Το καλύτερο θέαμα στο αγωνιστικό διήμερο, ή καλύτερα τετραήμερο για τους αγωνιζομένους, ήταν στα Μέγαρα το Supermoto. Όχι μόνο για το πλήθος των συμμετοχών αλλά και για τις προσπεράσεις και το θέαμα που μας προσέφεραν! Δύο αγώνες με μεγάλο συναγωνισμό και καθαρά προσπεράσματα χωρίς αντιδικίες είναι σπάνιο φαινόμενο για αγώνες ταχύτητας στα Μέγαρα και γενικά στην Ελλάδα...
Και ο συγκεκριμένος αγώνας Supermoto ήταν αγώνας ταχύτητας καθαρά. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις έναν αγώνα του είδους που δεν έχει το κατάλληλο ποσοστό σε χώμα; Και δεν θα μπορούσε να το έχει βέβαια, μπαίνοντας σφήνα στο HSBK καθώς με περισσότερο χώμα η έξοδος ξανά στην άσφαλτο θα δημιουργούσε δυσκολίες στην υπόλοιπη διεξαγωγή του αγωνιστικού διημέρου. Ευκαιρία αυτή για την καλύτερη προσαρμογή των streetάδων που τους ξεχώριζες από το γεγονός πως εκμεταλλευόντουσαν μικρότερο πλάτος της πίστας παίρνοντας γραμμές περισσότερο street.
Ο εξαιρετικά έμπειρος στο Supermoto και σε εξαιρετική φόρμα, Σπύρος Κεφαλωνίτης πήρε στον πρώτο αγώνα την νίκη ακριβώς εστιάζοντας στο παραπάνω χαρακτηριστικό των αντιπάλων. Βγήκε ανοικτά στο ακάθαρτο για τις street μοτοσυκλέτες αλλά ήπιο για τον ίδιο, κομμάτι της πρώτης στροφής και πλαγιολισθαίνοντας βγήκε μπροστά από Παπασταύρου και Κάκο. Ο προσγειωμένος και μετρημένος στα λόγια του Παπασταύρου έκανε έναν πολύ καλό αγώνα και χάρηκε ιδιαίτερα για την πρώτη αυτή επαφή και ακόμη περισσότερο για τον street χαρακτήρα που συνάντησε στα Μέγαρα και που του επέτρεπε να γυρίσει γρήγορα με ασφάλεια.
Είναι δύσκολο να μπεις με φόρα στο χώμα και μάλιστα πλαγιολισθαίνοντας απότομα. Η τεράστια διαφορά πρόσφυσης από την μία στιγμή στην άλλη θέλει πολύ προπόνηση και εξαιρετικό έλεγχο του γκαζιού. Απεναντίας αυτός ο αγώνας ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία για όλους να συνυπάρχουν με άλλους στην πίστα και να εξασκηθούν στην ταχύτητα και σε υψηλότερο ρυθμό, όπως αυτός που επέτρεπε η πλατεία, εκεί που ο Παπασταύρου για παράδειγμα ήταν εξαιρετικά γρήγορος και στον πρώτο αλλά και στον δεύτερο αγώνα.
Τα Supermoto των τριών πρώτων και έπειτα σε ισάριθμες ομάδες πιο πίσω, έστριβαν με το τιμόνι του ενός, μέσα στον ζωτικό χώρο του δίπλα, σχεδόν αγγίζοντας τον συναθλητή, πράγμα που είναι τρομακτικό από όλες τις απόψεις. Οι παλαιότεροι θα μπορούσαν εύκολα να οδηγήσουν εκτός πίστας τους νεότερους και μάλιστα να το κάνουν καθαρά αγωνιστικά μπροστά στους κριτές χωρίς καμία συνέπεια, αλλά το πνεύμα στο Supermoto ήταν ξεκάθαρα αθλητικό, σπάνιο στις μέρες μας να το δεις σε αγωνιστικό χώρο, πόσο μάλλον στην μοτοσυκλέτα και για αυτό ο πρώτος αγώνας ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία για να κερδίσει κανείς εμπειρία, και για εμάς να ευχαριστηθούμε το θέαμα.
Επιεικείς και οι κριτές που και στο πρώτο και κυρίως στο δεύτερο σκέλος επέτρεψαν μικρές καθυστερήσεις μετά τον γύρο προθέρμανσης ώστε να μην αποκλειστεί κανείς με -WSBK- αυστηρότητα. Το πρώτο σκέλος ήταν με διαφορά πιο έντονο και ο Κάκος βασικός πρωταγωνιστής και στα δύο, ήταν εκείνος που έδινε τον ρυθμό την Κυριακή, παρόλο που δεν πήρε την πρώτη θέση σε κάποιο σκέλος. Και στις δύο εκκινήσεις ήταν μπροστά και κρατούσε τον Παπασταύρου πίσω, με τον Κεφαλωνίτη να τους μετρά και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Στο πρώτο σκέλος αυτή η κατάλληλη στιγμή ήρθε με εντυπωσιακό τρόπο, και στο δεύτερο η τελική επικράτηση έγινε με πτώση, ανώδυνη και καθαρή, του Κάκου σε τριπλό τσαρτσάρισμα στην είσοδο για το εσάκι μετά την πρώτη στροφή.
Τα Supermoto χρησιμοποιούσαν την έξοδο διαφυγής, την μισή πίστα των Μεγάρων δηλαδή αποφεύγοντας την ευθεία καθώς δεν είχε κανένα νόημα να τρέξουν όλοι μαζί εκεί. Διότι όλες οι κατηγορίες μπήκαν ταυτόχρονα ώστε να συμπληρωθεί το grid και μεγαλύτερο μήκος θα ήταν εξαιρετικά κουραστικό στερώντας και το θέαμα που βρίσκεται στις στροφές…
Η πτώση του Κάκου στο δεύτερο σκέλος -ο οποίος συνέχισε ανεβαίνοντας στην έκτη θέση- έφερε τον Καρακώστα στην τρίτη θέση και σύντομη μάχη με Κεφαλωνίτη και Παπασταύρου. Ο Κεφαλωνίτης βέβαια, με μεγάλο χορηγό την Husqvarna και τον… Παπασταύρου, έδειχνε ουσιαστικά στον νεαρό Γιώργο τις δυνατότητες που υπάρχουν σε μία μάχη με Supermoto!
Οι βασικοί πρωταγωνιστές μπροστά που τράβηξαν το θέαμα, πλαισιώθηκαν από εξίσου πολύ ωραία περάσματα, όπως του Παρασκευά, του ανθρώπου που ουσιαστικά επανέφερε το Supermoto στην Ελλάδα. Οι Κρεμαλας, Αντωνίου και Βελισσαρίδης πλαισίωσαν εξαιρετικά το προπορευόμενο γκρουπ χωρίς να αφήνουν τις αποστάσεις να μεγαλώνουν και είναι χαρακτηριστικό πως οι χρόνοι της πρώτης δεκάδας κινήθηκαν πολύ κοντά. Εξαιτίας τους, τα δύο σκέλη των Supermoto ήταν ο πιο «πυκνός» αγώνας με μοτοσυκλέτες σε όλο το διήμερο, ξεπερνώντας κατά πολύ το HSBK σε αυτό το χαρακτηριστικό. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις δέκα μοτοσυκλέτες να πηγαίνουν μαζί...
Ο πρώτος αγώνας αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις για το επίπεδο των Ελλήνων αγωνιζόμενων σε ένα άθλημα που όχι πολύ παλιά, μάζευε εκατό συμμετοχές και πλήθος θεατών.
Μακάρι να το δούμε να μεγαλώνει, στον μέγιστο βαθμό που επιτρέπει η εποχή…
ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΕΛΟΣ:
Για τους φίλους της εταιρείας των τριών διαπασών, ο άθλος των Tarres & Botturi ξυπνά μνήμες από τη νίκη του Cyril Neveu με Yamaha στο πρώτο Paris-Dakar Rally το 1979, και χαρίζει νέα αίγλη στις Tenere 700 World Raid –που στη συγκεκριμένη περίπτωση αγωνίστηκαν με κιτ GYTR.
