Ο πρώτος γιατρός των MotoGP διαφωνεί με όσα έγιναν στον Marquez

Υπήρξε ο γιατρός που ίδρυσε την Clinica Mobile
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/8/2020

Οι φίλαθλοι του MotoGP, κυρίως οι παλαιότεροι, έχουν ακούσει το όνομα του Dr.Costa από το γεγονός πως χάρισε ένα πόδι στον Doohan. Υπέγραψε ένα σωρό χαρτιά, βρήκε χορηγία για ένα αεροσκάφος και πήρε τον Doohan από ένα νοσοκομείο της Ολλανδίας που ετοιμαζόντουσαν να του ακρωτηριάσουν, ό,τι είχε απομείνει από το δεξί πόδι. Ο Dr.Costa έκανε κάτι που γινόταν σπάνια, έραψε τα δύο πόδια του Doohan μαζί για να αποσυμφορήσει το χειρουργημένο και τον τοποθέτησε σε ειδικό θάλαμο για θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο. Ο Doohan δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος, αλλά χάρη στον Dr.Costa είχε ένα λειτουργικό πόδι και μπορούσε να περπατήσει.

Αντίστροφα όμως βοήθησε και εκείνος τον Dr.Costa καθώς η τεράστια επιτυχία του γιατρού ξεφεύγει επικοινωνιακά για πρώτη φορά από τον μικρό κύκλο των αναβατών που επί δεκαπέντε χρόνια ήξεραν τι θαύματα κάνει, και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Dr. Costa είναι ο πιο γνωστός αθλίατρος που υπάρχει, ακόμη και για όσους δεν παρακολουθούν MotoGP. Εξαιτίας εκείνης της πολύ-προβεβλημένης επιτυχίας, ο Dr. Costa κατάφερε να κερδίσει ορισμένα κεκτημένα για όλους τους γιατρούς των MotoGP και όταν αποσύρθηκε τον αντικατέστησε ο Dr. Xavier Mir.

Μπορείτε να διαβάσετε πολύ περισσότερα σε αυτό εδώ το αφιέρωμα, για την πολύ ενδιαφέρουσα πορεία της Clinica Mobile, του τραυματισμού του Mick Doohan και τους λόγους που οι αναβάτες των MotoGP μπορούν να χειρουργηθούν σε οποιοδήποτε νοσοκομείο με τον Dr.Mir να δίνει εντολές, ακόμη κι όταν οι γιατροί εκεί δεν έχουν ξανά ακούσει ποτέ για τον Dr. Mir, τον άνθρωπο που ανέλαβε μετά την συνταξιοδότηση του Dr. Costa.

Ο Marc Marquez φέτος χάνει την σεζόν μετά τον τραυματισμό του στον πρώτο αγώνα, την προσπάθειά του να επιστρέψει μετά από λίγες ημέρες και το γεγονός πως αναγκάστηκε να κάνει δεύτερο χειρουργείο, χάνοντας τελικά την σεζόν. Σε συνέντευξή του ο Dr. Costa εκφράζει ένα μεγάλο παράπονο κι έπειτα την αντίθεσή του με την μέθοδο αποκατάστασης. Ο Dr. Costa ήθελε να τον είχαν συμβουλευτεί -τουλάχιστον με ένα τηλέφωνο- πριν το πρώτο χειρουργείο.

Ο Mick Doohan και τα κεκτημένα των γιατρών στα MotoGP

Αυτό τώρα μπορεί να φανεί κάπως περίεργο, καθώς μιλάμε για έναν συνταξιούχο πλέον γιατρό που εδώ και πολλά χρόνια έχει εγκαταλείψει την ενασχόληση με τους αγώνες και τα MotoGP. Η περίπτωση του Marquez όμως είναι ξεχωριστή για τον Dr.Costa, καθώς έχει εκδώσει βιβλίο για τον Marquez με όλα όσα έχουν ζήσει μαζί στα MotoGP έχοντας γίνει ο γιατρός του από πολύ μικρή ηλικία. Ο Dr. Costa γράφει πάντα ποιητικά, αναλύοντας την καθημερινότητά του στα paddock και έχει να πει ορισμένες υπέροχες ιστορίες για τον Marc Marquez. Δεν είναι ο μοναδικός αναβάτης για τον οποίο έχει γράψει ο Dr. Costa, αλλά σίγουρα έχει την τιμητική του και ένα βιβλίο αφιερωμένο στον ίδιο… Να γιατί περίμενε τουλάχιστον ένα τηλέφωνο και με την ευκολία έκφρασης που απολαμβάνουν όλοι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι, δεν δίστασε να το πει και ξεκάθαρα.

Από εκεί και πέρα ο Dr. Costa εξηγεί πως η πλάκα είναι μία καλή λύση για έναν οποιονδήποτε άνθρωπο που κάνει δουλειά γραφείου ή οποιαδήποτε δουλειά δεν καταπονεί τα χέρια σε υπερβολικό βαθμό. Σε έναν αθλητή που μαζεύει πολλά G στο φρενάρισμα, δεν βάζεις πλάκα. Με αυτή την λύση το περιοστέο θέλει πολύ καιρό να αποκατασταθεί και ρισκάρεις να συναντήσεις άλλα προβλήματα. Για παράδειγμα ο κίνδυνος φλεγμονής είναι μεγαλύτερος. Στους αθλητές είναι προτιμότερο να βάλεις ένα καρφί. Από την άλλη όμως ο ίδιος ο Dr. Costa αναγνώρισε πως ο Marquez είναι ιδιαίτερη περίπτωση γιατί έχει και τον τραυματισμένο ώμο. Αν βάλεις καρφί μεταφέρεις περισσότερες δυνάμεις στο ήδη χειρουργημένο σημείο. Μπορεί αυτός να είναι ο λόγος που επέλεξαν οι γιατροί του Marquez την πλάκα.

Η πιο σημαντική φράση του Dr. Costa είναι η εξής: «Αν σκοπός σου είναι να πετύχεις μία συγκεκριμένη προθεσμία, τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να πάρεις ένα μεγάλο ρίσκο. Δείτε τι έκανα εγώ στον Mick Doohan. Με το καρφί μπορεί ο Marquez να έτρεχε ακόμη και στην Jerez και να ήταν σε θέση να κερδίσει στην Τσεχία».

Ο ίδιος ο Marquez, μετά την ανακοίνωση της Honda πως χάνει ουσιαστικά την σεζόν, είπε πως δεν έκανε ποτέ «του κεφαλιού του», αλλά πήγε με βάση όλα όσα του είπαν οι γιατροί. Το ίδιο σκοπεύει να κάνει και τώρα. Του συνέστησαν να κάτσει για δύο έως και τρεις μήνες, κι αυτό ακριβώς θα κάνει…

 

 
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.