Θετικό και το δεύτερο δείγμα του Iannone

Σε μικρότερη συγκέντρωση η ουσία
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

9/1/2020

Το δεύτερο επεισόδιο του σίριαλ με τον Iannone και την υπόθεση ντοπαρίσματος εξελίχθηκε πριν από λίγη ώρα, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα και από το δεύτερο δείγμα, μετά το αίτημα για τη λήψη του από τον Ιταλό. Να θυμίσουμε ότι μέχρι στιγμής ο αναβάτης της Aprilia τελεί υπό το καθεστώς του προσωρινού αποκλεισμού από την FIM, ενώ τόσο ο ίδιος όσο και η Aprilia είχαν φανεί σίγουροι για την δικαίωση του Iannone, με την ομάδα μάλιστα να ευελπιστεί να τον έχει στην διάθεσή της στις επίσημες δοκιμές των MotoGP στην Sepang.

Όπως φαίνεται όμως, αυτό δεν αποτελεί πλέον ρεαλιστικό στόχο, καθώς το ίδιο αναβολικό στεροειδές ανιχνεύθηκε ξανά στο δείγμα ούρων του Iannone. Η διαφορά όμως είναι πως η ποσότητά του ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με το πρώτο δείγμα, γεγονός που αφήνει τα περιθώρια να αποδοθεί σε κατανάλωση μολυσμένου κρέατος κατά την διάρκεια της διαμονής του στη Μαλαισία για τον περσινό αγώνα της Sepang, όπως εξήγησε ο δικηγόρος του –και ειδικός σε αντίστοιχες υποθέσεις- Antonio De Rensis. Ένα ακόμη όπλο της υπερασπιστικής του γραμμής, είναι και ότι η συγκεκριμένη ουσία (η ντροστανολόνη), δεν προσφέρει κάποιο πλεονέκτημα στον fitness κόσμο των MotoGP.

Πιο συγκεκριμένα, ο δικηγόρος του Iannone είπε σε μια συνέντευξή του στην Gazzetta dello Sport ότι "το δείγμα προς ανάλυση πρέπει να διαθέτει παρουσία μεταβολιτών σε ποσότητα 1.150 νανογραμμαρίων ανά χιλιοστόλιτρο, που αποτελεί μια μικρή ποσότητα, με δεδομένο ότι ο αναβάτης ήταν στην Ασία για περισσότερο από έναν μήνα και το τεστ που έγινε αμέσως μετά το GP, έγινε με ένα πολύ πυκνό δείγμα ούρων της τάξης των 1.024 νανογραμμαρίων, εξαιτίας της αφυδάτωσης μετά τον αγώνα. Επίσης αυτό μας οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι μπορεί να οφείλεται σε μολυσμένη τροφή, διότι τα στεροειδή συνήθως λαμβάνονται σε μεγάλα και τακτικά χρονικά διαστήματα."

Εδώ θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε και την άποψη του Cal Crutchlow για την διαδικασία ελέγχου anti-doping γενικότερα, ο οποίος είχε πει σε μια παλιότερη συνέντευξή του πως οι δύο τομείς που θέλουν να βελτιώσουν οι αναβάτες και παίρνουν βοηθήματα είναι η απώλεια βάρους και η ενυδάτωση. Είχε υποστηρίξει πως πρέπει να ελέγχονται όλοι και πιο τακτικά, ενώ δεν μάσησε τα λόγια του λέγοντας πως το όλο σύστημα είναι χάλια. "Έχω μπει στην διαδικασία του ελέγχου μια φορά για μια ολόκληρη χρονιά, ενώ στη συνέχεια δεν μου έγινε κανένας έλεγχος για δύο ολόκληρα χρόνια", είπε ο Βρετανός αναβάτης. "Όλοι θα πρέπει να δίνουν αναφορά μια φορά τον μήνα για το πού βρίσκονται, αλλά το θέμα είναι πως όλοι οι αναβάτες είναι τεμπέληδες και δεν θέλουν να ασχολούνται με τέτοια θέματα. Έτσι όμως κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιος ντοπάρεται και ποιος όχι. Κάποιοι υποστηρίζουν τους περισσότερους ελέγχους, αλλά κάποιοι άλλοι κρατούν το στόμα τους κλειστό. Γιατί δεν βγαίνουν να πουν "κάντε μου έλεγχο όποτε θέλετε", αν είναι καθαροί;" Πάντως, ξεκαθάρισε ότι δεν πιστεύει πως τα αναβολικά βοηθούν ιδιαίτερα στα MotoGP, αλλά είπε πως υπάρχουν ορισμένοι αναβάτες που ενυδατώνονται με ενέσεις, κάτι που απαγορεύεται ρητά για τους αναβάτες των GP, επειδή βαριούνται να ακολουθήσουν την συμβατική μέθοδο ενυδάτωσης που κάνουν οι περισσότεροι.

Όπως και να έχει όμως, για να γυρίσουμε στην υπόθεση του Ιταλού, το ότι το δεύτερο δείγμα βρέθηκε θετικό απομακρύνει το σενάριο να οδηγήσει ο Iannone στην Sepang την Aprilia του 2020, ενώ το να βρίσκεται στην σέλα της μοτοσυκλέτας για την εκκίνηση του πρώτου αγώνα στο Qatar, θα προϋπέθετε μια πολύ επιεική ποινή. Μπροστά του ανοίγεται ένας μακρύς δικαστικός αγώνας που ξεκινάει με την ακροαματική διαδικασία στην πειθαρχική επιτροπή, της οποίας η απόφαση δεν αναμένεται να εκδοσθεί πριν από τις 45 ημέρες. Η χειρότερη εκδοχή, όπως είχαμε γράψει, είναι ο τετραετής αποκλεισμός του Iannone από κάθε μορφή αγώνα, ενώ ήδη η Aprilia έχει stand by τον αναβάτη εξέλιξης Bradley Smith, ως αντικαταστάτη του Ιταλού.

 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.