Paolo Ciabatti - "Ο Marc Marquez πήγε στη Gresini ΑΜΙΣΘΙ!"
Βασιζόμενος στα έσοδα από τους χορηγούς του για το 2024
Από τον
Κώστα Γκαζή
24/10/2023
Σε συνέντευξή του στο Moto.it, ο Διευθυντής του αγωνιστικού τμήματος της Ducati, Paolo Ciabbati, έκανε δήλωση-σοκ, υποστηρίζοντας πως ήταν τέτοια η λαχτάρα του Marc Marquez να φύγει από τη Honda, που συμφώνησε να αγωνιστεί αμισθί στη Gresini το 2024!
Σύμφωνα με τον Ciabbati, ο Marc πήρε την τελική απόφαση για τη μεταγραφή του στην Gresini αφότου μίλησε με τον αδελφό του για τις δυνατότητες της GP23. “Κι όπως καταλαβαίνω, με μηδενικό μισθό. Ο οικονομικός παράγοντας δεν ήταν υπεύθυνος για την επιλογή του. Πρέπει να είμαστε περήφανοι που θεώρησε τη μοτοσυκλέτα της Ducati, την καλύτερη επιλογή για να γίνει και πάλι ανταγωνιστικός. Δεν θα σας κρύψω πως είναι ένας ‘κακός πελάτης’ όσον αφορά τους Ιταλούς, καθώς έχουμε ήδη τους δικούς μας αναβάτες (Bagnaia, Martin & Bezzecchi) που αγωνίζονται για το Πρωτάθλημα. Από μια οπτική γωνία, δεν χρειαζόταν να ανεβάσουμε κι άλλο τον εσωτερικό ανταγωνισμό. Θα είναι ιδιαίτερα περίπλοκη η διαχείριση των αγωνιζομένων, αλλά παράλληλα θα έχουν ένα ακόμη κίνητρο να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους.”
Όσον αφορά στη Gresini και τη σχέση της με το Borgo Panigale, “η ομάδα πληροφόρησε την Ducati για τη μεταγραφή του Marc, αλλά σύμφωνα με το συμβόλαιο μας, εμείς μπορούμε να αποφασίσουμε μόνο για τους αναβάτες της Pramac και όχι για εκείνους των Gresini και VR46. Δεν απαιτείται να εγκρίνουμε τις επιλογές τους, ούτε έχουν την υποχρέωση να μας συμβουλευτούν. Μας πληροφόρησαν όταν η συμφωνία πλησίαζε στην ολοκλήρωση της. Καταλάβαμε πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία για την Gresini. Δεν ήταν σωστό να τους πούμε να μην προχωρήσουν.”
Σχετικά με τις διαφορές των μοτοσυκλετών της εργοστασιακής ομάδας της Ducati στο MotoGP με την Pramac, ο Ciabbati δήλωσε πως εκείνες είναι ανύπαρκτες. “Έχουν ακριβώς το ίδιο τεχνικό πακέτο και 7 άνθρωποι του εργοστασίου δουλεύουν μέσα στην Pramac. Ας νικήσει ο καλύτερος.”
Όσον αφορά στον Bezzecchi που παρέμεινε στη VR46, ο Ciabbati δήλωσε πως “δεν εκπλήσσομαι. Πιστεύαμε πως άξιζε μια GP24 του χρόνου, αλλά γνωρίζουμε τη σχέση του Marco με τη VR46, την εκτιμούμε και καταλαβαίνουμε την απόφαση του.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: