MiniGP Cup 2017

Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/10/2017

Επιταχυνόμενο φινάλε!!

Με τους αθλητές να ξεκινούν τις προσπάθειες τους σε ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς στις δοκιμές, λόγω μειωμένης πρόσφυσης (βλ. βραδινή βροχή), και να ολοκληρώνουν την ημέρα (και την χρονιά} με κλασσικά γρήγορους αγώνες και ασφυκτικό συναγωνισμό, έκλεισε το φετινό, 5ο, MiniGP Cup.

Εντυπωσιάζοντας στις δοκιμές, ανέβασε το θερμόμετρο και στον αγώνα ο «πρωτάρης» Ρόδιος Κωνσταντίνος Τσουρουνάκης (ΙΚΑΡΟΣ, IMR) οδηγώντας επικεφαλής στους πρώτους γύρους στα Open PitBikes, μην όμως αντέχοντας στην πίεση του καταξιωμένου Αλέξανδρου Παπαγεωργίου (ΛΕΜΟΤ, Honda) τον οποίο όμως ακολούθησε κατά πόδας μην αφήνοντάς τον να ησυχάσει ούτε δευτερόλεπτο μέχρι την πτώση της καρό σημαίας. Λίγο πιο πίσω, ο έτερος πρωτάρης Ροδίτης, ο Αλέξανδρος Αρναουτάκης (ΙΚΑΡΟΣ, IMR) «διάβασε» καλά τον Νίκο Λιόλιο (Ο65, IMR) και τον κυρίαρχο του IMR Cup, τον Γιάννη Λογοθέτη (Ο65) και τους πέρασε πριν την λήξη του αγώνα ενώ οι Νίκος Ζαμπετάκης (Ο65) και Σωτήρης Πράσινος έκαναν ήρεμο αγώνα , ειδικά ο Πράσινος που δεν ήθελα να ξαναεπισκεφτεί οριζοντίως μια χωμάτινη διαφυγή…. Οι νικητές Παπαγεωργίου και Λογοθέτης είναι και οι πανευτυχείς τροπαιούχοι των Open PitBikes και IMR Cup για το 2017.

Αποφασισμένος να συνεχίσει τις καλές εμφανίσεις στην παιδική κατηγορία (KidGP), ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος (Ο65, IMR) πήρε την εκκίνηση, βελτίωσε και τον ταχύτερό του γύρο και «απέκρουσε» όλες τις επιθέσεις του έτερου Δωδεκανήσιου (Κως) Σπύρου Φουρθιώτη (ΛΕΜΟΤ, IMR) κερδίζοντας μια πειστική αλλά αγωνιώδη νίκη, σφραγίζοντας φυσικά και τον αντίστοιχο τίτλο.

Διατηρώντας την παράδοση, ο αγώνας της ημέρας έγινε στις κατηγορίες των μεγάλων παιδιών (MiniGP, MiniGP1), με τον ταχύτατο Γιάννη Περιστερά (ΛΕΜΟΤ, Ohvale) να πετάγεται μπροστά και να δίνει ρυθμό, πίσω να γίνεται ένας μικρός χαμός με τον σταθερά ανερχόμενο Γιώργο Γερακιανάκη (ΑΡΗΣ, Honda) να υπερσκελίζει τον πάντα πεισματάρη Νίκος Ελευθεριάδη (Ο65, IMR) και να μπαίνει στο κυνήγι του Περιστερά καταφέρνοντας να τον περάσει (εκμεταλλευόμενος και την ταχύτητα που έχει η μοτοσυκλέτα του – βλ. μεγαλύτερη κατηγορία) και να φτάνει στην πρώτη νίκη στην «γενική» (φυσικά και στην MiniGP) σφραγίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τον αντίστοιχο τίτλο. Στον τροχό του ο Περιστεράς νικήτης και κυπελλούχος για δεύτερη συνεχόμενη φορά στην MiniGP1 ενώ λίγο πιο πίσω, ο νεοφερμένος στη μεγαλύτερη κατηγορία Βασίλης Παντελεάκης (ΑΡΗΣ, Honda) προσαρμόστηκε ακόμα περισσότερο στην μεγαλύτερη μοτοσυκλέτα του και πέρασε τους Ελευθεριάδη και Σπύρο Φουρθιώτη (ΛΕΜΟΤ, Ohvale) τερματίζοντας 2^ος στην MiniGP1 μετά από μια συγκλονιστική τριπλή μονομαχία. Παρά τις 2 πρωινές πτώσεις της, η Μαρία Φιλιππίδη τερμάτισε χαμογελαστή τον αγώνα με το εντυπωσιακό της στυλ.

Μέσα σε μια ενθουσιώδη ατμόσφαιρα στις απονομές, όλοι συμφώνησαν στο ραντεβού το 2018!!

Πλήρη αποτελέσματα στο www.chronotech.gr, βαθμολογία στο www.minigp.gr

https://bit.ly/MOTO_680

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

16/1/2019

Οι εξελίξεις όσον αφορά το όγδοο σκέλος του Dakar, επιφύλασσαν αρκετές εκπλήξεις εκτός απ’ την τραγική αποχώρηση του Brabec με σπασμένο κινητήρα, επαληθεύοντας τον κανόνα πως κανείς δεν μπορεί να μιλάει και να κάνει σίγουρες προβλέψεις για ένα απ’ τα δυσκολότερα Rally παγκοσμίως.
Απ’ το πρώτο κιόλας WP ο Price είχε δείξει τις προθέσεις του καθώς ηγούνταν του αγώνα, έχοντας αφήσει πίσω του τόσο τον Brabec -που 4 χιλιόμετρα μετά το WP εγκατέλειψε- όσο και τον team mate του, Sam Sunderland, με διαφορά 1’13. Συνέχισε με δυναμικούς ρυθμούς να ηγείται του αγώνα εκμεταλλευόμενος την όποια ευκαιρία για να ανοίξει το κενό που είχε με τους αναβάτες πίσω του, έτσι μετά από 100 χιλιόμετρα ειδικής αύξησε σχεδόν στο διπλάσιο την απόσταση με τον team mate του (στο 2’24) ενώ λίγο πιο πίσω βρισκόταν ο Adrien Van Beveren της Yamaha.
Ο Price διατήρησε το ίδιο πνεύμα περνώντας πρώτος απ’ το 3^ο WP της ημέρας, όμως πίσω του οι αλλαγές είχαν ξεκινήσει με τον -εν τέλει νικητή του όγδοου σκέλους- Matthias Walkner να βρίσκεται στο 3’46, ενώ ο Van Beveren είχε ξεμείνει πίσω με απόσταση 8’… Την ίδια στιγμή ο Quintanilla απολάμβανε πραγματικά τον αγώνα και παρά το γεγονός ότι είχε ξεκινήσει αργότερα απ’ τους κυριότερους αντιπάλους του, πέρασε το 3^ο WP δεύτερος με διαφορά μόλις 15” μπροστά απ’ τον Walkner.

Παρά τις προσπάθειες του Αυστραλού αναβάτη και μετά από τα 245 χιλιόμετρα ειδικής δεν κατάφερε να παραμείνει μακριά απ’ τον Walkner που πλέον είχε κλείσει το κενό στα 2’, ενώ ο αναβάτης της Yamaha ξέμενε όλο και περισσότερο πίσω αυξάνοντας τη διαφορά του με τον ηγούμενο του αγώνα στα 10’.
Ο Quintanilla απ’ την μεριά του είχε καταφέρει να κλείσει το κενό με τον Price σε χρόνο κάτω από 2’, έχοντας μέχρι εκείνη τη στιγμή πίσω του τον Walkner, φτάνοντας στο πρώτο CP, ασκώντας έτσι συνεχή πίεση στον νικητή του 2016. Ένα κενό το οποίο στένευε συνεχώς και τελικά κατέληξε στην προσπέραση του Price, δίνοντας ελπίδες για μια νίκη που τόσο επιθυμούσε ο αναβάτης της Husqvarna. Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να τερματίσει πρώτος αν και είχε καταφέρει να κλείσει αισθητά το κενό που είχε δημιουργηθεί με τον πλέον ηγούμενο Matthias Walkner και νικητή στα 45”. Όμως η καλή διάθεση του Quintanilla απ’ την αρχή του αγώνα και ο τερματισμός του μπροστά απ’ τον Toby Price που ήρθε τρίτος, τον έφερε από πάνω του γενική κατάταξη έχοντας 1’ διαφορά. Τα πράγματα για τον Andrien Van Beveren δεν εξελίχθηκαν τόσο καλά καθώς από τρίτος που βρισκόταν τερμάτισε πέμπτος, έχοντας πιο μπροστά του τόσο τον Quintanilla αλλά και τον Andrew Short που βρέθηκε τέταρτος.