Ducati 1299 Superleggera – η επίσημη παρουσίαση (Video)

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

7/11/2016

"Fortitudo mea in levitate", ή στα ελληνικά, "η δύναμή μου είναι η ελαφρότητά μου", είναι ένα από τα σλόγκαν της Ducati για την νέα Superleggera. Mε το ίδιο όνομα είχε παρουσιάσει ένα γλυπτό, αφαιρετικό Panigale από μάρμαρο της Carrara, το ίδιο που αγαπούσε και ο Μιχαήλ Άγγελος να δουλεύει. Mε το racing kit (και σιγά μην υπάρξει ιδιοκτήτης του που να μην το βάλει...) είναι 162 κιλά, ενώ με την νόμιμη εξάτμιση, τους καθρέφτες και την βάση της πινακίδας, 167 κιλά για την Ευρώπη και 165 για τις ΗΠΑ. Σε συνδυασμό με την ιπποδύναμη των 220HP που βγαίνει με την εξάτμιση του κιτ – ίδια με του Chaz Davies – η αναλογία ίππων ανά κιλό φτάνει το 1,36. Η πιο δυνατή δικύλινδρη που έχει φτιαχτεί ποτέ, κι όπως δήλωσε ο Domenicali, "...και θα παραμείνει η πιο δυνατή για πολλά χρόνια!". Επιπλέον, η πρώτη μοτοσυκλέτα παραγωγής με πλαίσιο carbon fiber, που ζυγίζει μόνο 2,6 κιλά, κερδίζοντας 1.700gr σε σχέση με το αντίστοιχο αλουμινένιο εξάρτημα. Και λέμε εξάρτημα, γιατί έτσι κι αλλιώς το Panigale δεν έχει πλήρες πλαίσιο, αλλά ένα κομμάτι που συνδέει το λαιμό του πιρουνιού με τον κινητήρα. Το επίσης carbon υποπλαίσιο ζυγίζει μόλις 900gr, ενώ το ψαλίδι 4,1kg (μείον 900gr σε σχέση με το αλουμινένιο). Carbon fiber είναι και ολόκληρο το κουστούμι της. Πιο ελαφριές είναι και οι αναρτήσεις της Ohlins, τόσο το πιρούνι FL936 όσο και το αμορτισέρ ΤΤΧ36 με το ελατήριο τιτανίου.


"Είναι το απόγειο της διαθέσιμης τεχνολογίας", δήλωσε ο Domenicali, "ό,τι πιο προηγμένο υπάρχει αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα, τα ηλεκτρονικά της είναι καλύτερα από τα σημερινά των MotoGP, κι είναι βασισμένα σε αυτά που μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μέχρι πέρυσι. Η Superleggera διαθέτει δύο αδρανειακές μονάδες (IMU), κι έτσι μπορεί να αξιοποιήσει τα ηλεκτρονικά της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μοτοσυκλέτα. Για παράδειγμα, το Advanced Slide Control επιτρέπει στον αναβάτη να σπινάρει και να πλαγιολισθαίνει κατά βούληση, ενώ το Cornering ABS μπορεί να λειτουργεί και σε πολύ μεγαλύτερες κλίσεις απ’ ότι ήταν δυνατόν μέχρι σήμερα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής. Κάθε εξάρτημα της νέας Superleggera μας πάει σε νέα πεδία τεχνολογίας, απρόσιτα ως τώρα. Από τα πιστόνια των 116mm με τα δύο ελατήρια ως την τελευταία λεπτομέρεια, τα πάντα πάνω της είναι φτιαγμένα με την ίδια ακρίβεια και την ίδια προσοχή όπως και στις εργοστασιακές μας superbike."


Με 215ΗΡ στις 11.000 και 14,9kgm στις 9.000, συν το racing kit που ανεβάζει 5 ίππους, ο τυχερός ιδιοκτήτης θα έχει την ευκαιρία να παραγγείλει και φόρμα στα μέτρα του και στα χρώματα που προτιμάει, αλλά και να βρεθεί στην πίστα (πιθανώς στην Monza) με την Superleggera του, και να οδηγήσει όχι μόνο την δική του, αλλά και τις factory superbike της Ducati, παρέα με όλη την εργοστασιακή ομάδα. Με τα έξοδα της πίστας πληρωμένα από την Ducati φυσικά, ως ένα μικρό δωράκι για τους πιστούς της πελάτες που διέθεσαν 80.000 ευρώ για κάθε μία από τις 500 Superleggera που θα παραχθούν.

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες