Όταν ο Gino Rea έπεσε στη Suzuka πριν από ένα μήνα, χτυπώντας άσχημα το κεφάλι του για να καταλήξει σε κώμα στο νοσοκομείο, η κατάσταση του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, σε βαθμό που πολλοί να υπέθεταν πως δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει. Κι όμως, ο Βρετανός απεδείχθη μαχητής, και με τη σωστή ιατρική φροντίδα κατάφερε να επανέλθει, για να πάρει επίσημα εξιτήριο στις 5/9! Τώρα θα συνεχίσει την αποκατάσταση του στη χώρα του.
Τα ευχάριστα νέα ήρθαν από την ομάδα του Rea, την TSR Honda, η οποία δημοσίευσε στα social media μια ενημέρωση για την έξοδο του αναβάτη της από το νοσοκομείο μαζί με μια φωτογραφία που τον δείχνει σε φορείο, έτοιμο να μπει στο ασθενοφόρο για να μεταβεί στο αεροδρόμιο. Ο Rea έχει δίπλα του έναν Ιάπωνα γιατρό και ένα μέλος της οικογένειας του (πιθανώς την κοπέλα του, ή την αδελφή του), ενώ φορά μαύρα γυαλιά, έχει σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος, και χαμογελά.
Ακολουθεί η ενημέρωση από την TSR Honda:
“Είναι πάντα πιο σκοτεινά πριν την αυγή. Συνέβη ακριβώς ένα μήνα πριν. Ειπώθηκε πως 48 ώρες ήταν η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου (σσ. η διατύπωση μπορεί να ερμηνευτεί είτε πως οι γιατροί του έδιναν 48 ώρες ζωής, είτε πως τις πρώτες 48 ώρες θα φαινόταν αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει). Κι όμως, το δυνατό του σώμα άντεξε. Και σήμερα, Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου, νωρίς το πρωί, μεταφέρθηκε στο αεροδρόμιο για μια πιο αποτελεσματική αποκατάσταση στο γνώριμο έδαφος της πατρίδας του. Μετά τις διακοπές της Ομπόν (σσ. Ομπόν ή απλά Μπον, είναι μια τριήμερη Ιαπωνική βουδιστική γιορτή, κατά την οποία οι πιστοί τιμούν τα πνεύματα των νεκρών που το 2022 έπεσε μεταξύ 13-16 Αυγούστου 2022), ο Gino Rea σημείωσε μια αξιοθαύμαστη ανάρρωση, ξεπερνώντας τις προσδοκίες των γιατρών και της οικογένειας του. Είχαμε μεγάλη υποστήριξη τόσο από το ιατρικό προσωπικό όσο και από τις αρχές που βοήθησαν με τις βίζες της οικογένειας. Είμαστε πεπεισμένοι πως η δυνατή θέληση του Gino βοήθησε στο σημερινό αποτέλεσμα. Σίγουρα η αποκατάσταση θα είναι δύσκολη, αλλά πιστεύω πως θα δείτε σύντομα τα νέα του βήματα.”
Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT
Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Από τον
Κώστα Γκαζή
15/3/2023
“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”
Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.
Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.
Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.
Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..
Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.
Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…
Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!
Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.
“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”
Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.
Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.
Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.
Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.
Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.
Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.
“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”
