Ταχύτατος αλλά άτυχος ο Βασίλης Κορωνάκης στο Assen για το ADAC

Ένας λεβιές του χάλασε τη μέρα

Από τον

Μπάμπη Μέντη

1/10/2018

Η ομάδα Skourtas Racing Center βρέθηκε για άλλη μια φορά στο Assen, όπου ο Βασίλης Κορωνάκης θα έδινε άλλη μια μάχη στα πλαίσια του ευρωπαϊκού θεσμού ADAC. Ένας σπασμένος λεβιές ταχυτήτων λίγους γύρους πριν τον τερματισμό τον οδήγησε στην εγκατάλειψη.

Μεγάλη ατυχία, διότι τόσο στα δοκιμαστικά, όσο και κατά την διάρκεια των δύο αγώνων ήταν μέσα στους πρώτους και διεκδηκούσε με αξιώσεις την νίκη. Ακολουθεί η ανακοίνωση της ομάδας του, καθώς και οι δηλώσεις του Βασίλης Κορωνάκη μετά τον αγώνα:

Άδοξο φινάλε για την συμμετοχή του Βασίλη Κορωνάκη στο ADAC Junior Cup.
Ενώ όλα έδειχναν ότι υπήρχαν οι προδιαγραφές για μία σημαντική διάκριση στο φετινό πρωτάθλημα, οι δύο τελευταίοι αγώνες στο Assen, μία πίστα που γνωρίζει πολύ καλά ο Κορωνάκης δεν έληξαν με επιτυχία. Στον πρώτο αγώνα της Κυριακής, ο Βασίλης Κορωνάκης ξεκίνησε από την δεύτερη θέση στη σειρά εκκίνησης. Παρά το ότι βρισκόταν διαρκώς στην τριάδα και μέχρι δύο γύρους πριν τον τερματισμό ήταν στην πρώτη θέση οι αλεπάλληλες και σκληρές μάχες με τους αντιπάλους του τον εκτόπισαν στην πέμπτη θέση όπου και τερμάτισε. Στον δεύτερο αγώνα ο Βασίλης ξεκίνησε από την 10η θέση όπου είχε καταταχθεί λόγω του χρόνου που έφερε στον πρώτο αγώνα. Ο γνωστός για την μαχητικότητά του Κορωνάκης κατάφερε και έστριψε τρίτος στην πρώτη στροφή ενώ αμέσως μετά βρέθηκε να οδηγεί τον αγώνα. Αυτό κράτησε για εννέα γύρους από τους 12α μέχρι που ξαφνικά έσπασε ο λεβιές των ταχυτήτων και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Ο Βασίλης Κορωνάκης ενώ έχει αποδείξει στην ίδια πίστα ότι μπορεί να πάρει τη νίκη και σε στεγνό και σε βρεγμένο κ ενώ ο ίδιος πριν την εκκίνηση ήταν βέβαιος πως θα κερδίσει δυστυχώς στάθηκε ιδιαίτερα άτυχος. Τα θερμά μας συγχαρητήρια στον Βασίλη για το πάθος του, την μαχητικότητά του αλλά και το αθλητικό του ήθος.

Ο Βασίλης Κορωνάκης λέει, Θέλω να ευχαριστήσω την ομάδα μου, την ΚΤΜ και προσωπικά τον Κύριο Σόλων Κοντό που με βοήθησαν να ταξιδέψω στο όνειρο μου, θα ήθελα να πω σε όλα τα παιδιά που προσβλέπουν σε αγώνες εκτός συνόρων πως με την επιμονή και το πείσμα θα έχουν ένα καλό αποτέλεσμα.

https://bit.ly/MOTO_681

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Joaquim Rodrigues - Βάζει τέλος στην 35χρονη αγωνιστική του καριέρα

Ένας από τους διασημότερους Πορτογάλους αγωνιζόμενους MX, Enduro και Rally αποσύρεται από το προσκήνιο

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O “JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τα Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”