Repsol Honda Team 2023 - Η επίσημη παρουσίαση, με αυτοκριτική από τον Διευθυντή του HRC

Marc Marquez, Joan Mir και οι RC213V με τα χρώματα της νέας σεζόν
Repsol Honda Team 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

22/2/2023

Στις 22 Φεβρουαρίου στο Repsol Campus της Μαδρίτης παρουσιάστηκε επίσημα η εργοστασιακή ομάδα Repsol Honda για το MotoGP του 2023, με τους Παγκόσμιους Πρωταθλητές Marc Marquez και Joan Mir, και τις νέες RC213V τους.

Οι δυο Ισπανοί αναβάτες έχουν μεταξύ τους 10 Παγκόσμιους Τίτλους, με τον MM93 να έχει τη μερίδα του λέοντος εξ αυτών -αναλογία 8 προς 2. Το θέμα είναι πως αυτοί οι 10 Παγκόσμιοι Τίτλοι μπορεί να λένε πολλά για την “ψυχή” και τις ικανότητες των αναβατών, όμως δεν πρόκειται να αυγατίσουν, χωρίς την κατάλληλη μοτοσυκλέτα, και μέχρι στιγμής στα pre-season δοκιμαστικά η Honda φαίνεται να υποφέρει το ίδιο όπως υπέφερε και τα προηγούμενα χρόνια…

Στο δελτίο τύπου του, το HRC αναφέρεται στη σχέση Honda και Repsol που μετράει 29 χρόνια, αποτελώντας την μακροβιότερη συνεργασία στον μηχανοκίνητο αθλητισμό -όπως υποστηρίζουν οι δυο εταίροι. Μέχρι τώρα ο απολογισμός είναι θετικότατος, με 15 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 183 νίκες και 454 βάθρα.

Marc Marquez

Σίγουρα είναι θετικό το γεγονός πως ο Marquez αισθάνεται επιτέλους 100% έτοιμος σωματικά, έχοντας περάσει δύσκολα τα τελευταία χρόνια με τους τραυματισμούς του. Ο Ισπανός έχει 100 βάθρα στα 154 GP που έχει συμμετάσχει με την Repsol Honda, εκ των οποίων τα 59 ήταν νίκες, αλλά και 63 pole positions και 6 Παγκόσμιους Τίτλους στη μεγάλη κατηγορία των MotoGP.

Joan Mir

Ο Mir είχε στεφθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP το 2020 με τη Suzuki, ενώ είχε κερδίσει και τον τίτλο της Moto3 καβάλα σε μοτοσυκλέτα της Honda το 2017. Στην καριέρα του μετρά 65 αγώνες στη μεγάλη κατηγορία των MotoGP, με 13 βάθρα και.. μία μόνο νίκη -χειρότερος και από τον έτερο Πρωταθλητή Kenny Roberts Jr που είχε 8 νίκες μοιρασμένες ισόποσα σε 2 σεζόν.

Repsol Honda

Στην παρουσίαση της ομάδας παραυρέθηκαν τόσο ο Πρόεδρος της Repsol, Antonio Brufau, όσο και ο Γενικός Διευθυντής του HRC, Tetsuhiro Kuwata, όπου εκτός των άλλων μίλησαν και για το 2024 όπου τα συνθετικά καύσιμα θα ξεκινήσουν να χρησιμοποιούνται στο MotoGP σε αναλογία 40%, για να φτάσουν το 100% το 2027.

Οι δυο εταιρείες συνεργάζονται στην εξέλιξη του project ώστε να έχουν τον καλύτερο συνδυασμό κινητήρων και καυσίμων για τη σεζόν του 2024 -το φλέγον ζήτημα είναι βέβαια αν θα καταφέρει η Honda να έχει μια ανταγωνιστική RC213V για το 2023.

Πριν την έναρξη του Πρωταθλήματος στις 26 Μαρτίου στην πίστα του Portimao, οι αναβάτες και οι ομάδες θα συναντηθούν στην πορτογαλική πίστα στις 11 και 12 Μαρτίου για το τελευταίο pre-season τεστ του MotoGP.

Marquez

Ο Marc Marquez ήταν πολύ… γλυκός με τη Honda -παρά τη γνωστή δυσαρέσκεια του με την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας-, δηλώνοντας μεταξύ άλλων “το τεστ του Portimao θα είναι σημαντικό, καθώς έχουμε δουλειά να κάνουμε, αλλά οι τεχνικοί της Honda εργάζονται σκληρά στην Ιαπωνία. Ανυπομονώ να συνεχίσουμε την εξέλιξη, και να ξεκινήσουμε τη σεζόν, αισθάνομαι fit και είμαι έτοιμος να αγωνιστώ”.

Joan Mir

Ακόμα πιο ήπιος ήταν ο Joan Mir αναφέροντας πως “έχουμε κάνει καλή πρόοδο στη Sepang και έχουμε ακόμα χρόνο να προετοιμαστούμε στην Πορτογαλία, συνεχίζουμε να εργαζόμαστε και συνεχίζουμε να βελτιωνόμαστε”.

HRC

Από την πλευρά του ο Tetsuhiro Kuwata του HRC -αντίθετα με τον Pit Beirer της ΚΤΜ που έχει ρίξει το μπαλάκι στους αναβάτες- έκανε την αυτοκριτική του, με την (ευπρόσδεκτη) έκπληξη να γίνεται ακόμα πιο μεγάλη αν αναλογιστεί κανείς την καταγωγή του καθώς οι Ιάπωνες δεν φημίζονται για τη δημόσια παραδοχή λαθών τους. Μεταξύ άλλων ο Kuwata δήλωσε πως “φτάνουμε στη σεζόν του 2023 μετά από μερικά δύσκολα χρόνια, αλλά δεν έχουμε χάσει το πνεύμα ή την όρεξη μας. Η Honda έχει κερδίσει 25 Παγκόσμιους Τίτλους στη μεγάλη κατηγορία, συμπεριλαμβανομένων και 24 Τίτλων Κατασκευαστών και ξέρουμε τις δυνατότητες μας σαν εταιρεία και σαν κατασκευαστής. Ο ανταγωνισμός στο MotoGP είναι πιο έντονος από ποτέ, αλλά συνεχίζουμε να εργαζόμαστε στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας, ώστε να δώσουμε στους αναβάτες μας αυτό που χρειάζονται.”

Αναμένουμε να δούμε αν οι προσπάθειες του HRC καρποφορήσουν το 2023, ή αν η εξέλιξη της RC213V θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο, ώστε να φτάσει τα επίπεδα των Ducati και Aprilia

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.