Ο Κακολύρης πάλεψε με τον Βαρσάμη παίρνοντας την πρώτη θέση αλλά και οι δυο τους νίκησαν με μεγάλη διαφορά τρέχοντας σε κάτι ιδιαίτερα δύσκολο: Έναν αγώνα Enduro που θα ήταν «αντρικός» που θα έκανε τα παιδιά να ξεχωρίσουν από τους άντρες και τα μωρά να κλάψουν, έναν τέτοιο αγώνα οραματίστηκε η λέσχη ΦΙΛ.Μ.Α. που είχε μάλλον την σκέψη πως αυτό χρειαζόταν για να ανεβάσει το επίπεδο στους ελληνικούς αγώνες, αλλά κατέληξε να δέχεται πολλά παράπονα.
Η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερε να αποφύγει τα λάθη που είχαν γίνει πίσω το 2014, συγχέοντας την σκληρότητα που πρέπει να υπάρχει σε έναν αγώνα με το επίπεδο εντουροβόλτας μίας κλειστής παρέας. Οι αγώνες έχουν σημαντικές απαιτήσεις γιατί φτιάχνονται για να αναδείξουν την τεχνική του κάθε αναβάτη και το ίδιο το άθλημα διατηρώντας την μέγιστη ασφάλεια. Πράγμα που σημαίνει πως είναι απαραίτητο το ασθενοφόρο να έχει άμεση πρόσβαση, όπως αντίστοιχα οι αναβάτες να μπορούν να περπατήσουν την διαδρομή χωρίς τις μοτοσυκλέτες τους, διαφορετικά δεν νοείται «περπάτημα» αλλά προ-αγώνας. Θα πρέπει με λίγα λόγια η διαδρομή να είναι προσβάσιμη. Πρώτα για τους παραπάνω λόγους και έπειτα για να προσελκύσει θεατές, έστω κι αυτούς τους λίγους που τελευταία δέχονται τα ελληνικά πρωταθλήματα.
Η πρόσβαση για το ασθενοφόρο ανοίχτηκε ή καλύτερα οργώθηκε λίγο πριν τον αγώνα, κι αρκετοί αναβάτες δεν είχαν την ευκαιρία να την περπατήσουν. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους, ο μικρότερος, για το γεγονός πως υπήρξαν πολλοί τραυματισμοί. Ο Λεοντιάδης έφυγε τελικά με ασθενοφόρο τραυματισμένος, ενώ οι εγκαταλείψεις από πτώσεις δεν ήταν λίγες.
Η μπόλικη πέτρα, και το δύσκολο τερέν δεν είναι το πρόβλημα. Η ομάδα του ΜΟΤΟ έχει βρεθεί στο Erzberg πολλές φορές όπως και σε πολλούς δύσκολους αγώνες και είναι άλλο πράγμα να κάνεις αγώνα με δυσκολία και άλλο πράγμα να καταλήγει προβληματικός. Η προδιάθεση της ΦΙΛΜΑ δεν θα ήταν προφανώς να ταλαιπωρήσουν τον κόσμο, αλλά να πραγματοποιήσουν έναν αγώνα πραγματικά Enduro και όχι βόλτα. Δεν σημαίνει πως αυτή η προδιάθεση είχε και το αντίστοιχο αποτέλεσμα για την πλειοψηφία των αναβατών που έτρεξαν τόσες πολλές ώρες, σχεδόν 8,5!
Ο χρόνος ήταν ένα γενικότερο πρόβλημα, καθώς η μιάμιση ώρα για τα Σ.Ε.Χ. δεν είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σε έναν αγώνα, βασικά είναι λάθος και όταν οι αναβάτες απευθύνθηκαν στην διοργάνωση η απάντηση που πήραν είναι πως ο κανονισμός αναφέρει για προτεινόμενο χρόνο και όχι για επιβολή ανώτερου χρόνου. Είναι σαν να λέμε πως υπάρχει ημερομηνία λήξης κατά προτίμηση. Για κάποιους είναι χαλασμένο, για άλλους θα μπορούσαν και να το καταναλώσουν. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για λάθος γιατί ο αγώνας φτιάχνεται με στόχο να μηδενίσει τις πιθανότητες για λάθη και να αυξήσει την ταχύτητα των αναβατών και να αναδείξει την τεχνική τους και την αντοχή τους βέβαια, αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα. Οι νέοι διοργανωτές ήθελαν έναν δύσκολο αγώνα και υπήρχαν αναβάτες που τους άρεσε ιδιαίτερα, όχι όμως και στην πλειοψηφία όσων πήραν μέρος. Αμφότεροι ωστόσο συμφώνησαν πως με την συνδιοργάνωση του Enduro Ν.Ελλάδος δεν χωρούσαν στην μικρή πλατεία του χωριού που στήθηκε το parc ferme το οποίο αντίστοιχα ήταν πολύ μακριά από ξενοδοχεία και καταλύματα.
Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ο Βαρσάμης παραλίγο να πάρει την πρώτη του νίκη, αλλά επικράτησε ο Κακολύρης με τους δυο να χτίζουν μία διαφορά από τον Ζώρα και τον Σιαφαρίκα στην τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα, με τον Ντουζένη να επιστρέφει στο προσκήνιο κλείνοντας την πεντάδα και αφήνοντας πίσω τον ανανεωμένο Ζέρβα.
Έντονος παρασκηνιακά αγώνας με μπόλικη κούραση που ανέδειξε τους Κακολύρη και Βαρσάμη!
Δείτε μία πλούσια συλλογή φωτογραφιών σε μεγάλη ανάλυση:
