Οι κορυφαίοι αναβάτες της διοργάνωσης σταμάτησαν τον αγώνα, διαμαρτυρόμενοι για την υπερβολική δυσκολία και τον κίνδυνο στις ειδικές διαδρομές

Ο τέταρτος γύρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Hard Enduro (FIM HEWC) στο Hixpania της Ισπανίας σημαδεύτηκε από μια άνευ προηγουμένου εξέλιξη, οι Billy Bolt και Mani Lettenbichler, ηγέτες του αγώνα και μαζί τους σχεδόν όλη η πρώτη δεκάδα, σταμάτησαν μετά από δύο ώρες αγώνα, λίγο πριν την τεχνικά ακραία κατάληξη της διαδρομής σε λατομείο, μπροστά σε πλήθος θεατών.

Ενώ εκείνοι επέλεξαν να μην ολοκληρώσουν το X-Loop, ο Graham Jarvis, ο αειθαλής 50χρονος θρύλος, έφτασε και πέρασε όλα τα σημεία ελέγχου και κέρδισε τον αγώνα. Πάντα διψασμένος για νίκες με το αγωνιστικό πνευμα που τον διακρίνει, απέδειξε πως η διαδρομή ήταν εφικτή. Όμως, το μήνυμα που έστειλαν οι υπόλοιποι πρωταθλητές ήταν σαφές, το Hard Enduro έχει φτάσει στα όριά του. Και η αψήφηση της συλλογικής κίνησης ήταν μια σαφής τοποθέτηση από τον βρετανό.

Ποιο είναι το ζήτημα;

Οι αναβάτες υποστηρίζουν ότι οι διαδρομές έχουν γίνει υπερβολικά δύσκολες, με επικίνδυνα περάσματα που θυμίζουν περισσότερο “σόου” για social media παρά αγώνα μοτοσυκλέτας. Ούτε καν τους επιτράπηκε να περπατήσουν και να μελετήσουν το κρίσιμο τμήμα πριν την εκκίνηση. Έτσι, επέλεξαν το Hixpania για να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους τους διοργανωτές.

Οι διοργανωτές, από την πλευρά τους, δήλωσαν απογοητευμένοι, εξηγώντας ότι οι αναβάτες δεν επικοινώνησαν επαρκώς και έγκαιρα τις ανησυχίες τους, οδηγώντας όλη την διοργάνωση με μήνες δουλειάς στην κατάρρευση μέσα σε λίγα λεπτά.

Πού είναι το όριο;

Οι μεγάλοι αγώνες όπως Erzbergrodeo και Romaniacs έχουν εδώ και χρόνια ανεβάσει την ένταση με εξωφρενικά δύσκολα τεχνικά κομμάτια. Όμως οι ίδιοι κορυφαίοι αναβάτες που έκρουσαν τον κώδωνα στο Hixpania συνεχίζουν να τρέχουν εκεί, παρότι συχνά μιλούν για τμήματα που τους “τρομάζουν”. Θα μπορούσαν να εκφράσουν αντίστοιχη διαμαρτυρία σε έναν χορηγούμενο από την Red Bull αγώνα, που αποτελεί κύριο χορηγό τους;

Πέρα από το ζήτημα πίεσης των χορηγών όμως, το ερώτημα παραμένει, χρειάζεται πραγματικά μια δοκιμασία να φτάνει σε σημείο παράνοιας για να είναι θεαματική;

Οι αγώνες δεν χρειάζεται να γίνουν… αδύνατοι

Όπως τονίζουν οι Bolt και Lettenbichler, αυτό που θέλει το κοινό είναι αγώνες μοτοσυκλέτας. Να νικά ο καλύτερος αναβάτης, όχι αυτός που θα καταφέρει να σπρώξει τη μοτοσυκλέτα του λίγα μέτρα παραπάνω σε έναν γκρεμό.

Η ιστορία δείχνει ότι ακόμη και σε πιο “λογικές” διαδρομές, οι ίδιοι κορυφαίοι βρίσκονται στο βάθρο. Αγώνες όπως Lagares, Hell’s Gate, TKO ή το ίδιο το Hixpania προηγούμενων ετών, απέδειξαν ότι η ένταση και η μάχη δεν υπολείπονται κάτι όταν το τερέν δεν είναι εξωφρενικά δύσκολο.

Ώρα να αναλάβει δράση η FIM

Μια λύση θα ήταν η FIM να εμπλακεί πιο ενεργά στο HEWC αποκτώντας έναν ρυθμιστικό ρόλο. Στο EnduroGP και στο SuperEnduro υπάρχει Διευθυντής Αγώνα και Επιθεωρητής Πίστας, θεσμοί που εξασφαλίζουν κανόνες, ισορροπία και επικοινωνία ανάμεσα σε αναβάτες, ομάδες και διοργανωτές.

Στο Hard Enduro, τέτοια καθοδήγηση απουσιάζει. Αν υπήρχε ένας pio “διαιτητικός” ρόλος με κύρος όπως στο EnduroGP, πιθανότατα το φιάσκο του Hixpania θα είχε αποφευχθεί.

Οι αναβάτες έκαναν τη θέση τους σαφή. Τώρα, η FIM πρέπει να πάρει το μήνυμα και να ενισχύσει τον θεσμό, για το καλό του αθλήματος και για την ασφάλεια όλων.

Γιατί το Hard Enduro οφείλει να είναι σκληρό, αλλά δεν χρειάζεται να είναι αυτοκαταστροφικό.