά τεχνικά περάσματα, σχεδόν trial, όπου θα ζοριστώ, αλλά θα το παλέψω". Και ο Marc και ο μικρότερος αδελφός του ο Alex (με 250 εκείνος), έτρεξαν στην κατηγορία Elite.

Έστω και για μια μέρα, ο αγώνας των Marquez δεν θα ήταν στην ομαλή επιφάνεια μιας πίστας, αλλά στα μονοπάτια, τα βράχια και τις ειδικές ενός αγώνα enduro. Και ζορίστηκε, και τις τούμπες του τις έφαγε (δείτε το video) και το πάλεψε όσο μπορούσε. Ήταν η 37η φορά που διοργανώθηκε το Enduro del Segre, με 140 συμμετοχές σε 10 κατηγορίες. Στην κατηγορία Elite που συμμετείχαν οι αδελφοί Marquez, υπήρχαν 13 συμμετοχές, και ο Marc τερμάτισε τελικά 10ος, αφού έφαγε σχεδόν από την αρχή ένα λεπτό ποινής. Νικητής του αγώνα και της κατηγορίας ήταν ο Oriol Mena.

"Απίστευτη εμπειρία, πραγματικά το απόλαυσα," δήλωσε ο Marc μετά τον τερματισμό, δείχνοντας την χαρά του που κατάφερε να τερματίσει. Παρά την κούραση όλης της χρονιάς στα MotoGP, και παρά το γεγονός πως σε μια βδομάδα, στις 17 Δεκεμβρίου, θα τρέχει στο Superprestigio Dirt Track που οργανώνει, προσπαθώντας να νικήσει τον μεγάλο του αντίπαλο Brad Baker, ο Marc τα έδωσε όλα. "Παιδάκι είχα τρέξει enduro, κι αυτό ήταν που με παρακίνησε να επιστρέψω στα παιδικά μου χρόνια για μια μέρα, συμμετέχοντας στο Segre Enduro. Αγαπώ πολύ το χώμα, κι ήταν μια υπέροχη εμπειρία για μένα".


Ο Alex Márquez το χάρηκε κι εκείνος: "Ήταν μια πανέμορφη εμπειρία, και το απόλαυσα, και υπέφερα, είχε τα πάντα! Το σημαντικό ήταν να τερματίσουμε, και το κάναμε, οπότε είμαι ευτυχής!"

Βασίλης Καραχάλιος

Ετικέτες

KTM-Pedro Acosta: Τελειώνει η υπομονή του Ισπανού - "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός"

Πιστεύει στο εγχείρημα των Αυστριακών – Απαιτεί όμως άμεσες λύσεις από την ομάδα
Pedro Acosta Red Bull KTM Factory Racing 2025
Από το

motomag

26/5/2025

Ο αναβάτης της Red Bull KTM Factory Racing, Pedro Acosta, δήλωσε πως η υπομονή του εξαντλείται με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Αυστριακοί στο MotoGP και πως δεν πρόκειται να περιμένει μια ζωή για να γίνει πρωταθλητής.

Το Grand Prix της Βρετανίας αποδείχθηκε δύσκολο για την KTM, καθώς κανένας από τους αναβάτες της δεν κατάφερε να προκριθεί από το Q1 στις κατατακτήριες, αν και ο Acosta κατάφερε να τερματίσει έκτος σε έναν χαοτικό αγώνα.

Το Σάββατο, ο Acosta σε δηλώσεις του, εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στην KTM ότι μπορεί να φτιάξει μια καλή μοτοσυκλέτα, καλώντας ωστόσο την εταιρεία να προσφέρει λύσεις πιο άμεσα.

Μετά τον αγώνα της Κυριακής, τον οποίο χαρακτήρισε αγώνα απελπισίας, ο Acosta δήλωσε ότι η έλλειψη πρόσφυσης στο πίσω μέρος του έφερε πολλά προβλήματα.

"Λοιπόν, δεν ήταν παράξενος αγώνας. Ήταν ένας αγώνας απελπισίας", είπε.

"Είναι λυπηρό να βλέπεις ότι προσπαθείς να είσαι τέλειος στην επιτάχυνση και στην έξοδο των στροφών, προσπαθείς να μείνεις κοντά στους άλλους και μετά χάνεις τα πάντα στην επιτάχυνση, για κάτι ξεκάθαρο – δεν έχουμε την πρόσφυση που έχουν οι άλλες μοτοσυκλέτες. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα και πρέπει να συνεχίσουμε."

Στην ερώτηση αν πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση και να μάθει να είναι υπομονετικός, ο Acosta απάντησε κοφτά: "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός….Η ευκαιρία περνάει μία φορά στη ζωή. Δεν θα περάσω όλη μου τη ζωή για να γίνω πρωταθλητής σε αυτό το πρωτάθλημα. Χρειάζομαι βοήθεια από το εργοστάσιο. Είσαι νέος μέχρι να μην είσαι πια. Πολλοί αστέρες στο πρωτάθλημα αναδείχθηκαν γρήγορα και εξαφανίστηκαν το ίδιο γρήγορα. Freddie Spencer, τον θυμάσαι; Κέρδισε δύο τίτλους, μετά είχε κάτι με το χέρι του και δεν επέστρεψε ποτέ ο ίδιος."

"Στο τέλος, δεν είναι μόνο εγώ. Βλέπεις και τις τέσσερις KTM να μην περνάνε στο Q2 αυτό το Σαββατοκύριακο και να δυσκολεύονται πολύ. Χρειαζόμαστε βοήθεια από το εργοστάσιο. Τώρα μιλάω για τους τέσσερις αναβάτες – όχι μόνο για μένα."

Ο Acosta εξακολουθεί να συζητιέται για θέσεις άλλων ομάδων καθώς και την ενδεχόμενη αποχώρηση του από την KTM στο τέλος της σεζόν, αν και ο ίδιος επέμεινε για άλλη μια φορά πως έχει ακόμη έναν χρόνο συμβόλαιο και πιστεύει πραγματικά στο εγχείρημα της ομάδας. 

“Αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο μίλησα πολύ σοβαρά και είπα ότι χρειάζομαι βοήθεια. Δεν θέλω να έρχομαι εδώ με την KTM μόνο για να καίω καύσιμα. Θέλω να αγωνίζομαι. Και σήμερα μπόρεσα να αγωνιστώ, περίπου, μέχρι ένα σημείο όπου ήμουν στο γκρουπ με τους Marc, Franco, Jack και Alex αλλά δεν μπορούσα να παλέψω. Και αυτό είναι που με καίει, να είσαι τόσο κοντά και να μην μπορείς να το πιάσεις, να μην μπορείς να το καταφέρεις, χωρίς να έχει σημασία τι κάνεις γιατί δεν φτάνει ποτέ.”