Η μητέρα του Dunne υπέρ του αγώνα στο Pikes Peak

Εναντιώνεται στην απαγόρευση των μοτοσυκλετών
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/7/2019

Πριν από λίγες μέρες είχαμε γράψει για τις σκέψεις και τις προχωρημένες συζητήσεις που είχαν οι υπεύθυνοι του αγώνα στο Pikes Peak, σχετικά με την απαγόρευση των μοτοσυκλετών από την θρυλική ανάβαση. Ήταν ένα νέο που είχε ξεσηκώσει τον κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο και τώρα έρχεται η ίδια η μητέρα του Carlin Dunne, η Romie Gallardo, να πάρει θέση, μέσω ενός δελτίου τύπου που έδωσε στην δημοσιότητα. Είναι η γυναίκα που γνωρίζει από πρώτο χέρι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι αγωνιζόμενοι και οι οικογένειές τους, όταν σε έναν τέτοιο αγώνα τα πράγματα στραβώνουν.
"Ο Carlin αγαπούσε το βουνό. Τον προκαλούσε, τον έβαζε σε πειρασμό και ένιωθε το κάλεσμά του ξανά και ξανά. Το σεβόταν απόλυτα και ήταν πλήρως συνειδητοποιημένος για το τι μπορεί να σου στοιχήσει", έγραψε η Gallardo στην δήλωσή της. "Με βάση όσα λέγονται, γνωρίζω στα σίγουρα ότι δεν θα ήθελε να απαγορευτούν οι μοτοσυκλέτες από τον αγώνα. Θα επιθυμούσε να μάθουμε από την τραγωδία του. Θα ενθάρρυνε τις επίσημες υπηρεσίες που ασχολούνται με τα δυστυχήματα, να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν εκπαιδευτεί και οι υπεύθυνοι του αγώνα να πάρουν όσα επιπλέον μέτρα ασφαλείας χρειάζονται", συνέχισε.


Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν υπάρχει κανένας σοβαρός αγωνιζόμενος στον κόσμο που να μην γνωρίζει πως υφίσταται ως πιθανότητα, η αγάπη τους για το σπορ να μην έχει την κατάληξη που θέλουν. Ακόμη όμως και με αυτό το δεδομένο, αυτή η αγάπη παραμένει δυνατή, ωθώντας τους να παίρνουν το ρίσκο κάθε φορά που ανεβαίνουν στην σέλα της μοτοσυκλέτας τους για να αγωνιστούν, δίνοντας το 100% των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων τους. Πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για αγώνες που τελούνται σε δημόσιους δρόμους.
Την ίδια επίγνωση για το ρίσκο όμως, την έχουν οι οικογένειες και οι φίλοι των αγωνιζομένων. Όλοι αυτοί που δείχνουν να αντιλαμβάνονται το λόγο που οι δικοί τους άνθρωποι συμμετέχουν σε αγώνες, διαθέτουν ένα ιδιαίτερο επίπεδο κατανόησης που δεν μπορούν να το νιώσουν όλοι. Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν το μέγεθος της δέσμευσης που έχουν οι αγωνιζόμενοι απέναντι στο άθλημα που αγαπούν.
Στην δήλωσή της, η μητέρα του Dunne λέει επίσης: "Τρεις μέρες μετά το ατύχημα του Carlin, με ρώτησε ένας δημοσιογράφος ποια είναι τα συναισθήματά μου για τον αγώνα τώρα. Απάντησα ότι νιώθω όπως ένιωθα στις 29 Ιουνίου, την μέρα πριν το ατύχημα. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του γνώριζα πως υπήρχε η πιθανότητα να τον χάσω. Μπήκαμε μέσα σ' αυτή τη διαδικασία με τα μάτια μας ορθάνοιχτα. Ξέραμε την άλλη όψη αυτού του αθλήματος. Είχα δεσμευτεί απέναντι στο γιο μου και τα όνειρά του. Έκανε αυτό που αγαπούσε πολύ. Οπότε, ποιοι είμαστε εμείς που θα καταστρέψουμε το όνειρο άλλων αγωνιζόμενων να τρέξουν στο Pikes Peak;"


Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γενναία παραδοχή και ένα μεγαλείο ψυχής, από μια μητέρα που σεβάστηκε στον απόλυτο βαθμό τα όνειρα του παιδιού της, έστω κι αν το τίμημα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να της ζητηθεί. Αυτή η δήλωση, αποκαλύπτει επίσης και το πόσο ισχυρός ήταν ο δεσμός και η σχέση ανάμεσα σ' αυτήν και το γιο της κάνοντας οποιοδήποτε άλλο σχόλιο απλώς περιττό…

 

Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT

Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Αντίο Hilary Musson
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

15/3/2023

“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”

Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.

Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.

Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.

Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..

Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.

Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…

Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!

Hilary Musson

Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.

“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”

Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.

Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.

Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.

Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.

Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.

Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.

“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”

Αντίο Hilary

Ετικέτες