Αυτό το Σαββατοκύριακο ο Valentino Rossi θα λάβει μέρος για τετρακοσιοστή φορά σε αγώνα Grand Prix. Ναι, καλά διαβάσατε! Ο Ιταλός superstar έχει λάβει ήδη μέρος σε 399 αγώνες Grand Prix, από τους συνολικά 939 που έχουν γίνει στην ιστορία του θεσμού από το 1949. Για τους λάτρεις των ποσοστών και των στατιστικών, αυτό σημαίνει πως ο Γιατρός έχει συμμετάσχει στο 41,5% των αγώνων που έχουν γίνει έως σήμερα. Για να φτάσει ως εδώ, έχει λάβει μέρος με οκτώ (8) διαφορετικού τύπου μοτοσυκλέτες (δίχρονη μονοκύλινδρη Aprilia 125, δίχρονη δικύλινδρη Aprilia 250, δίχρονη τετρακύλινδρη Honda 500, τετράχρονη πεντακύλινδρη Honda 990, τετράχρονη τετρακύλινδρη Ducati και φυσικά με τις δύο εκδόσεις κυβισμού (800 και 1000) της Yamaha M1. Αν εξαιρέσουμε την Ducati, με όλες τις άλλες έχει κερδίσει αγώνες.
Τα στατιστικά γίνονται ακόμα πιο εντυπωσιακά αν σκεφτούμε πως από τις 38 πίστες στις οποίες έχει οδηγήσει σε αυτές τις 399 συμμετοχές του έως τώρα, στις 29 έχει πάρει την καρό σημαία τουλάχιστον μία φορά, όταν ο Doohan στη δεύτερη θέση έχει 24. Για τα στατιστικά στοιχεία, οι αγαπημένες πίστες του Rossi είναι η Catalunya και το Assen όπου έχει δέκα νίκες σε κάθε μία τους. Παρ’ όλα αυτά, τις περισσότερες συμμετοχές τις έχει στο Brno και την Jerez, όπου τις έχει επισπευτεί 24 φορές στην καριέρα του. Ήδη από τον αγώνα του Assen το 2017 ο Valentino Rossi έχει γίνει ο αναβάτης με τις περισσότερες αγωνιστικές “εργατοώρες” στα Gran Prix, ανεξαρτήτως κατηγορίας και το 2018 τα αγωνιστικά του χιλιόμετρα αντιστοιχούσαν όσο μια πλήρη περιστροφή γύρω από την γη!. Τότε ήταν που ξεκίνησαν και οι ψίθυροι για αποχώρησή του από τους αγώνες, όμως τα δύο επόμενα χρονιά, έως και στην αρχή του πρωταθλήματος του 2019, ήταν ο αναβάτης της Yamaha με τους περισσότερους βαθμούς. Οπότε η κουβέντα για την αποχώρησή του από την ενεργό δράση είναι τόσο εύκολη, έστω κι αν φέτος ο Quartararo και τα βάθρα του Vinales, τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από το box του “Δόκτορα”. Σίγουρα ήθελε και θέλει να κάνει 10 τα παγκόσμια πρωταθλήματά του πριν φύγει από τα MotoGP, όμως αυτή την Κυριακή στο Philip Island, ο Valentino Rossi θα γράψει τον μαγικό αριθμό 400 και θα έχει στην καριέρα του άλλο ένα εξωπραγματικό ρεκόρ.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
