Άμεσος ψεκασμός από την Honda: Γιατί είναι κακή ιδέα

Τα προβλήματα που δημιούργησε και η λύση τους
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/8/2019

Τα σχέδια μιας πατέντας της Honda που δείχνει έναν νέο εν σειρά κινητήρα (οι δημοσιογραφικές εικασίες θέλουν να είναι για τα μελλοντικά Africa Twin 850-1100cc) έχουν δημιουργήσει μια μικρή αναστάτωση, διότι φαίνεται ξεκάθαρα το σύστημα τροφοδοσίας άμεσου ψεκασμού, καθώς επίσης και οι διπλοί εκκεντροφόροι με ενδιάμεσα κοκκοράκια στη θέση του μονού Unicam που έχει ο σημερινός κινητήρας των Africa Twin.

Σε θεωρητικό επίπεδο ο άμεσος ψεκασμός (το μπεκ ψεκάζει μέσα στο θάλαμο καύσης) έχει μόνο πλεονεκτήματα, διότι προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια στην τροφοδοσία του κινητήρα σε σχέση με τον έμμεσο ψεκασμό (το μπεκ - ή τα μπεκ στις superbike) με διπλά μπεκ ανά κύλινδρο - ψεκάζει στον αυλό εισαγωγής. Αυτή η ακρίβεια στην τροφοδοσία μειώνει την κατανάλωση καυσίμου – άρα και τις εκπομπές CO2 – και αυξάνει την απόδοση του κινητήρα. Για να δουλέψει σωστά όμως απαιτεί να έχει μια δική του αντλία πολύ υψηλής πίεσης (στην πατέντα της Honda παίρνει κίνηση από τον εκκεντροφόρο εξαγωγής) κάτι που προσθέτει περιπλοκότητα και δημιουργεί χωροταξικά προβλήματα.

Το καλό είναι πως η τεχνολογία του άμεσου ψεκασμού χρησιμοποιείται σε επίπεδο παραγωγής ήδη δέκα χρόνια από την αυτοκινητοβιομηχανία και η αξιοπιστία του είναι δοκιμασμένη. Επίσης αυτή η δεκαετής εξέλιξη στα αυτοκίνητα έχει κάνει τα συστήματα άμεσου ψεκασμού μικρότερα σε μέγεθος και πιο αποδοτικά. Τότε γιατί έχουμε αρνητική στάση απέναντι σε αυτή την ιδέα της Honda; Διότι στα σχέδια της πατέντας φαίνεται πως ο άμεσος ψεκασμός θα έχει μόνο ένα μπεκ μέσα στο θάλαμο καύσης κι αυτό ήταν το βασικό πρόβλημα που είχαν οι πρώτης γενιά κινητήρες άμεσου ψεκασμού στα αυτοκίνητα.

Όταν ο έμμεσος ψεκασμός ψεκάζει βενζίνη στον αυλό εισαγωγής, η βενζίνη καθαρίζει την βαλβίδα από τα κατάλοιπα της καύσης που συσσωρεύονται γύρω της. Όμως με τον άμεσο ψεκασμό η βενζίνη μπαίνει κατευθείαν στο θάλαμο καύσης, με αποτέλεσμα να μην καθαρίζει τα κατάλοιπα της καύσης και με το πέρασμα του χρόνου να μαζεύεται “κάρβουνο” γύρω και πίσω από τη βαλβίδα εισαγωγής. Το πρόβλημα αυτό λύθηκε από τις αυτοκινητοβιομηχανίες με την χρήση ενός δευτερεύοντος συστήματος έμμεσου ψεκασμού στον αυλό εισαγωγής, όπου ανά τακτά χρονικά διαστήματα ψεκάζει βενζίνη με σκοπό τον καθαρισμό των κατάλοιπων της καύσης γύρο και πίσω από τη βαλβίδα εισαγωγής. Στην πατέντα της Honda δεν φαίνεται να υπάρχει κάπου δεύτερο μπεκ στον αυλό εισαγωγής.

Μπορεί όμως να το βάλουν μέσα στο φιλτροκούτι ψεκάζοντας βενζίνη στην είσοδο του αυλού εισαγωγής όπως τα δευτερεύοντα μπεκ στα superbike με τους μεταβλητού μήκους αυλούς εισαγωγής. Σε αυτά τα σχέδια δεν φαίνεται το φιλτροκούτι, όποτε ελπίζουμε πως δεν θα ζήσουμε ως μοτοσυκλετιστές τις ιστορίες “ψεκαπνίσματος” κινητήρων που κατέκλεισαν τα αυτοκινητιστικά forum μόλις τα αυτοκίνητα με κινητήρες άμεσου ψεκασμού πρώτης γενιάς ξεπέρασαν τα 80.000 χιλιόμετρα στο οδόμετρό τους.  

       

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.