MotoGP Test, Qatar: H "σούμα" της πρώτης ημέρας

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/3/2016

Με τα λάστιχα να μην έχουν κρυώσει ακόμη από τις δοκιμές του Phillip Island, το "τσίρκο" των MotoGP μετακόμισε στο Qatar για την τελευταία πρόβα τζενεράλε, πριν τον πρώτο αγώνα που θα πραγματοποιηθεί στην πίστα της Losail στις 20 Μαρτίου.
Η πρώτη μέρα δοκιμών βρήκε τους δύο εργοστασιακούς αναβάτες της Yamaha να καταλαμβάνουν την πρώτη και την τρίτη θέση (Jorge Lorenzo και Valentino Rossi αντίστοιχα), με τις M1 να δείχνουν πιο έτοιμες από τους αντιπάλους τους και προσαρμοσμένες καλύτερα στα νέα δεδομένα για το 2016.

Παρά το γεγονός ότι η πίστα άνοιξε στις 16:00 τοπική ώρα, σχεδόν όλοι οι αναβάτες περίμεναν την δύση του ηλίου για να μπουν μέσα στην πίστα προκειμένου να αποφύγουν τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Στην έρημο όμως οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι μεγάλες, με αποτέλεσμα να είναι κρύα η επιφάνεια της ασφάλτου, ενώ υπήρχαν και μεγάλα τμήματα καλυμμένα με σκόνη λόγω του αέρα. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τον Lorenzo να συνεχίσει την πρόοδό του από τις προηγούμενες δοκιμές της Sepang και της Αυστραλίας και να γίνει ο πρώτος αναβάτης που έσπασε το φράγμα του 1'55, με ταχύτερο χρόνο στο 1'55.452, σχεδόν μισό δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον team mate του Valentino Rossi. Ο Ισπανός δήλωσε πως έχει πολύ καλή αίσθηση με όλα τα ελαστικά της Michelin, πολύ καλύτερη απ' ό,τι στο Phillip Island, αλλά τα ηλεκτρονικά χρειάζονται περισσότερη μελέτη και βελτίωση. Εστίασε όμως στο ότι στον αγώνα θα πρέπει να περιμένουμε εκπλήξεις γιατί έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα και σίγουρα θα είναι ένας αγώνας διαφορετικός απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια.

Ο "Γιατρός" μπήκε κι αυτός ορεξάτος και δεν πτοήθηκε από μια, ευτυχώς, ανώδυνη πτώση που είχε στο ξεκίνημα των δοκιμών. Επανήλθε πολύ γρήγορα και συνέχισε με την αναζήτηση του καλύτερου στησίματος της Μ1, σε συνθήκες ίδιες με αυτές που θα επικρατούν στον επερχόμενο αγώνα, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στα αποτελέσματα της πρώτης μέρας με χρόνο 1'55.894. "Ξεκίνησα με άσχημο τρόπο", δήλωσε ο Rossi, "καθώς μετά από δέκα στροφές έπεσα, ευτυχώς όχι με μεγάλη ταχύτητα (70km/h), αλλά είχα υπερβολική κλίση και γλίστρησε ο πίσω τροχός. Παρόλα αυτά επέστρεψα με την δεύτερη μοτοσυκλέτα και έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Είναι η τρίτη πίστα που οι Yamaha είναι ανταγωνιστικές. Όπως και στο Phillip Island έτσι κι εδώ, ο Jorge, ο Vinales κι εγώ είμαστε οι πιο δυνατοί αναβάτες. Ο χρόνος μου είναι λίγο καλύτερος από τις περσινές δοκιμές και πλέον έχουμε αποφασίσει ότι θα τρέξουμε με την μοτοσυκλέτα που είναι πιο κοντά στο περσινό Μ1. Είμαστε ήδη σε race-mode"!


Πολύ θετικά ήταν το κλίμα και τα αποτελέσματα για την ομάδα της Suzuki, καθώς ο Maverick Vinales δείχνει συνέχεια και συνέπεια στην εκπληκτική του απόδοση μετά την Αυστραλία, καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση της πρώτης ημέρας, ενώ ο Aleix Espargaro συνέχισε με την ομάδα του την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας του μένοντας στην 11η θέση. Ο Vinales επικεντρώθηκε στο τελικό σετάρισμα του κινητήρα, κυρίως σε ό,τι αφορά τα ηλεκτρονικά και το συνολικό στήσιμο, ενώ δοκίμασε τόσο το παλιό πλαίσιο όσο και το καινούργιο του 2016. Μάλιστα, μετά το πέρας των δοκιμών δήλωσε ότι δεν μπορούσε να πιστέψει τον χρόνο που έκανε όταν είδε τα χαρτιά με τα αποτελέσματα.

Ο έτερος Ισπανός team mate του είχε πιο δύσκολο έργο, καθώς είχε μια πτώση προς το τέλος της ημέρας, γεγονός που δεν του επέτρεψε να εκμεταλλευτεί όλο τον διαθέσιμο χρόνο. Παρόλα αυτά δήλωσε ότι αποκόμισε θετικές εντυπώσεις και ότι βρήκε ένα καλύτερο στήσιμο σε σχέση με την Αυστραλία που τον έχει οδηγήσει στην σωστή κατεύθυνση.
Μαζί με τους δύο εργοστασιακούς αναβάτες, παρών ήταν και ο Takuya Tsuda, αναβάτης εξέλιξης της Suzuki, ο οποίος συνέχισε την εξέλιξη του seamless κιβωτίου ώστε να τροφοδοτήσει τους μηχανικούς με τα απαραίτητα δεδομένα για να αποφασίσουν κι αυτοί με τη σειρά τους το πότε θα τοποθετηθεί το νέο κιβώτιο με seamless λειτουργία, τόσο στα ανεβάσματα όσο και στα κατεβάσματα των ταχυτήτων.


Τα χαμόγελα δεν έλειψαν και από τα πιτς της Ducati, με την ομάδα να κάνει λόγο για έναν θετικό απολογισμό της πρώτης μέρας στο Losail. Άλλωστε, η τέταρτη θέση του Iannone και η έβδομη του Dovizioso ήταν αρκετές για να γεμίσουν με αισιοδοξία το Team Ducati. Οι δύο αναβάτες μπήκαν στην πίστα δύο ώρες μετά την έναρξη και συμπλήρωσαν αρκετούς γύρους ο καθένας δουλεύοντας πάνω στο στήσιμο του Desmosedici. "Επιτέλους βρήκαμε τις απαντήσεις που ψάχναμε", δήλωσε ο Iannone. "Αξιολογήσαμε δύο διαφορετικά πλαίσια και επικεντρωθήκαμε στο να δουλέψουμε μεθοδικά και με ηρεμία, γράφοντας πολλούς γύρους. Προς το παρόν μπορώ να κάνω καλά γυρολόγια μόνο με λάστιχα που τα έχω οδηγήσει πολύ, οπότε πρέπει να βρω τρόπο να εκμεταλλευτώ τα νέα ελαστικά από την αρχή".

Ο Dovizioso είπε κι αυτός ότι τα καινούργια ελαστικά έχουν μια περίεργη αίσθηση, υπό την έννοια ότι κάθε φορά χρειάζεται εξοικείωση μαζί τους και κάθε φορά χρειάζεσαι λίγο παραπάνω χρόνο, γιατί όσο γράφει γύρους τόσο καλύτερους χρόνους πετυχαίνει, γι' αυτό και οι καλύτεροι χρόνοι σημειώνονται –παραδόξως- στο τέλος.
Στο στρατόπεδο της Honda το κλίμα δεν ήταν τόσο ευχάριστο, αφού και οι δύο εργοστασιακοί αναβάτες πάλευαν για να βρουν τις σωστές ρυθμίσεις. Τόσο ο Marquez όσο και ο Pedrosa μπήκαν αργά στην πίστα για να αποφύγουν τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά είχαν να αντιμετωπίσουν την αυξημένη υγρασία που δυσκόλευε το έργο τους. Χρειάστηκαν περισσότερη προσπάθεια απ' ό,τι περίμεναν για να βρουν ένα καλό σετάρισμα, ενώ οι ομάδες τους έχουν προγραμματίσει μεγάλες αλλαγές για τη δεύτερη μέρα προκειμένου να έρθουν τα καλά αποτελέσματα. Ο Marquez έχει ως στόχο την βελτίωση του RC213V στις εισόδους και τις εξόδους των στροφών, ενώ και οι δύο θα επικεντρωθούν στις ρυθμίσεις των πλαισίων –καθώς χρησιμοποιούν διαφορετικό πλαίσιο ο καθένας, αλλά βιώνουν τα ίδια προβλήματα- που θα τους επιτρέψουν μεγαλύτερη ταχύτητα μέσα στη στροφή.


"Ξέραμε ότι αυτή πίστα είναι μια από τις δυσκολότερες για εμάς φέτος", δήλωσε ο Marquez που σημείωσε τον δέκατο καλύτερο χρόνο της ημέρας και συνέχισε λέγοντας ότι έχασε μεγάλο ποσοστό της εμπιστοσύνης του καθώς "δυσκολευόμαστε πολύ στις στροφές. Απέχουμε από το σημείο που θέλουμε να βρεθούμε και παρόλο που στην Αυστραλία τα πήγαμε καλά, εδώ έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε διαφορετικά πράγματα. Δουλεύουμε πάνω σε όλους τους τομείς και ψάχνουμε να βρούμε την σωστή κατεύθυνση για να κινηθούμε. Νιώθω καλύτερα στα φρένα πριν τις εισόδους των στροφών, αλλά πρέπει να δουλέψουμε στις εξόδους γιατί εκεί χάνουμε πολύ χρόνο".


Ο Pedrosa που έμεινε στην 13η θέση είπε πως τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα η πίστα λόγω της σκόνης, γι' αυτό και δεν έκανε πολλούς γύρους. Έκανε λόγο για κάποιες ιδέες που έχουν σχετικά με την αυριανή μέρα, χωρίς όμως να γνωρίζουν στην ομάδα του αν θα δώσουν τις πολυπόθητες λύσεις που προσδοκούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρώτο Honda στην κατάταξη της πρώτης μέρας ήταν αυτό το Cal Crutchlow που τερμάτισε στην όγδοη θέση.


Εξαιρετική ήταν η απόδοση και των δορυφορικών Ducati, με τον Redding να σημειώνει τον πέμπτο χρόνο, καθώς δηλώνει πιο ανταγωνιστικός και με μεγαλύτερο κίνητρο για φέτος, ενώ ο Hector Barbera ήταν έκτος, μόλις ένα δέκατο του δευτερολέπτου πίσω από τον Redding.
Οι δοκιμές στο Qatar θα διαρκέσουν μέχρι και την Παρασκευή 4 Μαρτίου.

Αποτελέσματα 1ης Ημέρας

Αναβάτης

Ομάδα (Μοτοσυκλέτα)

Ταχ. Γύρος/Διαφορά

1. Jorge Lorenzo

Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1)

1'55.452

2. Maverick Viñales

Team Suzuki Ecstar (GSX-RR)

1'55.880/+0.428

3. Valentino Rossi

Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1)

1'55.894/+0.442

4. Andrea Iannone

Ducati Team (Desmosedici GP16)

1'56.119 +0.667

5. Scott Redding

Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP15)

1'56.213/+0.761

6. Hector Barbera

Avintia Racing (Desmosedici GP14.2)

1'56.320/+0.868

7. Andrea Dovizioso

Ducati Team (Desmosedici GP16)

1'56.388/+0.936

8. Cal Crutchlow

LCR Honda (RC213V)

1'56.510/+1.058

9. Bradley Smith

Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)

1'56.517/+1.065

10. Marc Marquez

Repsol Honda Team (RC213V)

1'56.523/+1.071

11. Aleix Espargaro

Team Suzuki Ecstar (GSX-RR)

1'56.552/+1.100

12. Pol Espargaro

Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)

1'56.747/+1.295

13. Dani Pedrosa

Repsol Honda Team (RC213V)

1'56.910/+1.458

14. Yonny Hernandez

Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP14.2)

1'57.021/+1.569

15. Loris Baz

Avintia Racing (Desmosedici GP14.2)

1'57.121/+1.669

16. Jack Miller

Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V)

1'57.850/+2.398

17. Michele Pirro

Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP15)

1'57.891/+2.439

18. Tito Rabat

Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V)

1'58.016/+2.564

19. Stefan Bradl

Factory Aprilia Gresini (RS-GP)

1'58.066/+2.614

20. Eugene Laverty

Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP14.2)

1'58.269/+2.817

21. Hiroshi Aoyama

Honda Test Rider (RC213V)

1'58.744/+3.292

22. Alvaro Bautista

Factory Aprilia Gresini (RS-GP)

1'58.753/+3.301

23. Takuya Tsuda

Suzuki Test Rider (GSX-RR)

2'00.578/+5.126

 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.