Συνέντευξη Chaz Davies: "Επιτέλους έχουμε το Ducati V4R για να κερδίσουμε!"

Μια εφ' όλης της ύλης κουβέντα γύρω από το νέο Ducati V4R
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/12/2018

O Ουαλλός πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία των Supersport, Chaz Davies, οδηγεί τα desmo V-2 της Ducati τα τελευταία πέντε χρόνια, ως εργοστασιακός αναβάτης της ομάδας στα WSBK, έχοντας τερματίσει τρεις φορές δεύτερος στο πρωτάθλημα (2015, 2017 και 2018). Γι' αυτόν, το φιλόδοξο αλλά τελικά δύσκολο καθήκον, του να τρέχει με ένα δικύλινδρο για μισή δεκαετία, κόντρα στα όλο και πιο γρήγορα και πιο δυνατά τετρακύλινδρα του ανταγωνισμού, θα τελειώσει το 2019. Η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του όσο περιμέναμε παρέα να στεγνώσει η πίστα στο Jerez, για να ανέβουμε πάνω στα Ducati V4R (αν και ο καθένας μας θα οδηγούσε διαφορετική έκδοση, κάτι για το οποίο θα διαβάσετε στην αναλυτική του παρουσίαση και τις πρώτες οδηγικές εντυπώσεις στο επόμενο τεύχος του ΜΟΤΟ), τονίζει το πόσο πολύ είναι αφοσιωμένος στην επόμενη σεζόν.

Chaz, έπρεπε να περιμένεις πολύ καιρό μέχρι να ανέβεις πάνω στη σέλα του, αλλά πώς ήταν όταν τελικά οδήγησες το V4, σε σχέση με το παλιό σου V-2;
"Σχηματίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου –ένα ΜΕΓΑΛΟ χαμόγελο. Προφανώς ήλπιζα να το οδηγήσω νωρίτερα μέσα στη σεζόν, αλλά για κάποιον λόγο δεν συνέβη ποτέ και στη συνέχεια τραυματίστηκα. Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήρθε στις δοκιμές της Aragon στις αρχές του Νοέμβρη και ναι, φόρεσα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Μετά την πρώτη βόλτα, νομίζω ότι σχολίασα το εξής: "Τώρα έχουμε μια μοτοσυκλέτα με την οποία μπορούμε να τρέξουμε."

Συγκριτικά με το Kawasaki, πού έχανες με το δικύλινδρο V της Ducati;
"Δεν μπορώ να πω ότι ήταν σε έναν μόνο τομέα, διότι στο τέλος έχανα από λίγο σε όλους τους τομείς. Είναι δύσκολο να πεις αν ήταν στην επιτάχυνση ή στα φρένα ή σε κάτι άλλο. Ήταν λίγο από 'κει, λίγο από 'δω. Μέχρι και πριν από δύο χρόνια ήμασταν πολύ κοντά τους, αλλά την τελευταία διετία ήταν εμφανές ότι χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο, οπότε το V4 ήρθε την κατάλληλη στιγμή."

Έπρεπε δηλαδή να οδηγείς το V-2 πάνω από το όριο για να παραμείνεις ανταγωνιστικός;
"Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μερικές φορές, όταν είχα το πακέτο όπως ακριβώς έπρεπε να είναι και υπήρχαν οι τέλειες συνθήκες, δεν ήταν απαραίτητο να περνάω το όριο και μπορούσα να κερδίζω αγώνες με καλή διαφορά. Αλλά για να πολεμήσεις για το πρωτάθλημα, χρειάζεσαι κάτι τέτοιο σε κάθε αγώνα, και σίγουρα δεν το είχαμε αυτό. Στο τέλος, η συνέπεια ήταν το δυσκολότερο πράγμα να βρεθεί και ευτυχώς το V4 θα μας δώσει αυτό το επιπλέον βήμα που χρειαζόμασταν."

Έχεις τρέξει με V4 Desmosedici MotoGP στο οποίο βασίζεται το V4R, σωστά;


"Ναι, αρκετά παλιά είχα οδηγήσει το MotoGP σε μερικούς αγώνες το 2007, ενώ έκανα και δοκιμές πέρσι με την υφιστάμενη MotoGP μοτοσυκλέτα στο Mugello. Οπότε ναι, έχω μια μικρή εμπειρία από την συγκεκριμένη διάταξη κινητήρα. Προφανώς όμως, η μοτοσυκλέτα που οδήγησα το 2007 ήταν 800 κυβικά, οπότε ο τρόπος απόδοσης της δύναμης ήταν πολύ διαφορετικός. Το καινούργιο superbike έχει σίγουρα μια πιο γραμμική καμπύλη ισχύος. Είναι πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμη από το 800, το οποίο ήταν πολύ απότομο."

Υποθέτω, όταν οδηγείς το V4 θα πρέπει να αλλάξεις εντελώς όλα τα σημεία αναφοράς σου; Ουσιαστικά ξεκινάς από το μηδέν, έτσι δεν είναι;
"Ναι σίγουρα. Το οδηγικό μου στιλ θα πρέπει να αλλάξει λίγο, νομίζω, και θα προσπαθήσω να φέρω την μοτοσυκλέτα όσο το δυνατόν πιο κοντά στα δικά μου μέτρα, και στη συνέχεια θα δουλέψω πάνω στις αδυναμίες μου."

Ποια είναι τα δυνατά σου σημεία;
"Νομίζω τα φρένα στην είσοδο και την μέση της στροφής. Αυτός ήταν ανέκαθεν ένα τομέας όπου με το V-2, έτσι όπως έχουμε στήσει το πλαίσιο, έπρεπε να διαχειρίζομαι με μεγάλη προσοχή την αίσθηση του μπροστινού όταν ήμουν στην μέγιστη κλίση, οπότε χρησιμοποιούσα το μπροστινό φρένο για να ελέγχω στην ουσία την επαναφορά του πιρουνιού. Ήταν σα να αναλάμβανα κάποια από τα καθήκοντα της ανάρτησης μέσω του δαχτύλου μου, αλλά με το V4 νιώθω ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται, γιατί το μπροστινό πατάει πιο γερά στην άσφαλτο κι έχω καλύτερη αίσθηση."

Και ποια είναι τα αδύναμα σημεία σου;
"Με το δικύλινδρο, νομίζω ότι είναι η είσοδος των στροφών, ειδικά προς το τέλος έτσι όπως προχώρησε η εξέλιξη των ελαστικών. Αισθάνομαι ότι αυτή η μοτοσυκλέτα θέλει να τρέχει μ' ένα κοντύτερο μεταξόνιο, όπως του στάνταρ μοντέλου πραγματικά, λόγω του μήκους του κινητήρα, το οποίο θα βελτιώσει τις εισόδους. Προφανώς όμως, με ένα κοντύτερο μεταξόνιο θα έχεις και πιο πολλές σούζες, αν και τώρα έχουμε τα αεροδυναμικά φτερά για να το αντισταθμίσουμε αυτό. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά πράγματα που νιώθω ότι αποτελούν βήματα προς την σωστή κατεύθυνση για εμάς, με το V4. Έχοντας περάσει τρεις μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που είναι πισωγύρισμα σε αυτό το στάδιο, κάτι το οποίο είναι υπέροχο."

Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που οδηγείς μοτοσυκλέτα με αεροδυναμικά φτερά. Είναι κάτι για το οποίο έχεις το νου σου;
"Έχω οδηγήσει αυτή την μοτοσυκλέτα μόνο με φτερά και αφού παίρνει την ομολογκασιόν μ' αυτά, θα την τρέχουμε όπως έρχεται. Στην Ducati είναι πολύ σίγουροι ότι αποτελούν πλεονέκτημα σε κάθε τομέα, όχι μόνο για την αίσθηση του μπροστινού και για να μειωθούν οι σούζες, αλλά και για την πρόσφυση του μπροστινού, ειδικά στις πιο γρήγορες στροφές. Ξέρεις, θεωρώ ότι δεν είναι χρήσιμες οι συγκρίσεις. Όμως, νιώθω μια διαφορά στην μοτοσυκλέτα σε σχέση με το τι οδηγούσα πριν, και προτιμώ να αποδίδω ένα μέρος της ευθύνης στα φτερά."

Υποθέτω ότι είναι αρκετά πιο γρήγορο, αλλά ανεβάζει εξίσου στροφές. Πρέπει να κρατάς τις στροφές πολύ ψηλά;
"Φυσιολογικά ανεβάζει πολλές στροφές και νιώθει άνετα εκεί! Όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο δικύλινδρο προερχόμενος από το τετρακύλινδρο της BMW, έφτασα στον κόφτη και κοπάνησα το κεφάλι μου στην ζελατίνα στους πρώτους κιόλας γύρους! Έχοντας περάσει, λοιπόν, πέντε παράξενα χρόνια πάνω στο δικύλινδρο, στους πρώτους γύρους με το V4 έκανα το κλασικό, όπου άλλαζα ταχύτητες σχεδόν 4.000 στροφές νωρίτερα! Είναι σαν να επιστρέφεις στο χρόνο πριν από πέντε χρόνια, οπότε επαναπρογραμμάτισε τις αντιδράσεις σου και συνήθισέ το. Ειλικρινά όμως, ήταν μια πολύ γρήγορη προσαρμογή, γιατί αυτό το Ducati V4 είναι πραγματικά προκλητικό, θέλει να του κρατάς τις στροφές ψηλά κι επιταχύνει δυνατά μέσα στην ψηλή μπάντα των στροφών. Ήταν ωραία την πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω στη σέλα του και είδα ένα στροφόμετρο που φτάνει μέχρι τις 17.000 στροφές. Είχα συνηθίσει τις 12.000 και κάτι για πολύ καιρό!"

Είχες οδηγήσει ένα άλλο V4 πίσω στο 2012, για μία μόνο σεζόν στην οποία κέρδισες τον πρώτο σου αγώνα στα WSBK. Πώς είναι λοιπόν το νέο Ducati σε σχέση με το Aprilia;
"Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό με την Aprilia, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή των WSBK, με διαφορετικά ελαστικά και τα πάντα. Θα έλεγα όμως ότι η βάση του κινητήρα έχει κάποιες ομοιότητες με ό,τι θυμάμαι πριν από έξι χρόνια. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των V4 είναι παρών, αλλά από όλες τις άλλες απόψεις αυτό είναι ένα πιο προχωρημένο και πιο εκλεπτυσμένο πακέτο."

Διαθέτει κάτι από δικύλινδρο και τετρακύλινδρο μέσα του, κάτι σαν μείξη αυτών των δύο;
"Νομίζω πως ναι. Αυτή είναι μια πολύ ακριβής διατύπωση, γιατί ναι, ανεβάζει στροφές, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει την δύναμη ενός φορτηγού, δεν έχει τις πιστονιές ενός δικύλινδρου, ενώ παράλληλα θεωρώ ότι είναι ένας καλό συμβιβασμός. Νομίζω ότι υπάρχουν μερικοί έξυπνοι άνθρωποι στην Ducati Corse που έχουν μελετήσει εξαντλητικά την ιδανική διάταξη ενός κινητήρα, και πιστεύουν ότι αυτή είναι ο V4."

Συγκριτικά με την εποχή που ήσουν με το BMW S1000RR, είναι μια μοτοσυκλέτα που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη;
"Σίγουρα ναι –αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα να αντιμετωπίσω! Ήταν δύσκολο να κάνω τα ηλεκτρονικά να δουλέψουν σωστά και ήταν πολύ, πολύ απότομο. Αυτό το Ducati είναι εντελώς διαφορετικό  και πολύ πιο εκμεταλλεύσιμο."

Πόσο χαμηλά αφήνεις να πέσουν οι στροφές; Για παράδειγμα στην κλειστή, δεύτερη στροφή εδώ στο Jerez;
"Περίπου ως τις 8.500 στροφές στο πιο αργό σημείο –έχει πολύ μεγάλο φάσμα. Συνήθως ανεβάζω ταχύτητα στις 16.000 στροφές, οπότε αφήνει μεγάλα περιθώρια. Ελπίζω να έχουμε έναν καλό χειμώνα δημιουργικής εξέλιξης, βήμα-βήμα, και να κατανοήσω την μοτοσυκλέτα αντί να κάνουμε ριζικές αλλαγές. Η ομάδα δοκιμών έχει δουλέψει πολύ σκληρά, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να το πάμε σε άλλο επίπεδο και νομίζω ότι έχω άλλες έξι μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα πριν τον πρώτο αγώνα του Phillip Island. Έχουμε λοιπόν τον χρόνο ως σύμμαχο, έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για την κατεύθυνση της εξέλιξης, οπότε ναι, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για κάτι καλό μέσα στο 2019."

Έχεις έναν καινούργιο team mate ο οποίος έτρεχε με V4 Ducati στα MotoGP τα τελευταία δύο χρόνια. Συγκρίνετε καθόλου τις παρατηρήσεις σας; Είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ σας, απ' ό,τι με τον Melandri;
"Δεν έχουμε συγκρίνει ακόμη παρατηρήσεις, αλλά προφανώς πάντα υπάρχει περιθώριο για σύγκριση δεδομένων. Τις προάλλες όμως, ρωτήθηκα για το τι πιστεύω που ο Alvaro βρήκε αμέσως την ταχύτητά του στα Superbikes και για το αν ήταν έκπληξη αυτό για μένα. Ειλικρινά απαντώ πως όχι, γιατί δεν είμαι σίγουρος για το ποιος έχει τα περισσότερα να μάθει, αυτός ή εγώ! Για μένα, εκτός του ότι είναι προφανώς ένα Ducati με ελαστικά της Pirelli, αυτή η μοτοσυκλέτα δεν έχει καμία ομοιότητα με το V-2, είναι πραγματικά κάτι πολύ, πολύ διαφορετικό. Από την πλευρά του Alvaro, πιθανώς πρέπει να μάθει να οδηγεί μια μοτοσυκλέτα που είναι λιγότερο άκαμπτη, σε ελαστικά που είναι λιγότερο απόλυτα, αλλά ο χαρακτήρας του κινητήρα είναι πολύ πιο κοντά σ' αυτό που έχει συνηθίσει όπως και η σύνδεση με το γκάζι και τόσα άλλα πράγματα, είναι πιο κοντά στα δεδομένα με τα οποία έτρεχε σε σχέση με την μοτοσυκλέτα που έτρεχα εγώ. Αυτό συμβαίνει γιατί η διάταξη του κινητήρα και η ηλεκτρονική χαρτογράφηση που χρησιμοποιούμε στο V4R, προέρχεται στην ουσία από την GP μοτοσυκλέτα της προηγούμενης διετίας, με την οποία έτρεχε στους αγώνες. Οπότε νομίζω ότι από πολλές πλευρές, έχει λιγότερα να μάθει. Μόνο τα ελαστικά είναι που πρέπει να συνηθίσει λίγο. Είναι όμως ενδιαφέρον γιατί πιστεύω ότι και οι δύο μπορούμε να φέρουμε πράγματα στο τραπέζι και τα σχόλιά μας μέχρι στιγμής, ειδικά για τους σημαντικούς τομείς, είναι κατά μεγάλο βαθμό στο ίδιο μήκος κύματος. Οπότε συμφωνούμε για τα σημαντικά, και ναι, αυτό είναι καλό."

Συνεργάστηκε ο Alan Cathcart, φωτογραφίες: Milagro/Gigi Soldano και Thomas Maccabelli

Θυμηθείτε το gallery με πλούσιο φωτογραφικό υλικό υψηλής ανάλυσης από την παρουσίαση του νέου Ducati V4R

Motul WSBK 2019: Μονομαχίες στο El...Villicum

Ένα αγωνιστικό τριήμερο γεμάτο ένταση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

14/10/2019

Το πρώτο σκέλος του προτελευταίου γύρου του πρωταθλήματος στην Αργεντινή ξεκίνησε με 12 αντί για 18 αναβάτες που θα έπρεπε κανονικά. Η υψηλή θερμοκρασία της ασφάλτου που έφτανε τους 45 οC και τα εν δυνάμει προβλήματα που μπορούσε να δημιουργήσει στα φρεσκοστρωμένα κομμάτια της ασφάλτου, ήταν που έκανε ορισμένους αναβάτες να μην αγωνιστούν το Σάββατο. Τις ανησυχίες τους εξέφρασε και ο εκπρόσωπός τους στο meeting για την ασφάλεια των αναβατών, που έγινε την Παρασκευή το απόγευμα. Μάλιστα, η διοργάνωση πραγματοποίησε άλλο ένα meeting την επόμενη μέρα -όπως είχε συμφωνηθεί- μετά το πέρας των ελεύθερων δοκιμαστικών, λόγω της θερμοκρασίας που είχε πολλές αυξομειώσεις, μεταβάλλοντας τις συνθήκες στην πίστα. Εκείνη την ώρα όλοι οι αναβάτες ήταν ευχαριστημένοι, αλλά λίγο πριν την έναρξη του πρώτου σκέλους, ο υδράργυρος ανέβηκε και έτσι οι Laverty (Team Goeleven), Melandri (GRT Yamaha WorldSBK), Kiyonari (Moriwaki Althea Honda Team), Cortese (GRT Yamaha WorldSBK), Davies (ARUBA.IT Racing – Ducati)  και Camier (Moriwaki Althea Honda Team) πήραν την απόφαση να μην αγωνιστούν, αφήνοντας έτσι τη σχάρα εκκίνησης μισογεμάτη και μειώνοντας αισθητά τον ανταγωνισμό.

Το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις και η Dorna μέσα από ένα δελτίο τύπου, τοποθετήθηκε πάνω σε αυτό λέγοντας πως η νούμερο ένα προτεραιότητά της είναι η ασφάλεια των αναβατών και γι' αυτό το λόγο μάλιστα το El Villicum είχε καθαριστεί ενδελεχώς από την Πέμπτη –όπως συμβαίνει σε κάθε πίστα πριν πραγματοποιηθεί ένας αγώνας παγκοσμίου επιπέδου σε αυτή- ώστε να υποδεχτεί τους αναβάτες χαρίζοντας όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες, τόσο στα δοκιμαστικά όσο και στους αγώνες.

Πρώτο Σκέλος

Με το που έσβησαν τα φώτα, οι αναβάτες των Superbikes μας χάρισαν μια εκρηκτική εκκίνηση. Ο Alvaro Bautista (ARUBA.IT Racing – Ducati) προσπάθησε να διατηρήσει το πλεονέκτημα της pole position, όμως ήρθε αντιμέτωπος με την ακόρεστη δίψα του Rea για την κορυφή. Ωστόσο, και οι δύο τους δεν είχαν υπολογίσει τον ιπτάμενο Ολλανδό, Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team), που με μια παράτολμη κίνηση κατάφερε να πάρει τα ηνία του αγώνα στην πρώτη στροφή. Πίσω από τους τρεις πρώτους βρέθηκε ο Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing), που από του χρόνου θα είναι ομόσταβλος με τον van der Mark, ενώ πέμπτος και έκτος έστριψαν οι Lowes και Sykes αντίστοιχα.

Μόλις οι αναβάτες βρήκαν τα πατήματά τους, οι τέσσερις πρώτοι μας πρόσφεραν μπόλικο θέαμα. Ο Bautista έδειξε με την κατάκτηση της pole, πως είχε τα φόντα να βρεθεί στην κορυφή, όμως ο Rea δεν πρόκειται να τον άφηνε να πάρει μια εύκολη νίκη κι έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες μονομαχίες μεταξύ τους. Η υπεροχή της V4 R στις ευθείες ήταν ξεκάθαρη, όπως και της ZX-10RR στις στροφές κι έτσι οι προσπεράσεις δεν περιορίστηκαν μόνο σε ένα σημείο της πίστας.

Με 16 γύρους να απομένουν μέχρι την πτώση της καρό σημαίας, οι Bautista, Rea και Razgatlioglu ανέβασαν το ρυθμό τους και άρχισαν να δημιουργούν απόσταση από τους υπόλοιπους. Ο van der Mark ήταν ο πρώτος που έδειξε ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει το γκρουπ των τριών πρώτων αναβατών, μένοντας πίσω στη τέταρτη θέση. O Bautista έπειτα, συνέχισε να ανεβάζει το ρυθμό του με ένα σερί από ταχύτερους γύρους, στον οποίο μονάχα ο Rea κατάφερε να απαντήσει μένοντας κοντά του, ενώ ο Razgatlioglu που ήταν τρίτος περιορίστηκε στο να τους παρακολουθεί να απομακρύνονται. Για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι αναβάτες διατήρησαν αυτές τις θέσεις. Πιο πίσω, στις μάχες για τις υπόλοιπες θέσεις της δεκάδας είδαμε τον Leon Haslam να κυνηγά τον αναβάτη που θα τον αντικαταστήσει από του χρόνου στην Kawasaki, τον Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team), αλλά ενώ τον πλησίασε δεν κατάφερε να τον προσπεράσει.

Γύρο με το γύρο, γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο πως ο Rea δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί το ρυθμό του Bautista κι έτσι ο Ισπανός κατέκτησε την πρώτη νίκη του σαββατοκύριακου. Στο δεύτερο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Rea παρά τα λάθη του στην Κ6, τα οποία δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί επαρκώς ο Razgatlioglu που τερμάτισε τρίτος. Τέταρτος πέρασε την καρό σημαία ο van der Mark με τον teammate του Alex Lowes να κλείνει την πεντάδα. Ο Haslam ήρθε έκτος, όμως δεν μπόρεσε να προσπεράσει τον Lowes, που τόσο ήθελε ώστε να καταφέρει να βρεθεί πιο κοντά στην τρίτη θέση της βαθμολογίας του πρωταθλήματος. Ο Tom Sykes (BMW Motorrad    WorldSBK Team) τερμάτισε έβδομος με τον Jordi Torres (Team Pedercini Racing) να είναι πίσω του και να αποτελεί παράλληλα το δεύτερο μη εργοστασιακό αναβάτη στη δεκάδα. Ο Leandro Mercado (Orelac Racing VerdNatura) ολοκλήρωσε τον αγώνα ένατος και ο Alessandro Delbianco (Althea Mie Racing Team) έκλεισε τη δεκάδα.

Tissot Superpole Race

Ο καυτός ήλιος του Σαββάτου και οι 45 οC της ασφάλτου έδωσαν τη θέση τους σε μια… συννεφιασμένη Κυριακή με πιο ευνοϊκές συνθήκες, τόσο για τους αναβάτες όσο και για τα ελαστικά των μοτοσυκλετών. Η θερμοκρασία της ασφάλτου είχε πέσει στους 32 οC και ο Rea χρησιμοποίησε μαλακά ελαστικά στην ZX-10RR του, ενώ το γεγονός ότι ο Sprint Race είναι μισής διάρκειας του έδωσε τη δυνατότητα να μην κάνει έναν αγώνα τακτικής όσον αφορά την φθορά των ελαστικών και να ξεκινήσει δίνοντας το 100% εξ αρχής.

Ωστόσο, ο Rea δεν κατάφερε να επιτεθεί στον Bautista που έστριψε πρώτος. Παράλληλα, ο Razgatliolgu έστριψε τρίτος και βρήθηκε πίσω απ’ τον πρωταθλητή, ο οποίος πήρε τα ηνία στην K6 και ξεκίνησε να φεύγει μπροστά. Τέταρτος ήταν ο Chaz Davies (ARUBA.IT Racing – Ducati) και μάλιστα ήρθε σε επαφή με τον van der Mark την ώρα που έστριβαν χωρίς όμως να υπάρξουν δράματα. Ο Loris Baz (Ten Kate Racing – Yamaha) λίγο πριν το τέλος του πρώτου γύρου, στην γρήγορη Κ16 είχε ένα θεαματικό highside χωρίς όμως να τραυματιστεί.

Μόλις οι αναβάτες σταθεροποίησαν το ρυθμό τους -και σε συνδυασμό με τη χαμηλότερη θερμοκρασία της ασφάλτου- είδαμε το Rea να περνά σε άλλη διάσταση και να σπάει το ρεκόρ του ταχύτερου γύρου αγώνα, σχεδόν κάθε φορά που περνούσε τη γραμμή εκκίνησης. Οι μάχες για τις υπόλοιπες θέσεις ήταν εξίσου θεαματικές και στα μέσα του αγώνα ο Davies πέρασε τους αναβάτες της Pata Yamaha van der Mark και Lowes και ολοκλήρωσε τον αγώνα του τέταρτος, αφήνοντάς τους στην πέμπτη και έκτη θέση αντίστοιχα.

Μπροστά, ο Rea κατάφερε να επιστρέψει στο πρώτο σκαλί του βάθρου και να κατακτήσει την τρίτη του νίκη στην πίστα της Αργεντινής, αφού πρώτα καρδιοχτύπησε με μια παραλίγο πτώση. Δεύτερος είδε την καρό σημαία ο Bautista, έχοντας τον Razgatlioglu πίσω του, ο οποίος ανέβηκε για 14η φορά φέτος στο βάθρο. Ο Sandro Corterse (GRT Yamaha WorldSBK) ήταν αρκετά δυνατός και κατάφερε να τερματίσει στην έβδομη θέση, αφήνοντας πίσω του τον Leon Haslam. Η σχάρα του grid για το δεύτερο σκέλος αναδιαμορφώθηκε από τους Tom Sykes και Mercardo που τερμάτισαν ένατος και δέκατος αντίστοιχα.

Δεύτερο σκέλος

Ο τρίτος και τελευταίος αγώνας στην πίστα της Αργεντινής ήταν γεμάτος θέαμα από τις μάχες που έγιναν σε όλες τις θέσεις της δεκάδας. Στην εκκίνηση ο Rea κατάφερε να διατηρήσει το πλεονέκτημα της pole στην Κ1, αφήνοντας πίσω του τους Bautista και Razgatlioglu, ενώ ο Cortese βρέθηκε τέταρτος. Ο Davies είχε μια μέτρια εκκίνηση και από τέταρτος έστριψε έβδομος, έχοντας μπροστά τους αναβάτες της Pata Yamaha. Μόλις το τοπίο άρχισε να ξεδιαλύνει είδαμε τον Rea να απομακρύνεται από τον Bautista που τον ακολουθούσε, ενώ ο Razgatlioglu ήταν πιο αμείλικτος από ποτέ κυνηγώντας τον Ισπανό της Ducati. Παράλληλα, ο Davies είχε καταφέρει να ανακτήσει την τέταρτη θέση χάρη στην υψηλή τελική και την επιτάχυνση της V4 R στις ευθείες.

Στον έβδομο γύρο, στην πίσω ευθεία της πίστας, ο Rea έβαλε κατά λάθος νεκρά και αναγκάστηκε να βγει εκτός πίστας μέχρι να ξαναβάλει πρώτη, δίνοντας προσωρινά τα ηνία στον Bautista! Ωστόσο, έναν γύρο αργότερα ο πρωταθλητής κατάφερε να ανακάμψει από το λάθος του και να προσπεράσει τον Ισπανό στην Κ7, κάνοντάς τον μάλιστα να ανοίξει τη γραμμή του. Αυτό επέτρεψε στους Razgatlioglu και Davies να κλείσουν την απόσταση που τους χώριζε από τους δύο πρώτους. Λίγο, πριν τα μέσα του αγώνα, ο Davies κατάφερε στην Κ10 να προσπεράσει τον Τούρκο και ξεκίνησε να καταδιώκει τον teammate του, Bautista. Οι τρεις τους προσέφεραν άπλετο θέαμα στο κοινό, καθώς ο Bautista τα βρήκε σκούρα τόσο με τον Davies που τον προσπέρασε όσο και με τον Razgatlioglu, που έκανε το ίδιο από την εξωτερική της Κ2. Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τον Bautista και από εκεί που έδειχνε πολύ ανταγωνιστικός στην αρχή του τριημέρου με μια νίκη, βρέθηκε να τερματίζει πέμπτος πίσω από τον Van der Mark.

Τέσσερις γύρους πριν το τέλος, ο Mercado έδειχνε εξαιρετικά ανταγωνιστικός και ήταν εντός της δεκάδας έχοντας προσπεράσει τόσο τον Torres όσο και τον Haslam. Μάλιστα, μονομάχησε και με τον Rinaldi στην Κ15, ανεβαίνοντας στην έβδομη θέση. Ωστόσο, ο Laverty δεν άργησε και έκανε την κίνησή του προσπερνώντας και τους δύο λίγο αργότερα. Ο Rea ήταν πραγματικά αδίστακτος και η επιλογή του να βάλει τα μαλακά ελαστικά στους αγώνες της Κυριακής ήταν σωστή, αφού απέφερε πολύτιμους καρπούς για την ομάδα με άλλη μια πρωτιά. Παρότι αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα στις αριστερές στροφές στα τελευταία στάδια του αγώνα, δεν έμεινε απλά μπροστά αλλά τερμάτισε πρώτος με διαφορά 5” απ’ τον Davies. Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε για άλλη μια φορά ο Razgaltiolgu, ενώ πίσω του τερμάτισε ο van der Mark. Την πεντάδα έκλεισε ο Bautista, έχοντας πίσω του τον Lowes. Ο Laverty είδε έβδομος την καρό σημαία και ο Mercado τερμάτισε όγδοος κάνοντας έναν εξαιρετικό αγώνα, αφού είχε ξεκινήσει από την τελευταία θέση. Η δεκάδα ολοκληρώθηκε από τους Torres και Haslam τερματίζοντας ένατος και δέκατος αντίστοιχα.

Ένας ακόμη γύρος μένει για την ολοκλήρωση του φετινού πρωταθλήματος και παρότι έχουμε ήδη πρωταθλητή, το ενδιαφέρον παραμένει υψηλό, διότι οι τελευταίοι αγώνες θα κρίνουν το μέλλον πολλών αναβατών που δεν έχουν υπογράψει συμβόλαιο με κάποια ομάδα για του χρόνου.

Ετικέτες