Honda Adventure Roads – Nordkapp 2017

Παρακολουθούμε ζωντανά την νέα περιπέτεια!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/6/2017

Στην άκρη της Ευρώπης, το σημείο εκείνο στο χάρτη που σταματούν οι δρόμοι, θα περικυκλώσουν σαράντα Africa Twin κι ανάμεσά τους θα υπάρχει ένας Έλληνας αναβάτης, ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος που θα ενημερώνει καθημερινά τους αναγνώστες του MOTO για την νέα αυτή περιπέτεια!

Το Nordkapp βλέπετε δεν είναι αυτοσκοπός, δεν είναι η αντίστοιχη κορυφή του Everest για τους μοτοσυκλετιστές, ώστε απλά και μόνο το άγγιγμα του μνημείου να αποτελεί είδηση. Χιλιάδες το επισκέπτονται κάθε σεζόν και οι δρόμοι γεμίζουν μοτοσυκλέτες. Κι όμως, ούτε μία ιστορία δεν είναι ίδια! Αυτή είναι η μαγεία του Nordkapp και ο λόγος που έχει γίνει διάσημο. Πρόκειται για την ιστορία της διαδρομής για την περιπέτεια που θα ζήσει κανείς μέχρι να φτάσει εκεί. Το Nordkapp είναι απλά η αφορμή και για αυτό ακριβώς το λόγο αποτελεί δημοφιλή προορισμό και κάθε χρονιά και η ιστορία μέχρι εκεί γράφεται ξανά από την αρχή και είναι εξίσου συγκλονιστική. Στα 32 χρόνια του περιοδικού, πρέπει να έχουμε πάνω από σαράντα ταξιδιωτικές ιστορίες για το Nordkapp και είναι όλες τους όμορφες και τελείως διαφορετικές. Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος βάζει πλώρη για μία ακόμη, ίσως πιο ξεχωριστή από όλες, αφού είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύει με μοτοσυκλέτα εκτός συνόρων, και η πρώτη που θα γνωρίσει τους συνταξιδιώτες του στο σημείο εκκίνησης!

Η γνωριμία του Γιώργου με το περιοδικό χάνεται λίγο στο βάθος του χρόνου. Αρχικά υπήρξε γείτονας σε μία εποχή που μοιάζει λίγο με το σήμερα καθώς οι συγκυρίες μας έχουν επιστρέψει και την ξανά ζούμε: Βλέπεις κάποιον στην γειτονιά με καινούρια μοτοσυκλέτα κι αυτός είναι αρκετός λόγος για να γνωριστείτε και να γίνετε φίλοι! Αργότερα ο Γιώργος είχε συνδράμει και σε φωτογράφιση του περιοδικού, μέχρι να έρθει σήμερα η ώρα να συνεργαστούμε ή καλύτερα να μοιραστούμε μία νέα περιπέτεια: Αυτή την ώρα ο Γιώργος είναι στο αεροπλάνο για το Όσλο, όπου θα βρεθεί με μία μεγάλη ομάδα για να ξεκινήσει την δράση: Honda Adventure Roads! Για 8 μέρες 40 Africa Twin θα μπλέξουν με την απείραχτη γη της Νορβηγίας, την βροχή και τον ήλιο της, τους δρόμους και τα υπέροχα τοπία της. Σήμερα το βράδυ λοιπόν ξεκινά το Nordkapp 2017 κι αν σας θυμίζει κάτι, είναι γιατί πέρσι είχαμε ξεπροβοδίσει από την Ελλάδα για μία αντίστοιχη επική περιπέτεια την ελληνική αποστολή, που έφερε πίσω μία βραβευμένη ταινία την οποία οι αναγνώστες του MOTO πήραν και σε DVD! Από την τεράστια αυτή επιτυχία της ελληνικής αποστολής, εμπνεύστηκε και η Honda Europe που στέλνει σε μία μεγάλη περιπέτεια τις 40 Africa Twin. Κομμάτι της περιπέτειας είναι και η γνωριμία με τους συνταξιδιώτες. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για τον άλλο! Ρωτώντας τον Γιώργο πριν το ταξίδι, το βρίσκει αυτό εξαιρετική ιδέα, ένα κομμάτι της περιπέτειας.

Με τον Γιώργο Πυρπασόπουλο είναι εύκολο να ταυτιστεί μία μεγάλη πλειοψηφία μοτοσυκλετιστών, καθώς δεν πρόκειται για εκείνον τον μεγάλο ταξιδευτή που στην σέλα διαπερνά άγνωστες και ξεχασμένες χώρες, κόβει σύνορα και ενώνει ηπείρους. Μπορεί ο ίδιος να έχει ταξιδέψει πολύ στην ζωή του, όμως η επαφή του με την μοτοσυκλέτα είναι η καθημερινή μετακίνηση και κοντινά ταξίδια εντός συνόρων, οπότε οι δυσκολίες και οι ανησυχίες είναι αντίστοιχες με εκείνες που έχουν οι περισσότεροι που σκέφτονται ένα μεγάλο ταξίδι με μοτοσυκλέτα!

Η πρώτη επαφή με μοτοσυκλέτες για τον Γιώργο, ήρθε από την μητέρα του που οδηγούσε ένα Chaly, και υπήρξε και το δικό του πρώτο μηχανάκι. Τα πρώτα «λάθη» τα έκανε με αυτό κι αργότερα με ένα DR πριν έρθει το Honda Transalp με τον οποίο κάποτε τον γνωρίσαμε κι εμείς.

«Είμαι ενθουσιασμένος με το ταξίδι αυτό που έρχεται σε μία στιγμή στην οποία δεν διακόπτω υποχρεώσεις κι έτσι μπορώ να το απολαύσω στο μέγιστο. Ωστόσο σε διαβεβαιώνω πως δεν το αλλάζω με τίποτα και θα έκανα οποιαδήποτε αλλαγή προγραμματισμού για να βρεθώ στο Nordkapp! Η πρώτη αποκάλυψη ήρθε με την Honda Africa Twin, την έχω στην κατοχή μου μερικές μέρες τώρα, μάλιστα ταξίδεψα μαζί της από την Θεσσαλονίκη στο Γύθειο, ως μέρος της προετοιμασίας για το Honda Adventure Roads και έχω εντυπωσιαστεί! Δεν το λέω απλά για να το πω, το Transalp μου είναι ήδη προς πώληση δεν το ξανά καβαλάω! Μου φαίνεται ελαφρύτερη, σαφώς πιο άνετη, στιβαρή και μου είναι πολύ εύκολο να την κουμαντάρω μέσα στην πόλη, ιδιαίτερα με την αλλαγή της σέλας. Λόγω ύψους, στο Transalp είχα αναγκαστεί να σκάψω την σέλα, τώρα στο Africa Twin (που η απόσταση από το έδαφος είναι μεγαλύτερη) δεν έχω τέτοιο πρόβλημα και με έχει βολέψει απίστευτα. Μάλιστα πήγα μία βόλτα από ένα καλό μου φίλο που έχει το 990 Adventure και αφού κάναμε μία βόλτα, άρχισε να γλυκοκοιτάει την Africa!»

«...Έχω ταξιδέψει πολύ στην ζωή μου αλλά όχι με μοτοσυκλέτα. Έχω διανύσει οριζόντια τις ΗΠΑ με την πρώην σύζυγό μου, έχω ζήσει στο εξωτερικό, όμως καμία από αυτές τις περιπέτειες δεν έγινε πάνω σε τροχούς μοτοσυκλέτας κι έτσι χαίρομαι ιδιαίτερα που θα έχω την ευκαιρία να μπω «στα βαθιά» συμμετέχοντας σε κάτι τόσο μεγάλο, όπως το Honda Adventrure Roads. Για αυτό και δεν νιώθω άγχος ή κάτι τέτοιο, παρά μία απλή ανυπομονησία να αρχίσει το ταξίδι! Είμαι άνθρωπος της ζωής στην φύση και αγαπώ ιδιαίτερα το ελεύθερο κάμπινγκ, ή να το πω καλύτερα: Το ελεύθερο κάμπινγκ είναι η μόνη πραγματική μορφή διακοπών. Κι εκεί οι περισσότερες αναμνήσεις είναι εκτός μοτοσυκλέτας, γιατί είχα το φουσκωτό και γυρνούσαμε τις παραλίες με αυτό. Οπότε με το Honda Adventure Roads συμπληρώνω ένα μεγάλο κομμάτι στο δικό μου "adventure" παζλ»

Κομμάτι της προετοιμασίας του για το ταξίδι, ήταν το Level 1 του California Superbike School από το οποίο μου είπε ότι βγήκε άλλος αναβάτης αλλά του κόλλησε ένα νέο μικρόβιο. Θέλει να ξανά μπει σε πίστα… Τότε έπεσε η ιδέα μετά την επιστροφή του και μετά την εμπειρία που θα έχει αποκτήσει, να κάνει ένα συγκριτικό του Africa Twin με το 990 Adventure του φίλου του, και με την πρώτη ευκαιρία που θα βρεθούμε στα Μέγαρα, να τον καλέσουμε να μπει στην πίστα ξανά. Παράλληλα με το California Superbike School ταξίδεψε στην Ελλάδα με την Africa Twin και έκανε αρκετό ποδήλατο, που έτσι κι αλλιώς αποτελεί τμήμα της καθημερινής του γυμναστικής. Τις τελευταίες μέρες τον απασχολεί βέβαια μία ίωση από την οποία δεν έχει απεμπλακεί τελείως, και οι πρώτες μέρες της διαδρομής είναι πολύ πιθανό να είναι βροχερές… του δώσαμε μερικές μικρές συμβουλές και τον αποχαιρετήσαμε για την πτήση του!

Περιμένουμε λοιπόν τον Γιώργο να προσγειωθεί στο Όσλο, να παραλάβει την Africa Twin που θα τον συντροφεύσει στη νέα του περιπέτεια και μαζί του θα ζούμε καθημερινά την εξέλιξη, μαθαίνοντας όλες τις λεπτομέρειες. Είναι το πρώτο ταξίδι στο Nordkapp που θα το παρακολουθούμε ζωντανά, ξεκινώντας σε λίγη ώρα με το πρώτο Live Video που θα κοινοποιηθεί και στο MOTO Magazine Greece, μείνετε συντονισμένοι!

 

Photo credit: Tzartos team - Lefteris Partsalis

Ετικέτες

Η καλύτερη μοτοσυκλετιστική ιστορία των ημερών: Η μοίρα και το K75!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/12/2015

 

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2015 (τ.553), πιστεύουμε όμως ότι αποτελεί μία από τις καλύτερες μοτοσυκλετιστικές ιστορίες και μάλιστα αρμόζει με το πνεύμα των ημερών, οπότε αξίζει να αναδημοσιευτεί και να δοθεί η συνέχεια… Ακολουθεί η ιστορία, όπως δημοσιεύτηκε:

Στης μοίρας το σταυροδρόμι

κείμενο: Γιάννης Σπετσιάρης  
φωτό: του ιδίου
 

 

Ένα μόνιμο άγχος που έχουμε οι ιδιοκτήτες μοτοσυκλέτας και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε είναι η κλοπή, καθώς είναι κάτι σχετικά πολύ πιθανό να συμβεί. Χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό, ακόμα και σε ώρες αιχμής σε πολυσύχναστους δρόμους, πόσο μάλλον τις νυχτερινές ώρες. Την εποχή της κρίσης το φαινόμενο αυτό έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις με αποτέλεσμα να είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν απωλέσει τις μοτοσυκλέτες τους και πλέον το μόνο που έχουν για να τις θυμούνται είναι μερικά MB στην μνήμη των φωτογραφικών μηχανών τους

 

 Ένας από αυτούς τους άτυχους πρώην ιδιοκτήτες είμαι και εγώ. Κάτι το οποίο διαπίστωσα με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο βγαίνοντας από το σπίτι ένα πρωινό. Ανυποψίαστος για το τι μου έχει συμβεί είχα ήδη κανονίσει καφέ με φίλους, είχα φορέσει μπουφάν και κράνος, βγήκα από το σπίτι με το κλειδί στο χέρι και συνειδητοποιώ ότι κάτι λείπει! Το μυαλό μου δεν μπορούσε να το αντιληφθεί, σκεφτόμουν τι έκανα το προηγούμενο βράδυ, μήπως την είχα αφήσει στο απέναντι πεζοδρόμιο ή σε κάποιο άλλο σημείο κοντά στο σπίτι! Τελικά είχε συμβεί το χειρότερο, η μηχανή μου είχε βγάλει φτερά και είχε πετάξει! Τώρα θα πείτε ότι παρόμοιες ιστορίες έχετε ακούσει πολλές. Το αξιοσημείωτο λοιπόν δεν είναι το θλιβερό αυτό γεγονός, αλλά ό,τι συνέβη λίγους μήνες αργότερα!

Όταν λοιπόν πέρασε ένα εύλογο χρονικό διάστημα το οποίο μου επέτρεψε να αποδεχθώ το γεγονός ότι η μηχανή που είχα αγοράσει με τόσους κόπους και είχα ξοδέψει τόση αγάπη, φροντίδα και ατελείωτες ώρες πάνω της για να μάθω ό,τι μπορούσα περισσότερο και να την κάνω όσο ομορφότερη μπορούσα, απλά χάθηκε σε λίγες ώρες. Όπως επίσης ότι δεν θα απολαύσω ξανά τον απογευματινό μου καφέ καθισμένος στο πεζούλι της αυλής μου χαζεύοντάς την με τις ώρες, κάνοντας τους γείτονες να σχολιάζουν με ένα ύφος κουτσομπολίστικης αδιαφορίας και τη μάνα μου να με παρατηρεί πολλές φορές αμίλητη και μάλλον ανήσυχη, θεωρώντας ότι η μηχανή μου είχε γίνει εμμονή... Αφού λοιπόν όλα αυτά ξεπεράστηκαν, έκανα ένα γρήγορο απολογισμό στα οικονομικά και ψυχολογικά μου αποθέματα, διαπιστώνοντας ότι είναι αρκετά περιορισμένα! Εκείνη την περίοδο συμπωματικά είχε αρχίσει το ΜΟΤΟ τα άρθρα περί customizing. Ήταν μία καλή λύση σκέφτηκα, έτσι ώστε να έχω μηχανή στα δικά μου γούστα με την δικιά μου πινελιά -εν μέρει από το δικό μου χέρι- και με μικρό κόστος. Καθώς είχα εργαλεία, χώρο και διάθεση, άρχισα να ψάχνω για κάτι ανάλογο. Όμως οι σκέψεις αυτές δεν υλοποιήθηκαν ή τουλάχιστον όχι έτσι ακριβώς κι αυτό γιατί τις αμέσως επόμενες ημέρες εμφανίστηκε από το πουθενά (κυριολεκτικά) και μου χαρίσθηκε η μηχανή που έχω, κυκλοφορώ και ταξιδεύω τους τελευταίους εφτά μήνες.

Το timing

Και κάπου εδώ χρονικά ξεκινάει η ιστορία του καινούργιου αποκτήματός μου, της δικιάς μου πλέον BMW K75. Μίας ιστορίας όπου παρόμοιές της συνοδεύονται συνήθως από τη φράση "αυτά μόνο στις ταινίες γίνονται". Όλα ξεκίνησαν σε μια πρωινή υπηρεσία όπου με αφορμή κάποια μικροβλάβη της μοτοσυκλέτας που χρησιμοποιούσα, πετάχτηκα σε ένα συνεργείο του κέντρου για επισκευή. Λίγη ώρα αργότερα και αφού βγήκα από το συνεργείο με σκοπό να συνεχίσω κανονικά την περιπολία μου, σταματάει ακριβώς μπροστά μου ένας κύριος με τη μηχανή του. Κατάλαβα ότι κάτι θέλει και τον πλησίασα να του μιλήσω. Εκεί ήταν μεγάλη μου έκπληξη, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήθελε να με ρωτήσει για το αν θα μπορούσε να παρκάρει στο συγκεκριμένο σημείο ή αν γνωρίζω κάποια οδό που τυχόν να έψαχνε, όπως υνήθως γίνεται. Αυτό που με ρώτησε ήταν αν ήξερα κάποιο συνάδελφο (αστυνομικό δηλαδή) που να ήθελε τη μηχανή που οδηγούσε. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή, δεν κατάλαβα αρχικά τι εννοούσε, τον ξαναρώτησα και μου επιβεβαίωσε τα πρώτα του λόγια, ότι σκεφτόταν δηλαδή να την χαρίσει σε έναν αστυνομικό της ΔΙ.ΑΣ. Κάνοντας μία σύντομη κουβέντα μαζί του, μου είπε εμφανώς συγκινημένος ότι την επόμενη ημέρα θα έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο για μία σοβαρή εγχείρηση. Του έδωσα τις θερμότερες ευχές μου για καλή ανάρρωση (ανεξάρτητα από την έκβαση των σκέψεών του για να μας χαρίσει την μηχανή του, μόνο ή πρόθεση του με είχε συνεπάρει και με είχε γεμίσει πολλές ευχάριστες σκέψεις για την κίνηση του αυτή) ανταλλάξαμε τηλέφωνα χαιρετηθήκαμε και φύγαμε.

Ενάμιση μήνα περίπου αργότερα μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς μου ότι πήγαν όλα καλά τελικά και όποτε ήθελα να βρισκόμασταν για την BMW. Έτσι και έγινε, δώσαμε ραντεβού και πήγα από το σπίτι του και την πήρα. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι με είχε τουλάχιστον μια ώρα και μου εξηγούσε τα πάντα, από το πως δουλεύει μέχρι και την τελευταία βίδα που άλλαξε, ενώ μου έδωσε επίσης service bοok από το έτος αγοράς της στην Γερμανία μέχρι την ημέρα που μου το παραχώρησε. Γιατί όλα αυτά; Στο κάτω-κάτω, δεν την πουλούσε ώστε να θέλει να κάνει καλή εντύπωση. Σκεφτόμουν ότι το κάνει ίσως, με τον τρόπο του, για να μου δείξει πόσο πολύ την φρόντιζε και να μην την παρατήσω σε κάποια αποθήκη. Ίσως πάλι γιατί δεν μπορούσε να την αποχωριστεί….

Ένα μήνα περίπου μετά από την ημέρα που μου την έδωσε, τηλεφωνηθήκαμε και βρεθήκαμε για να του δείξω την μηχανή του. Μέσα σε αυτόν τον μήνα είχα δουλέψει αρκετά με την BMW και την είχα πλήρως ανανεωμένη, καθαρή, βαμμένη και γυαλισμένη. Δεν μπορώ να περιγράψω το βλέμμα και την χαρά του όταν την είδε παρκαρισμένη έξω από το καφέ που είχαμε δώσει ραντεβού... Την περιεργαζόταν λεπτομερώς, με ρωτούσε τι έκανα στο κάθε κομμάτι που έβλεπε διαφορετικό ,την φωτογράφιζε και το πρόσωπό του είχε μια ικανοποίηση, μία ανακούφιση και ένα χαμόγελο που δεν μπορούσε να κρύψει, το οποίο το εξέλαβα ως παρηγοριά για τη σωστή -εκ του αποτελέσματος- επιλογή στο πρόσωπό μου και ας ήμουν γι' αυτόν ένας άγνωστος με στολή εκείνο το πρωινό στο κέντρο. Και την ικανοποίησή του ότι ο καινούργιος ιδιοκτήτης πλέον, σέβεται την κυρία του και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο την απέκτησε. Και έτσι ο κύριος Αντώνης έφυγε από το καφέ ήσυχος για την μοίρα της BMW του με την οποία πέρασε 22 χρόνια της ζωής του και τώρα λόγω υγείας η "σχέση" τους αναγκάστηκε να τερματίσει, αλλά κι εγώ γιατί φάνηκα αντάξιος της γενναιόδωρης κίνησής του!

Μαθήματα ζωής

Ο καθένας μπορεί να το δει διαφορετικά, ίσως ως σημάδι από το Θεό ή από το σύμπαν ή κάρμα... Προσωπικά δεν μπήκα στην διαδικασία να το χαρακτηρίσω, απλώς αναλογιζόμενος όλη αυτή την εμπειρία της ζωής μου, από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δυο είναι τα σημαντικότερα μαθήματα που πήρα.

Όσον αφορά την μοτοσυκλέτα, διαπίστωσα αυτό που πολλές φορές έχει ειπωθεί στις σελίδες του ΜΟΤΟ, ότι δηλαδή σημασία δεν έχει πόσα κυβικά και αλόγα διαθέτεις αλλά πόση τρέλα και διάθεση γι' αυτό που λέγεται μοτοσυκλέτα. Και αυτό το κατάλαβα από τότε που το κινέζικο παπί, εκτός από εργαλείο, είχε πάρει και την θέση του μεταφορικού μέσου της βόλτας μου. Διαπίστωσα ότι μπορεί να μην έτρεχα και η αδρεναλίνη να μην χτύπαγε κόκκινο κάθε φορά που έβγαινα βόλτα και άνοιγα το γκάζι, μπορεί να πήγαινα πιο αργά, αλλά πλέον θέλοντας και μη χάζευα πράγματα που πριν δεν είχα προσέξει ποτέ. Παρατηρούσα το περιβάλλον γύρω μου και συνειδητοποιούσα ότι τους δρόμους που πέρναγα συνέχεια, απλά δεν τους ήξερα γιατί ποτέ δεν τους είχα παρατηρήσει. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την καλοκαιρινή ετήσια βόλτα μου, τον γύρο της Εύβοιας , που εκείνη τη χρονιά δεν την έκανα με 1000 κυβικά και βαλίτσες, αλλά με 125 κυβικά με μια τσάντα στην πλάτη και άλλη μια δεμένη στο πίσω μέρος της σέλας. Σαν άλλος μικρός... πολύ μικρός, Μητσάκης! Και όμως, αυτή την φορά είχα να διηγηθώ πολύ περισσότερα πράγματα και ταλαιπωρίες από κάθε άλλη. Αυτό το καλοκαίρι θα θυμάμαι περισσότερο γιατί τότε ήταν αληθινή μοτοσυκλετιστική βόλτα. Γιατί αν πραγματικά θέλεις να νιώσεις περιπέτεια με μηχανή δεν χρειάζεσαι πολλά περισσότερα πράγματα από δυο ρόδες και ένα μοτέρ και ας είναι και 125... Ίσως να αναγκάστηκα να το καταλάβω με το δύσκολο τρόπο, αλλά έστω και έτσι το έκανα. Γι' αυτό δεν με πειράζει ούτε που τώρα με την BMW του κ. Αντώνη φορτωμένη πάω με 120 χιλιόμετρα και στην δεξιά λωρίδα, ούτε που θα φτάσω λίγο αργότερα στον προορισμό μου. Γιατί με μια μοτοσυκλέτα σχεδόν εικοσιπενταετίας που έχω τους τελευταίους εφτά μήνες, έχω διανύσει πολλά περισσότερα ταξιδιωτικά χιλιόμετρα, απ' ότι με την μηχανή των 150 ίππων που κατείχα τα τελευταία χρόνια.

Το δεύτερο –και σημαντικότερο- μάθημα που πήρα είναι η καλοσύνη που υπάρχει ακόμα σε μερικούς ανθρώπους και πως τελικά ακόμη και στις μέρες μας γίνονται θαύματα…

 

---------------

Το K75 συνεχίζει την νέα του ζωή με τον Γιάννη, γράφοντας χιλιόμετρα όπως ακριβώς θα ήθελε και ο πρώτος ιδιοκτήτης του. Ο μοτοσυκλετισμός σε αυτή τη χώρα έχει στηθεί σε πολύ γερά θεμέλια και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό...