Akrapovič – Προστατευτικά κάγκελα BMW R1250GS – Ανοίγει την γκάμα της!

Νέο προϊόν στην γκάμα της Akrapovič!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/3/2022

Η Akrapovič επεκτείνει την γκάμα της και για πρώτη φορά βγάζει σε παραγωγή προστατευτικά κάγκελα μοτοσυκλέτας, ξεκινώντας από το BMW R1250 GS, μία πολύ καλή επιλογή για εισαγωγή στην συγκεκριμένη κατηγορία μιας και πρόκειται για μοτοσυκλέτα που χρειάζεται προστατευτικά κάγκελα και είναι πιθανότερο να εξοπλιστεί από τον ιδιοκτήτη της, έναντι του ανταγωνισμού της. Για αυτό και υπάρχουν ήδη πολλές προτάσεις, από διάφορους κατασκευαστές για προστατευτικά κάγκελα στο GS, συμπεριλαμβανομένης της BMW.

Εκεί άλλωστε βασίζεται και η Akrapovič, στον υψηλό ανταγωνισμό γνωρίζοντας πως μπορεί να ξεχωρίσει προσφέροντας λύσεις που βασίζονται σε τεχνολογία που οι υπόλοιποι δεν μπορούν τόσο εύκολα να αναπτύξουν.

Για αυτό και τα συγκεκριμένα προστατευτικά κάγκελα είναι μοναδικά, από ελαφρύ τιτάνιο που έχει κούρμπες αγκαλιάζοντας τους κυλίνδρους χωρίς κολλήσεις, όπως και το φαίρινγκ με όσα περισσότερα ενιαία κομμάτια μπορεί αυτό να γίνει για το εξεζητημένο σχέδιο που έβγαλαν και με κολλήσεις TIG στα υπόλοιπα σημεία.

Τα προστατευτικά κάγκελα είναι κανονικά κάτι φθηνό που εύκολα μπορείς να αλλάξεις και που το GS χρειάζεται οπωσδήποτε, καθώς ακόμη και με αυτά μπορεί να βρεθείς με πλαϊνό καπάκι σπασμένο απλά πέφτοντας από το σταντ. Κι αυτό σημαίνει ακινητοποίηση μέχρι την εύκολη επισκευή. Το έχουμε καταγράψει τόσες πολλές φορές αυτό σε διάφορα Mega Test όλα αυτά τα χρόνια, καθώς είναι πιο εύκολο να συμβεί από αυτό που πιστεύει κανείς.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση το υλικό και το όνομα, που υποδηλώνει και τον τρόπο κατασκευής, εγγυόνται πως δεν θα είναι η φθηνότερη λύση για το R1250GS αλλά μία από τις πιο όμορφες και σίγουρα η πιο ελαφριά. Μιλάμε για 4 διαφορετικά κομμάτια που πωλούνται σε σετ των δύο και όλα μαζί συνολικά ζυγίζουν ακριβώς 6,26 κιλά που είναι μία καλή επίδοση βάρους για προστασία κινητήρα και φαίρινγκ μαζί.

Το σχέδιο ταιριάζει σε μοντέλα 2019-2022, έχει σχεδιαστεί για να ευκολύνει την τοποθέτηση μυριάδων αγαπημένων αξεσουάρ των φίλων του GS, όπως προβολάκια και τσαντούλες και μπορεί κανείς να τα αγοράσει ξεχωριστά, για μία πιο προσιτή λύση. Όμως η πραγματική είδηση εδώ είναι πως η Akrapovič έχει ένα νέο προϊόν, τιμοκαταλόγου, γιατί κάγκελα έχει ξανά φτιάξει, που σημαίνει πως θα αρχίσουμε να βλέπουμε την γκάμα της να μεγαλώνει ακόμη περισσότερο. Σίγουρα θα προσφέρει κάγκελα και για άλλα μοντέλα της κατηγορίας, και σίγουρα δεν θα σταματήσει μόνο σε αυτά.

Να θυμίσουμε στους πιο ενημερωμένους αναγνώστες, τους αναγνώστες του ΜΟΤΟ, πως πριν από λίγα χρόνια κατά την αποκλειστική περιοδεία στο εργοστάσιο, το R&D και ένα από τα ελάχιστα χυτήρια Τιτανίου στον κόσμο, που διατηρεί η Akrapovič, ήρθαμε σε επαφή με μία πλευρά της εταιρείας που ελάχιστοι γνωρίζουν. Ξεκίνησε γιατί τους ζητούσαν να δώσουν λύσεις σε προβλήματα που οι υπόλοιποι αδυνατούσαν να λύσουν και τελικά κατέληξαν να φτιάχνουν εξεζητημένα εργαλεία και εξαρτήματα για χειρουργεία, οδοντιατρία κτλ. Η λεπτοδουλειά στο τιτάνιο είναι κάτι που ελάχιστοι στον κόσμο μπορούν να πραγματοποιήσουν και η Akrapovič έχει γίνει πρωτοπόρος σε αυτό.

Όχι εύκολα: Έχει δημιουργήσει ένα ειδικό τμήμα επιστημόνων μέσα στο R&D και τους έχει εξοπλίσει με ορισμένα εξιδεικευμένα και πολύ ακριβά εργαλεία ώστε να εξελίσσουν την τεχνολογία κραμάτων, συγκόλλησης και επεξεργασίας ξεφεύγοντας σε επίπεδο από τον ανταγωνισμό. Μία από τις ερωτήσεις μου στους υπευθύνους της Akrapovič τότε, ήταν αν ανησυχούν για ένα μέλλον χωρίς εξατμίσεις, και με την ηλεκτροκίνηση στην πρώτη γραμμή και όχι κάπου πίσω. Η απάντηση είναι πως δεν ανησυχούν καθόλου γιατί έχουν γίνει πλέον μία εταιρεία τεχνολογίας. Ακόμη και αν οι κινητήρες εσωτερικής καύσης φύγουν από την παραγωγή, κάτι που κανείς αυτή την στιγμή δεν μπορεί να προεξοφλήσει με πάσα βεβαιότητα, η Akrapovič έχει συσσωρεύσει τέτοια τεχνογνωσία που θα είναι απαραίτητη ανεξαρτήτως των κινητήρων που έχουν οι μοτοσυκλέτες και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα για τα οποία παράγει εξατμίσεις.

Τα προστατευτικά κάγκελα είναι απλά ένα βήμα προς το άνοιγμα της γκάμας που στο μέλλον μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.