Πάλι έβγαλε τον ώμο του ο Marc Marquez

Κι αυτή τη φορά τον “καλό” του
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

26/11/2019

Έχει φάει πολλά τουμπίδια έως τώρα ο Marc Marquez, αλλά κανένα δεν του έχει κοστίσει σε αγωνιστικό επίπεδο και ο τρόπος που προσπαθεί να τα σώσει ανήκει στην κατηγορία “μα τι κάνει ο τύπος!”. Οι φίλοι του θα πουν πως πλαγιάζει τόσο πολύ τη μοτοσυκλέτα, που όταν πέφτει απλώς σέρνεται στην άσφαλτο. Όσοι πάλι δεν τον συμπαθούν θα πουν ότι απλώς είναι υπερβολικά τυχερός. Η αλήθεια βέβαια είναι κάπου στη μέση, διότι πέρα από τα κλασικά συρσίματα διαρκείας, έχει φάει και κάτι διαστημικές κωλοτούμπες που εύκολα θα μπορούσαν να τον έχουν στείλει για αρκετό καιρό εκτός δράσης, όπως συνέβη στον Lorenzo ή ακόμα και στον πιτσιρικά Joan Mir, που μόνο από το δυνατό τράνταγμα έσφιξαν οι πνεύμονές του και έχασε δύο αγώνες στη σειρά γιατί δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Τώρα στα δεύτερα επίσημα δοκιμαστικά που γίνονται στην Jerez, ο Marc Marquez είχε μια ακόμα πτώση, η οποία φαινομενικά δεν ανησύχησε κανέναν. Ήταν στην τελευταία στροφή της πίστας, που είναι μία από τις πιο αργές και όπως ο ίδιος ο Marquez είπε, εκείνη τη στιγμή δεν πήγαινε γρήγορα. Μάλιστα όσο σερνόταν στην άσφαλτο ήταν όλα υπό έλεγχο (αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοια για μια πτώση… αλλά στην περίπτωση του Marquez όλες σχεδόν οι πτώσεις του μοιάζουν υπό έλεγχο!) έως τη στιγμή που μπήκε στην αμμοπαγίδα. Εκεί ο ώμος του (ο καλός ο δεξής και όχι ο αριστερός ο εγχειρισμένος) μάγκωσε στο αφράτο αμμοχάλικο και σύμφωνα με τον ίδιο έπαθε μερική αποκόλληση. Κάπως έτσι βρέθηκε στο ιατρικό κέντρο της πίστας για εξετάσεις, καθώς ο πόνος ήταν αφόρητος. Ήταν δικό μου το λάθος. Πήρα ανοιχτή γραμμή και οι στροφές Κ5,Κ9 και Κ13 είχαν ακόμα κάποιες κηλίδες με νερό από τη βροχή έξω από τη αγωνιστική γραμμή. Πάτησα πάνω σε μια τέτοια κηλίδα και έχασα το μπροστινό. Ήταν με χαμηλή ταχύτητα, αλλά έφτασα στην ατμοπαγίδα με ακατάλληλη στάση σώματος. Νομίζω ότι είχα αποκόλληση – όχι ολική – αλλά κάποια μικρή αποκόλληση στον ώμο. Τον καλό μου ώμο και ήταν πολύ οδυνηρό”.

Μετά την επίσκεψη στο ιατρικό κέντρο, ο Marquez επέστρεψε στη πίστα, γιατί αυτό το τεστ είναι άκρως σημαντικό για την Honda. Οι τρεις αναβάτες του HRC (Αφοί Marquez και Cal Crutchlow) έχουν τον ίδιο κινητήρα, που είναι στο πρώτο στάδιο εξέλιξης για το 2020. Όμως όλοι τους έχουν διαφορετικά πλαίσια! Προφανώς και το HRC έχει καταλάβει πως τα τρία τελευταία χρόνια μόνο  Marc Marcquez μπορεί να κερδίζει σε όλες τις πίστες αγώνες με τη μοτοσυκλέτα τους. “Εγώ έχω να δοκιμάσω δύο εντελώς διαφορετικά πλαίσια. Και τα δύο έχουν μεγάλες διαφορές, με κάποια πολύ καλά σημεία και κάποια πολύ κακά σημεία. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις και είναι πολύ σημαντικό να αποφασίσουμε ποια θα ακολουθήσουμε. Εδώ στη Jerez το πλαίσιο παίζει μεγάλο ρόλο και λόγω της δροσιάς το κράτημα είναι πολύ υψηλό αυτή την εποχή. Γι΄αυτό και τα Yamaha και τα Suzuki δουλεύουν τόσο καλά. Μετά την πτώση δεν ασχολήθηκα με τους χρόνους, αλλά επικεντρώθηκα στη δοκιμή των νέων εξαρτημάτων”. Την ίδια στιγμή, στο διπλανό box ο αδερφός του ο Alex είχε πολύ καλύτερη πρώτη ημέρα από εκείνη στη Valencia. Όχι μόνο δεν έπεσε, αλλά πλησίασε στο 1,2’’ τον χρόνο του Marc. Δυστυχώς για τον Alex, σε αυτές τις δοκιμές θα πρέπει να βρει μόνος τους τα χούγια της RCV213, καθώς δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου να ασχοληθεί μαζί του ο Marc. Βέβαια χαριτολογώντας ο Marc είπε πως πρέπει να συνεχίσει να τα δίνει όλα, διότι ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να κάνει ο Alex!

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.