Άλλος ένας θάνατος στο Isle Of Man στην κατηγορία των sidecar
Σε κρίσιμη κατάσταση ο συναθλητής του
Από τον
Μπάμπη Μέντη
6/6/2022
Ο πρώτος αγώνας sidecar του Γάλλου Olivier Lavorel στο Isle Of Man είχε δυστυχώς μοιραία κατάληξη για τον ίδιο, ενώ σε κρίσιμη κατάσταση βρίσκεται και ο συναθλητής του César Chanel. Οι δύο Γάλλοι είχαν ατύχημα στον πρώτο γύρο, του πρώτου αγώνα της κατηγορίας τους, μόλις ένα χιλιόμετρο μετά στην εκκίνηση στο σημείο Ago’s Leap της διάσημης διαδρομής.
Ο Oliver ήταν ο συνεπιβάτης του sidecar που οδηγούσε ο César Chanel και στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά είχαν εντυπωσιάσει με την 15η θέση που πέτυχαν σε αυτή την πρώτη τους επίσκεψη ως αγωνιζόμενοι στο Νησί.
Παρά το γεγονός πως δεν είχαν τρέξει ποτέ ξανά στο Isle Of Man, ήταν ένα πολύ έμπειρο δίδυμο που είχε κατακτήσει νίκες και πολλά βάθρα στις κατηγορίες French F1 και F2 του εθνικού πρωταθλήματος Sidecar της Γαλλίας που είναι από τα πιο ανταγωνιστικά στον κόσμο.
Μέχρι στιγμής τη ζωή του στο φετινό Isle Of Man έχει χάσει ο 29ος Βρετανός Mark Purshlow από το Llanon της Ουαλίας και σοβαρά τραυματισμένος είναι ο ο Dave Moffitt, ο οποίος διακομίστηκε αεροπορικώς στο νοσοκομείο του Liverpool όπου και παραμένει σε κωματώδη κατάσταση.
Ο αγώνας του Isle Of Man, όπως και όλοι οι αγώνες που γίνονται σε δημόσιους δρόμους (π.χ. Macau) ήταν και θα είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από οποιονδήποτε αγώνα γίνεται μέσα σε κλειστές πίστες, κάτι που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά όσοι συμμετέχουν σε αυτούς και φυσικά αναλαμβάνουν την προσωπική τους ευθύνη, οπότε η συζήτηση για απαγόρευσή τους δεν είναι τόσο εύκολη και απλοϊκή.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
