Pol Espargaro - Wildcard συμμετοχή στο GP της Αυστρίας
H δεύτερη παρόμοια εμφάνιση του, μετά το Mugello
Από τον
Κώστα Γκαζή
11/7/2024
Στις 16 με 18 Αυγούστου, ο Pol Espargaro θα κάνει τη δεύτερη wildcard εμφάνισή του στον 11ο γύρο της σεζόν, στο GP του Red Bull Ring, καβάλα στην KTM RC16.
Θυμίζουμε πως ο 33χρονος Ισπανός είχε τραυματιστεί πολύ άσχημα στο Portimao στις αρχές της σεζόν του 2023, έχοντας οκτώ κατάγματα, δυο στα πλευρά, ένα στον λαιμό, και τρία στην πλάτη. Καθώς είχε σπάσει και το σαγόνι του, οι γιατροί του το έκλεισαν για έναν μήνα, με τον Pol να μην μπορεί να τραφεί κανονικά -μόνο με ορό-, ούτε να μπορεί να μιλήσει!
Μάλιστα αφού έγινε καλά, δήλωσε πως έχασε… 1,5 πόντους κατά το ατύχημα, αφού ένας σπόνδυλός του συμπιέστηκε στο μισό της προηγούμενης διάστασής του.
Σημειώστε πως το ατύχημα συνέβη στη χρονιά της επιστροφής του Pol στους κόλπους του Pierer Group, μετά από δυο πολύ δύσκολες χρονιές στη Honda. Όμως το ντεμπούτο του Ισπανού στην GASGAS (και συνάμα επιστροφή του στην ΚΤΜ όπου είχε διατελέσει αναβάτης μεταξύ 2017-2020) ήταν καταστροφικό για τον ίδιο, αλλά και για την ομάδα της GASGAS και τα πράγματα θα χειροτέρευαν κι άλλο για τον Pol, αφού η πίεση του ταλαντούχου Pedro Acosta στους Αυστριακούς για το πέρασμα του στη μεγάλη κατηγορία σήμανε την αντικατάσταση του Espargaro από τον Acosta.
Παρόλα αυτά η KTM διατήρησε τον Pol στις τάξεις της, ως αναβάτη εξέλιξης, ενώ στο πακέτο της συμφωνίας ήταν και μερικές wildcard συμμετοχές του σε γύρους του 2024.
Στην πρώτη wildcard συμμετοχή, στο Mugello, ο Pol είχε αξιοπρεπείς αν και όχι αξιοπρόσεκτες επιδόσεις, τερματίζοντας 14ος στο Sprint και 17ος στον αγώνα της Κυριακής.
Ο Pol έχει καλό παρελθόν στο Red Bull Ring, καθώς είχε βρεθεί στο βάθρο το 2020, ενώ το φετινό GP θα είναι το 9ο του στη συγκεκριμένη πίστα.
Pol Espargaro: “Είμαι έτοιμος να το κάνω ξανά! Το Mugello ήταν μια σπέσιαλ πίστα για την επιστροφή μου με την Red Bull KTM, ενώ δεν γίνεται πιο σπέσιαλ από το Red Bull Ring. Για την πίστα, το μέρος, τους οπαδούς και την ατμόσφαιρα, και το πόσο σημαντικό είναι αυτό το GP για την ΚΤΜ, το αισθάνομαι ως αγώνα ‘μέσα στο σπίτι μου’. Έχω μερικές πολύ καλές αναμνήσεις από εδώ, όμως πρωταρχικά ο στόχος παραμένει ίδιος με της Ιταλίας, να δουλέψουμε πάνω στην RC16 εξελίσσοντάς την μέσα από τους αγώνες.”
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: