Συνέντευξη του 25χρονου Παγκόσμιου Πρωταθλητή 2018 Marc Marquez

Μου αρέσει η πίεση!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/10/2018
Ο αγώνας της Ιαπωνίας κι όσα έγιναν στο -MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN- έμελε να σφραγίσουν και μαθηματικά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, που σχεδόν από την μέση της χρονιά όλοι ήξεραν πως θα καταλήξει στα χέρια του Marc Marquez. Αυτό είναι το πέμπτο πρωτάθλημα του Ισπανού στην κορυφαία κατηγορία και συνολικά το έβδομο στα Grand Prix αν συνυπολογίσουμε τους δύο τίτλους που κατέκτησε στα δίχρονα 125 και στην Moto2. Με άλλα λόγια, σε ηλικία μόλις 25 ετών, του λείπουν δύο τίτλοι για να ισοφαρίσει τους τίτλους του Valentino Rossi στην μεγάλη κατηγορία και τρεις για να φτάσει το ρεκόρ του Giacomo Agostini που έχει στοιχειώσει από την δεκαετία του ’70, κυρίως λόγω της αλλαγής των κανονισμών και της κατακόρυφης ανόδου της ανταγωνιστικότητας που έφεραν οι αμερικάνοι αναβάτες (Kenny Roberts, Freddy Spencer, Randy Mamola κ.τ.λ), που δεν επέτρεψε στους αναβάτες να αγωνίζονται σε δύο και τρεις κατηγορίες την ίδια ημέρα. Χωρίς κανείς να μπορεί να βγάλει από το κάδρο τον Valentino Rossi, που παραμένει ανταγωνιστικός σε υψηλό επίπεδο, ο Marc Marquez έχει σαφώς περισσότερες πιθανότητες λόγω ηλικίας να γράψει το όνομά του στο βιβλίο των ρεκόρ.
Μέτα τον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi, παραχώρησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη για λογαριασμό της Red Bull που είναι προσωπικός χορηγός του και μιλάει για τον τρόπο που έφτασε έως το 7ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημά του, το 2018:     
 

Ποιος αναβάτης σε εξέπληξε φέτος; Ποιος σε εντυπωσίασε περισσότερο;
Ήμουν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω σκληρό ανταγωνισμό από τον Andrea Dovizioso και πράγματι ήταν πολύ-πολύ γρήγορος, όμως αυτός που με εξέπληξε ήταν ο Jorge Lorenzo. Στο Mugello ήταν εντυπωσιακά γρήγορος και αυτό ήταν έκπληξη για μένα καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή έδειχνε πως είχε πολλά προβλήματα με την οδήγηση της Ducati


Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή του 2018 μέχρι τώρα για σένα;
Ο αγώνας του Aragon φυσικά, διότι από το Brno και μετά, οι αναβάτες τις Ducati άρχισαν να κερδίζουν όλους τους αγώνες και να με πλησιάζουν στην βαθμολογία. Έπρεπε να το σταματήσω αυτό και να κερδίσω στο Aragon αυξάνοντας την βαθμολογική διαφορά, ώστε να αποκαταστήσω την αυτοπεποίθησή μας για το πρωτάθλημα


Πως συγκρίνεις την κατάκτηση του τίτλου του 2018 με εκείνη του 2017;
Σαφώς το 2017 ήταν πιο δύσκολη χρονιά σε επίπεδο ανταγωνισμού. Φέτος είχα ένα καλό ξεκίνημα που μου έδωσε την δυνατότητα να ελέγξω κάπως πιο εύκολα την πορεία του πρωταθλήματος. Όμως το 2017 η βαθμολογική διαφορά από τον Dovizioso ήταν πολύ μικρή έως το τέλος του πρωταθλήματος και αυτό έκανε εκείνο το πρωτάθλημα πολύ πιο δύσκολο


Πώς ελέγχεις την πίεση; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να την αντιμετωπίσεις;
Μου αρέσει να υπάρχει πίεση, διότι με κάνει να δουλεύω πιο συγκεντρωμένα. Μου δημιουργεί επιπλέον κίνητρο και αυτοσυγκέντρωση στο στόχο. Μου αρέσει η πίεση!
Φυσικά στους αγώνες που γίνονται στην Ισπανία ή σε αγώνες όπως αυτός εδώ του Motegi υπάρχει επιπλέον πίεση. Ο καλύτερος τρόπος για να την διώξεις είναι η οδήγηση της μοτοσυκλέτας. Απλά μπες στην πίστα και συγκεντρώσου στην οδήγηση ξεχνώντας όλα τα άλλα.


Πώς καταφέρνεις να είσαι μπροστά από τους άλλους και να έχεις γίνει ο άνθρωπος που οι υπόλοιποι αναβάτες θέλουν να νικήσουν;
Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Να γίνεις ο άνθρωπος που όλοι θέλουν να κερδίσουν. Για παράδειγμα, σε κάποιους αγώνες τερμάτισα τρίτος ή δεν βαθμολογήθηκα καθόλου και αμέσως ο κόσμος άρχισε να ρωτάει: Γιατί τερμάτισες τρίτος; Τέτοιου είδους πίεση είναι η πιο δύσκολη να αντιμετωπίσεις διότι νοιώθεις το βάρος των οπαδών και των δημοσιογράφων. Γνωρίζω πως σε κάθε αγώνα πρέπει να διεκδικώ την νίκη, αλλιώς ο κόσμος θα αρχίσει να ρωτά τι πάει λάθος. Βέβαια είναι ένα καλό μέτρο σύγκρισης για να καταλάβεις πόσο κοντά στην κορυφή είσαι.   


Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε. Έχεις στόχο να τα σπάσεις ή θα ασχοληθείς με αυτά όταν σταματήσεις τους αγώνες;
Ειλικρινά, ποτέ δεν σκέφτηκα τα ρεκόρ και ποτέ δεν θα τα σκεφτώ. Τα ρεκόρ έρχονται αυτόματα αν δουλεύεις με τον σωστό τρόπο. Χρειάζεται να απολαμβάνεις τη στιγμή και μετά όλα έρχονται μόνα τους. Τα ρεκόρ είναι φυσικά σημαντικά, όμως πιο σημαντικοί είναι οι παγκόσμιοι τίτλοι. Να παλεύεις κάθε σεζόν για έναν νέο τίτλο.



Τα στατιστικά του Marc Márquez:

Ηλικία: 25 ετών
Εθνικότητα: Ισπανική
Τόπος γέννησης: Cervera

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ
2010 125cc World Champion
2012 Moto2 World Champion
Πρώτη χρονιά στα MotoGP: 2013
Ομάδα στα MotoGP: Repsol Honda
Τρίτη θέση στον πρώτο του αγώνα στα  MotoGP το 2013 στο Qatar
Πρώτο παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα MotoGP : 2013 με 6 νίκες και 334 βαθμούς
Συνολικά Παγκόσμια Πρωταθλήματα στα MotoGP: 5
MotoGP pole positions: 50
MotoGP Νίκες: 43
MotoGP Βάθρα: 76

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.