Αγωνία για τον Alex de Angelis και μάχη για την pole position, πριν λίγο στην Ιαπωνία!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/10/2015

Κόκκινη σημαία πριν λίγο στην Ιαπωνία, και μερικά τρομακτικά λεπτά αγωνίας για την κατάσταση του Alex de Angelis! Ο Ιταλός αναβάτης της E-Motion IodaRacing, είχε μια πτώση στις στροφές 9-10 στα δοκιμαστικά και έμεινε αναίσθητος στο έδαφος μέχρι να καταφτάσει το ασθενοφόρο. Κατά την μεταφορά του έδειξε σημάδια επικοινωνίας, ενώ άμεσα πάρθηκε η απόφαση να μεταφερθεί με ελικόπτερο στο νοσοκομείο Dokkyo για να περάσει από αξονικό τομογράφο. Οι κάμερες έδειξαν ότι ο Alex είχε τις αισθήσεις του αλλά και κινητικότητα, ωστόσο επίσημο ανακοινωθέν από τους γιατρούς, θα αργήσει να γίνει. Οι πρώτες πληροφορίες όμως είναι καθησυχαστικές. Ο Rossi υπήρξε μάρτυρας του περιστατικού και δήλωσε ότι ήταν πολύ τρομακτικό…

 

Στο qualifying όμως αμέσως μετά, το τρομακτικό ήταν ο ρυθμός του Lorenzo και η μάχη  που έδωσε με τον Rossi για την pole position. Αξίζουν συγχαρητήρια στον Lorenzo για την τελική επικράτηση και την 4η φέτος pole position! Ο Lorenzo έδειξε ότι ο μικρός τραυματισμός του πριν λίγες μέρες με minibike δεν τον έχει επηρεάσει καθόλου και όλα δείχνουν ότι ο αυριανός αγώνας θα είναι εξαιρετικός! Αν φύγει άπιαστος μπροστά, τότε δύσκολα θα βρει αντίπαλο…

Το Twin Ring Motegi θα κριθεί στα φρένα, για αυτό και έχουν τοποθετηθεί απαγωγείς θερμότητας από τους δίσκους, σε μια προσπάθεια να τους προστατέψουν από την υπερθέμανση, αυτό όμως επίσης σημαίνει ότι τόσο ο Lorenzo, όσο και ο Valentino είναι στο πεδίο τους. Πράγμα που φάνηκε στο qualifying και έφερε μνήμες από την επική μάχη στο Motegi το 2010!!!

Τότε ο Valentino έχοντας χάσει πολλούς πόντους εξαιτίας, εκτός των άλλων, και της πτώσης του στο Mugello που μεταφέρθηκε με ελικόπτερο εκτός πίστας με κάταγμα στο πόδι, άκουσε από την ομάδα του να προστατέψει τον Lorenzo στο Motegi. Αλλά ο Velentino δεν είναι Pedrosa (χωρίς ειρωνεία ο παραλληλισμός) και τα MotoGP δεν είναι F1 (εδώ ξεχειλίζει η ειρωνεία). Οπότε έγινε μια επική μάχη για την πρώτη θέση στο βάθρο, με τους αναβάτες να ακουμπούν και τους πάντες να φοβούνται μια πτώση και των δύο… Ο Rossi τότε πήρε την τρίτη θέση στο βάθρο, αφήνοντας τέταρτο τον διεκδικητή του τίτλου και team-mate, Lorenzo, σε μια κίνηση που συζητιόταν για πολύ καιρό… Αν μάλιστα είχε τελικά επηρεάσει την πορεία του Lorenzo προς τον τίτλο, τότε η συζήτηση θα ξεκινούσε και πάλι από μηδενική βάση…

Με την μάχη τους λοιπόν για την pole position, που πήρε επάξια ο Lorenzo, ξύπνησαν μνήμες από εκείνα τα δραματικά τελευταία λεπτά, για τη θέση στο βάθρο προ πενταετίας, και πλέον όλοι αναμένουμε την εκκίνηση αύριο, ελπίζοντας σ’ έναν εκπληκτικό αγώνα!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.