Οι Rookies των MotoGP 2018

Το who is who του νέου αίματος
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

24/1/2018

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το grid των MotoGP θα γεμίσει με τις γνωστές προσωπικότητες, αλλά και νέα πρόσωπα που θα κάνουν την παρθενική τους εμφάνιση στην κορυφαία κατηγορία του αθλήματος. Σε λίγες μέρες ξεκινούν οι επίσημες δοκιμές των ομάδων στην Sepang και καλό θα είναι, όταν θα διαβάσετε σ' αυτό εδώ το site το ρεπορτάζ με τους χρόνους και τις επιδόσεις των αναβατών, να ξέρετε και μερικά πράγματα παραπάνω για τους rookies του 2018. Άλλωστε ανάμεσα σ' αυτούς μπορεί να υπάρχει και ο επόμενος σούπερ σταρ των MotoGP.

 

Franco Morbidelli (EG 0.0 Marc VDS)
Ο Franco Morbidelli είναι 23 ετών (στις 4 Δεκεμβρίου φέτος θα κλείσει τα 24) με μια περίεργη μίξη στην καταγωγή του, καθώς η μητέρα του είναι από τη Βραζιλία και ο πατέρας του από την Ιταλία. Ο ίδιος είναι κάτοχος ιταλικού διαβατηρίου –μιας και γεννήθηκε στη Ρώμη- και κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου στην κατηγορία Moto2. Πολλοί τον συνδέουν με τον Giancarlo Morbidelli, τον κατασκευαστή αγωνιστικών μοτοσυκλετών, και τον γιο του Gianni Morbidelli, πρώην οδηγό της F1, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για απλή συνωνυμία.
Ο Morbidelli ξεκίνησε τις επιτυχίες στην καριέρα του κατακτώντας το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα STK600 το 2013 και έκτοτε η καριέρα του εκτοξεύθηκε με διαστημικούς ρυθμούς. Εκείνη την χρονιά μάλιστα έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στα GP ως wild card συμμετοχή στην κατηγορία Moto2, σε τρεις αγώνες μέσα στην χρονιά (Misano, KMotegi και στον τελευταίο αγώνα της Valencia). Αν και οι τερματισμοί του δεν ήταν μέσα στους βαθμούς (20ος, 18ος και 17ος αντίστοιχα), κατάφερε να εξασφαλίσει μια μόνιμη θέση στην ομάδα της Italtrans, ενώ το 2015 κατάφερε να πετύχει τον πρώτο του τερματισμό στο βάθρο στον αγώνα της Indianapolis. Αργότερα μέσα στη χρόνια είχε έναν σοβαρό τραυματισμό στο πόδι, από τον οποίο επανήλθε πιο δυναμικά και ξεκίνησε την συνεργασία του με την ομάδα EG 0.0 Marc VDS για το 2016. Εκείνη τη χρονιά πέτυχε αρκετούς τερματισμούς στο βάθρο, που αποτέλεσαν το έναυσμα για να διεκδικήσει με αξιώσεις –και τελικά να κατακτήσει- τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή το 2017. Ο ιταλο-βραζιλιάνος αποτελεί "παιδί" της ακαδημίας του Rossi VR46 και είναι ο πρώτος από την ακαδημία του Γιατρού που θα αγωνιστεί στην μεγάλη κατηγορία.

 

Thomas Luthi (EG 0.0 Marc VDS)
Ο Ελεβετός ήταν ο μεγάλος αντίπαλος του Morbidelli και ο έτερος διεκδικητής για τον τίτλο στην Moto2 την περασμένη σεζόν, αλλά ένας τραυματισμός του στέρησε την δυνατότητα να παλέψει μέχρι το τέλος. Επειδή όμως η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια, για το 2018 θα είναι ο… team mate του μεγαλύτερου αντιπάλου του στην Moto2, του Franco Morbidelli.
Η ομάδα της EG 0.0 Marc VDS θα έχει στις τάξεις της λοιπόν δύο rookies και ένας εξ αυτών θα είναι ο γεννημένος πριν από 32 χρόνια Thomas Luthi. Ο έμπειρος αναβάτης ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία μόλις εννέα ετών με pocket bikes, κερδίζοντας τα πρωταθλήματα στην κατηγορία το 1999 και το 2000. Η πρώτη του εμφάνιση στα GP ήταν στην κατηγορία των δίχρονων τότε 125cc όπου τερμάτισε στην 26η θέση. Η πρώτη του νίκη στην κατηγορία ήρθε το 2005, υπό την καθοδήγηση του Andy Ibbott (του εκπαιδευτή από το California Superbike School), στο Le Mans και στις 6 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς εξασφάλισε από νωρίς το πρωτάθλημα των 125cc.
Το 2007 μεταπήδησε στην κατηγορία των –επίσης δίχρονων τότε- 250cc πάνω στην σέλα ενός Aprilia RSA 250 και χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 2008 για να πετύχει τον πρώτο του τερματισμό στο βάθρο των 250cc. Έκτοτε δεν είχε ιδιαίτερες επιτυχίες αλλά παρέμεινε στην ομάδα και την κατηγορία μέχρι το 2010 που άλλαξε σε Moto2. Το βιογραφικό του πάντως είναι πολύ πλούσιο, ενώ περιλαμβάνει και την θέση του αναβάτη εξέλιξης για το ΚΤΜ RC16 to 2016.

 

Takaaki Nakagami (LCR Honda Idemitsu)
Ο Ιάπωνας αναβάτης γεννήθηκε πριν από 26 χρόνια στην Chiba της Ιαπωνίας και ξεκίνησε να τρέχει στην κατηγορία GP125 στην πατρίδα του το 2005, όπου τερμάτισε 13ος στο πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά όμως κέρδισε όλους τους αγώνες (!) και αναδείχθηκε ο νεότερος πρωταθλητής Ιαπωνίας στα GP125. Τότε ήταν που μπήκε στην Ακαδημία των MotoGP συμμετέχοντας στο ισπανικό πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε στην 12η θέση. Τα αποτελέσματά του βελτιώθηκαν την επόμενη χρονιά, καθώς τερμάτισε στην έκτη θέση, ενώ πήρε και την πρώτη του συμμετοχή ως wild card στα 125cc του παγκοσμίου στον αγώνα της Valencia, όπου δεν κατάφερε δυστυχώς να τερματίσει. Αυτό όμως ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει μια θέση στο πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς. Το 2010 και ενώ είχε προσφορές για να μείνει στην κατηγορία, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ιαπωνία και να συμμετάσχει στην κατηγορία ST600. Το 2011 επέστρεψε στα GP στην κατηγορία Moto2 με την ομάδα της Italtrans μέχρι το 2013, ενώ από το 2014 μέχρι και πέρσι ανήκε στο δυναμικό της Idemitsu Honda Team Asia. Φέτος θα είναι κάτω από την ίδια στέγη με τον Cal Crutchlow αλλά με το λογότυπο LCR Honda Idemitsu.

 

Xavier Simeon (Reale Anvitia Racing)
Ο 29 ετών Βέλγος αναβάτης έχει χριστεί κι αυτός νικητής στα GP, όταν πήρε την καρό σημαία το 2015 στο GP της Γερμανίας στην Moto2. Στο παλμαρές του έχει δύο τίτλους (Superstock 1000 το 2009 και European Superstock 600 το 2006) και είναι ο πρώτος Βέλγος αναβάτης (μετά τον Didier de Radigues το 1990) που ανέβηκε στο βάθρο με τον τερματισμό του το 2013 στην τρίτη θέση στο grand prix της Γαλλίας. Την ίδια χρονιά κατάφερε να πάρει και την πρώτη του pole position στην Γερμανία, ενώ δύο χρόνια αργότερα στην ίδια πίστα πήρε και την πρώτη του νίκη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ετικέτες

MotoGP Βαρκελώνη: Pole Position Alex Marquez – 4 για το ρεκόρ!

Φανταστικοί Quartararo και Acosta – Χαμένος ο Bagnaia
MotoGP Βαρκελώνη: Pole Position Alex Marquez – 4 για το ρεκόρ!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/9/2025

Μπόλικο συναίσθημα είχε η Βαρκελώνη ακόμη και στην ελεύθερη δοκιμή πριν την κατάταξη καθώς οι συνθήκες μπορεί να ήταν εξαιρετικές αλλά η πρόσφυση δεν ήταν για όλους δεδομένη, με την Ducati να ψάχνει και αυτή τις καλύτερες ρυθμίσεις, την ώρα που ο Quartararo έδειχνε πως τα είχε καταφέρει.
Πρώτος σήμερα με χρόνο για να πάει κατευθείαν για την pole position, το έδειξε έπειτα στην Q1 όταν ήταν ο μόνος με χρόνο κάτω από το 1:38 ακολουθούμενος από τον Di Giannantonio σε μικρή διαφορά και τον Aldeguer επίσης να έχει σε πολλά σημεία της πίστας την ταχύτητα ακόμη και να πάρει την θέση του Quartararo αλλά δεν ίσχυε αυτό για όλο το μήκος της πίστας.
Ο Bagnaia ξεκίνησε την προσπάθεια στην Q1 δείχνοντας πως θα καταφέρει να βρει την ταχύτητα για να είναι στις πρώτες σειρές, όχι τόσο για τις πρώτες δύο αλλά θα μπορούσε να είναι κοντά σε Fernandez, τελικά ήταν πολύ χειρότερα, ήταν τελευταίος πίσω από τον Rins και μπροστά μόνο από Vinales, Savadori και Chantra.
Ξεκινώντας την Q2 περίμενες πως Acosta, Quartararo και Alex Marquez θα κάνουν την διαφορά και πράγματι το ρεκόρ με χρόνους στο 1:37 έσπασε διαδοχικά. Μεγαλύτερος άτυχος ο Acosta που κρατούσε την pole position για λίγο και έπειτα με τον ίδιο χρόνο μία από τις πρώτες θέσεις της εκκίνησης αλλά η προσπάθειά του ακυρώθηκε γιατί πάτησε εκτός ορίων στην τελευταία στροφή. Με τον χρόνο να τελειώνει, προσπάθησε για ακόμη μία φορά αλλά η πρόσφυση δεν ήταν πλέον στα ελαστικά για να πιέσει αρκετά και σημείωσε έξοδο, ευτυχώς χωρίς πτώση.
Στο μεταξύ ο Marc Marquez έψαχνε κάποιον για slipstreaming οδηγώντας πίσω από τον Morbidelli ο οποίος είχε ειδοποιηθεί από την ομάδα του και δεν έκανε καμία προσπάθεια. Πίσω τους ο Mir, περιμένοντας όλοι το κατάλληλο μηχανοδηγό για την αμαξοστοιχία που δεν ήταν άλλος από τον Alex Marquez.
Απευθείας έκανε την διαφορά σε χρόνο και πέρασε εμπρός παίρνοντας μαζί του τον Marc Marquez, στον επόμενο γύρο δοκίμασαν την αντίστροφη διάταξη, οι δυο τους αυτή την φορά και μάλιστα ο Mac Marquez πήγαινε για την πρώτη θέση μέχρι την στιγμή που ένα γλίστρημα στην 5η στροφή, την στροφή του Martin, ακύρωσε κάθε ευκαιρία για την pole position, κι ενώ δεν είχε πρόβλημα σε αυτή την στροφή στους προηγούμενους γύρους. Τα ελαστικά όμως δεν είχαν άλλη ευκαιρία για γρήγορο γύρο, όπως και με τον Acosta.
Στο μεταξύ ο Quartararo είχε κολλημένο πίσω του τον Ai Ogura και πήγαινε ακόμη και για pole position. Δεν την πήρε για πολύ μικρή διαφορά, κέρδισε όμως την δεύτερη θέση, εκτοπίζοντας τον Marc Marquez στην τρίτη θέση, που επίσης δεν θα ήταν εκεί αν δεν ακυρωνόταν ο γύρος του Acosta. Η KTM τα πήγε πολύ καλά αλλά έχασε σε λεπτομέρειες, και ο Binder είχε την ευκαιρία για υψηλότερη θέση και ο Acosta για την pole position.
Ο Quartararo έδειξε για ακόμη μία φορά πως η ομάδα μπορεί να κάνει γρήγορους γύρους αλλά χρειάζεται να βρουν την διάρκεια και να μπορέσουν να τερματίσουν έναν αγώνα ψηλά στην κατάταξη, αν και η αγωνία δεν είναι σε αυτή την σεζόν, αλλά για την επόμενη με δεδομένο πως θα φέρουν την V4 μοτοσυκλέτα. Μπορεί να είναι μόνο για μία χρονιά και ο κόσμος να μην καταλαβαίνει για ποιο λόγο μπαίνουν στην διαδικασία να κάνουν ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα μόνο για μία χρονιά, ωστόσο είναι σημαντικό για εκείνους να μαζέψουν τα δεδομένα που χρειάζονται για αυτή την διάταξη.