Το Isle Of Man Tourist Trophy 2025 ξεκίνησε! – Ολοκληρώθηκαν τα δοκιμαστικά sessions

Ολοκληρώθηκαν τα ελεύθερα δοκιμαστικά για τις κατηγορίες Sidecar, Supersport, Supertwin, Superbike και Supertwin
IoMTT Practice
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

28/5/2025

Τα ελεύθερα δοκιμαστικά του Isle of Man TT 2025 ξεκίνησαν τελικά το απόγευμα της Τρίτης, με μη χρονομετρημένα sessions για όλες τις κατηγορίες. Η έντονη βροχόπτωση κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας και του πρωινού έδωσε τη θέση της σε διαστήματα με ήλιο, επιτρέποντας το πρόγραμμα να κυλίσει χωρίς απρόοπτα στη ορεινή διαδρομή

Παρά τις καλές συνθήκες, αρκετά σημεία της διαδρομής παρέμειναν νωπά, όπως τα Braddan, Laurel Bank, Glen Helen, το 11th Milestone, Glentramman και Keppel Gate, με τα Sidecars να είναι τα πρώτα που βγήκαν στην διαδρομή, ξεκινώντας με ελαφρά καθυστέρηση από το προγραμματισμένο, στις 6:35μμ.

Sidecar

Πρώτοι στην πίστα ήταν οι περσινοί διπλοί νικητές Ryan και Callum Crowe, το ντουέτο από το Isle of Man που θεωρείται φαβορί φέτος, οδηγώντας το Opul/Kelproperties LCR Honda. Ακολούθησε το δίδυμο Pete Founds/Jevan Walmsley (AWB Engineering DDM Honda) και  οι Ben Birchall/Patrick Rosney (Hager/Wyckham Blackwell LCR Honda).

Άλλοι “υποψήφιοι” για το βάθρο ήταν οι Lee Crawford/Scott Hardie (Team ARC/SJH Bodyworks LCR Kawasaki), ο Lewis Blackstock και ο νέος συνεπιβάτης Oscar Lawrence (Dave Holden Racing LCR Yamaha), καθώς και οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές 2022–23 Todd Ellis/Emmanuelle Clement (Brookland Sand & Aggregates CES Yamaha).

Οι αδερφοί Crowe ήταν οι πρώτοι που ολοκλήρωσαν έναν γύρο, αλλά επέλεξαν να σταματήσουν μετά τον πρώτο, παρότι το session των 35 λεπτών επέτρεπε και δεύτερο. Ένα πλήρωμα που δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί πλήρως την διαδρομή ήταν οι Ellis/Clement, που σταμάτησαν στο Kerromoar.

Οι Crawford/Hardie συνέχισαν για δεύτερο γύρο και τέθηκαν επικεφαλής στην διαδρομή, όπως και οι Birchall/Rosney με ελαφρώς πιο αργό ρυθμό. Ο νεοεισερχόμενος και δις Βρετανός Πρωταθλητής Stephen Kershaw, με τον Rhys Gibbons στη θέση του συνεπιβάτη, ολοκλήρωσαν επίσης δύο γύρους μετά από ρυθμίσεις.

Supersport / Supertwin

Στις 7:20μμ ξεκίνησε η συνεδρία των Supersport και Supertwin στη διαδρομή. Οι περισσότεροι κορυφαίοι οδηγοί ξεκίνησαν με τις Supersport μοτοσυκλέτες τους, ανάμεσά τους οι Dean Harrison (Honda Racing), Davey Todd (Milenco by Padgett’s Motorcycles Honda), James Hillier (Bournemouth Kawasaki), Josh Brookes (Jackson Racing powered by Prosper2 Honda) και Ian Hutchinson (MLav Racing Yamaha).

Δύο αξιοσημείωτες απουσίες από τους “Big Four” ήταν οι Michael Dunlop και Peter Hickman, οι οποίοι ακολούθησαν διαφορετική στρατηγική. Ο Dunlop ξεκίνησε πρώτος το session με την MD Racing Paton, πλαισιωμένος από τον Mike Browne (Boyce Precision Engineering by Russell Racing Yamaha), που πήρε γρήγορα το προβάδισμα.

Ο Browne ηγήθηκε του γύρου, με τον Dunlop να ακολουθεί από κοντά και να περνά για πρώτη φορά από τη στροφή που πλέον φέρει το όνομά του ‘MD’s’ σε κλειστή διαδρομή. O Dunlop πέρασε από τη στροφή “του” λίγο πριν το 27ο μίλι, οδηγώντας την Paton με την οποία κατέκτησε την 27η του νίκη στο TT και κατά διαβολική σύμπτωση στις 27 Μαΐου.

Πίσω τους ακολουθούσε ένα γκρουπ που περιλάμβανε Harrison, Todd, Hillier, Hutchinson, Brookes, Conor Cummins (Burrows Engineering by RK Racing Ducati) και James Hind (North Lincs Components Suzuki). Στο Mountain Course επέστρεψε για πρώτη φορά από το 2022 και ο δις νικητής Gary Johnson (Team Schleizer Dreieck Suzuki).

Μια ηχηρή εγκατάλειψη στον πρώτο γύρο ήταν αυτή του Paul Jordan, συναθλητή του Brookes. Ο Browne, ωστόσο, συνέχισε για δεύτερο γύρο, όπως και οι Harrison, Todd, Hutchinson και Cummins. Ο Dunlop μπήκε στα pits πριν επιστρέψει με τη Milwaukee Ducati του, ενώ ο Hickman βγήκε με τη Trooper Triumph από την PHR Performance στην κατηγορία Supersport.

Μετά τους δύο γύρους στη Yamaha 600cc, ο Browne πρόλαβε και έναν γύρο με την KMR Kawasaki που θα χρησιμοποιήσει στους αγώνες Supertwin. Το ίδιο έκανε και ο Todd με την ολοκαίνουργια Milenco by Padgett’s Paton, αλλά εγκατέλειψε στο Ginger Hall, χάνοντας πολύτιμο χρόνο πίστας με την μεγάλη μοτοσυκλέτα.

Superbike / Superstock

To απόγευμα ολοκληρώθηκε στις 8:15μμ με session 35 λεπτών για τις κατηγορίες Superbike και Superstock, δίνοντας στους οδηγούς την ευκαιρία για άλλους δύο γύρους στην ορεινή διαδρομή. Μπροστά βρέθηκαν οι Brookes και Hind, ακολουθούμενοι από τους David Johnson (Platinum Club Racing Kawasaki), Jordan, Hillier (Muc-Off Racing Honda) και Phil Crowe (Crowe Performance BMW). Ο Dunlop συμμετείχε με την MD Racing BMW Superbike, ενώ ο Hickman ξεκίνησε με την Monster Energy by 8TEN Racing Superstock BMW.

Οι Brookes, Hind, Johnson και Jordan ολοκλήρωσαν τον γύρο μαζί, με τον Dean Harrison να τους πλησιάζει σταδιακά. Όλοι πλην του Brookes συνέχισαν κατευθείαν για δεύτερο γύρο, ενώ ο Αυστραλός επέστρεψε με την Superstock Honda του. Οι Nathan Harrison (H&H Motorcycles Honda) και John McGuinness MBE (Honda Racing) ολοκλήρωσαν επίσης επιπλέον γύρους πριν κλείσει το session.

 

FIM EWC, Bol d’Or: Νίκη και πρωτάθλημα η BMW, πρώτη Ευρωπαία που το καταφέρνει! [Βίντεο]

Στην 89η διοργάνωση του Bol d’Or η BMW Motorrad World Endurance Team ξόρκισε το παρελθόν της και έγραψε ιστορία
​  bol d'or
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/9/2026

Ο 24ωρος αγώνας στην πίστα Circuit Paul Ricard της Γαλλίας έριξε την αυλαία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Endurace, EWC, για το 2026 με ένα δραματικό φινάλε στη φετινή σεζόν. Η νίκη της BMW Motorrad World Endurance Team της χάρισε τον τίτλο για μόλις 4 βαθμούς από την περσινή πρωταθλήτρια YART Yamaha Official EWC Team και την έχρισε ως την πρώτη ευρωπαϊκή εταιρεία που κατακτά την κορυφή σε αυτό το πρωτάθλημα, το οποίο ήταν παραδοσιακά αντικείμενο των ιαπωνικών εργοστασίων.

​  bol d'or

H BMW M 1000 RR με τον αριθμό #37 και τους Markus Reiterberger, Steven Odendaal και Michael van der Mark στη σέλα της ξεκίνησε από την pole position και κάλυψε απόσταση-ρεκόρ για το Bol d’Or με 742 γύρους, τερματίζοντας πρώτη με έναν γύρο μπροστά από τη Suzuki GSX-R1000R της Yoshimura SERT Motul #12 (Gregg Black, Etienne Mason, Dan Linfoot) και δύο από την τρίτη YART Yamaha Official EWC Team #1 (Karel Hanika, Marvin Fritz, Leandro Mercado).

Για την πρώτη τη τάξει ομάδα της BMW, αυτή η νίκη δεν ήταν σημαντική μόνο επειδή ήταν η πρώτη Ευρωπαίου κατασκευαστή, αλλά επίσης γιατί ξόρκισε το τραγικό για τους Γερμανούς φινάλε της περσινής χρονιάς, όταν στην ίδια πίστα και τον ίδιο 24ωρο αγώνα έφτασε μισή ώρα από την κατάκτηση του τίτλου, για να μείνει στα κρύα του λουτρού εξαιτίας μηχανικής βλάβης την ύστατη στιγμή.

bol d'or

Στα πρώτα στάδια του αγώνα η BMW έδωσε μάχη με την F.C.C. TSR Honda France (Alan Techer, Corentin Perolari, John McPhee) με τους Γερμανούς να ξεχωρίζουν χάρη στα ταχύτερα και αραιότερα πιτ στοπ, ενώ η ομάδα της Honda έχασε περαιτέρω χρόνο μετά από μια μικρή πτώση, ενόσω μαχόταν με τη YART Yamaha.

Παρόλα αυτά ο ταχύτερος γύρος του αγώνα γράφτηκε από μια Fireblade και συγκεκριμένα αυτή του Perolari με χρόνο 1'52.320 και μέση ταχύτητα 181.8 km/h.

​  bol d'or

Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος φέρνει τη BMW πρώτη και παγκόσμια πρωταθλήτρια με 158 βαθμούς, τη YART Yamaha δεύτερη με 154 και τη Yoshimura SERT τρίτη με 137.

Η Yamaha ωστόσο κατέκτησε τον τίτλο Κατασκευαστών του EWC με 179 βαθμούς, αφήνοντας τη BMW δεύτερη με 167 και τη Honda τρίτη με 141, ενώ ακολουθούν κατά σειρά οι Kawasaki (117 β.) και Suzuki (111 β.).

​  bol d'or

Στην κατηγορία FIM Endurance World Cup είχε μια μεγάλη νικήτρια, τη Wójcik Racing Team #77 SST με μοτοσυκλέτα Honda και αναβάτες τους Jordi Torres Fernandez, Milan Pawelec, Mateusz Molik και Hector Garzo Vicent, η οποία κυριάρχησε στη Superstock κατηγορία και αναδείχθηκε Παγκόσμια Κυπελλούχος του EWC.

Τέλος, στην κατηγορία που βρίσκεται πιο κοντά στα μοντέλα παραγωγής, FIM Endurance World Trophy, η ομάδα γαλλική Legacy Competition με Yamaha και τους Bastien Vigne, Arnaud Dejean, Quentin Benslimane και Tony Guerrero συμπλήρωσε 666 γύρους, τερμάτισε δεύτερη στον αγώνα και πανηγύρισε το Τρόπαιο της Production κατηγορίας.

Νικήτρια ομάδα ήταν η ARTEC #199 με Kawasaki (Paul Barre, Julien Mathon, Lacky DeJoye και Renaud Bertrand), ωστόσο στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος έμεινε δεύτερη με 19 βαθμούς διαφορά από την πρώτη.