Ανανεώνεται ο κινητήρας των GSX-R και V-Strom 250!

Νέες πατέντες κατέθεσε η Suzuki
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

1/4/2020

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν, οι προδιαγραφές Euro5 είναι ήδη σε ισχύ και το 2020 είναι η τελευταία χρονιά για να ξεστοκάρουν οι εταιρείες τα Euro4 μοντέλα τους, καθώς απ’ την 1η Ιανουαρίου του 2021, όλες οι καινούργιες μοτοσυκλέτες προς πώληση θα πρέπει να πληρούν τις Euro5 προδιαγραφές.

Με την υιοθέτηση όλο και πιο αυστηρών προδιαγραφών ρύπων απ’ την Ε.Ε., η γκάμα της Suzuki έχει χάσει το τρένο της εξέλιξης και έτσι η παραγωγή μερικών μοντέλων της για την Ευρώπη, όπως τα GSX-1300R Hayabusa, GSX-R 600 και GSX-R 750  έχει σταματήσει. Ωστόσο, όπως έχετε διαβάσει το “γεράκι” της Suzuki θα επανέλθει δριμύτερο, το 2021. Μέχρι τότε, η Suzuki έχει στρέψει την προσοχή της στην ανανέωση ενός άλλου επίσης σημαντικού μοντέλου της ευρωπαϊκής αγοράς – όπως αποδείχτηκε – του V-Strom 250.

Συγκεκριμένα, πατέντες που κατέθεσε πρόσφατα αφορούν την εξέλιξη του κινητήρα ώστε να πληροί τις Euro5 προδιαγραφές. Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε ότι ο δικύλινδρος εν σειρά των 248,3cc με τους 23,8 πραγματικούς ίππους και τα 2,73kgm στις 6.500 στροφές είχε πρωτοπαρουσιαστεί στο Inazuma 250, ενώ χρησιμοποιείται και από το GSX-R 250.

Όπως φαίνεται απ’ τα σχέδια, οι αλλαγές της Suzuki εστιάζουν στο σύστημα εξαγωγής. Συγκεκριμένα αποκτά έναν δεύτερο καταλύτη που βρίσκεται πιο κοντά στην εξαγωγή και διαθέτει δύο αισθητήρες "λ". Η χρήση δύο αισθητήρων "λ", έναν να αναλύει τα καυσαέρια πριν την κατάλυση και έναν που αναλύει μετά την έξοδό τους απ’ τον πρώτο καταλύτη, βοηθά στην λήψη περισσότερων δεδομένων για την καλύτερη και ακριβέστερη ρύθμιση του μείγματος, μειώνοντας έτσι τις εκπομπές ρύπων.

Φωτογαρφία του κινητήρα που χρησιμοποιείται στα υφιστάμενα V-Strom 250 και GSX-R 250. Οι διαφορές στην εξαγωγή είναι ξεκάθαρες

 

Τώρα το αν ή κατά πόσο θα επηρεαστούν οι επιδόσεις του κινητήρα παραμένει άγνωστο, όμως δεν αναμένεται να χάσει τα βασικά χαρακτηριστικά του, τα οποία δεν είναι άλλα απ’ τις καλές επιταχύνσεις μεταξύ 70-90km/h. Επίσης, δεν ξέρουμε αν θα υπάρξουν και αισθητικές αλλαγές στα μοντέλα που χρησιμοποιούν τον δικύλινδρο των 248,3cc ή αν η Suzuki θα περιοριστεί μόνο στις βασικές τροποποιήσεις του κινητήρα, ώστε τα GSX-R και V-Strom 250 να γίνουν Euro5. Το μόνο σίγουρο είναι πως η εξέλιξη του V-Strom 250 δεν θα σταματήσει, καθώς έχει μεγάλη απήχηση στους Ευρωπαίους αναβάτες.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»