Αντίστροφη επίθεση: Η Norton επεκτείνεται κι άλλο στην Ιαπωνία

Θετικές εξελίξεις για την αγγλική κατασκευάστρια
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

11/1/2019

Μια νέα συμφωνία κατάφερε να κλείσει η Norton με τον αντιπρόσωπό της στην Ιαπωνία –PCI limited- που αφορά την παροχή 1.000 μοτοσυκλετών στην ιαπωνική αγορά μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Η ανακοίνωση έγινε κατά την επίσκεψη του υπουργού της Ιαπωνίας στο Ηνωμένο Βασίλειο και η υλοποίησή της, καθιστά πιο ήπια την αποχώρηση της Αγγλίας απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς ανοίγουν νέες πόρτες σε αγορές πέραν των ορίων της.

Ο αριθμός είναι μικροσκοπικός αν σκεφτούμε πως κάποια απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα της μοτοσυκλετιστικής βιομηχανίας έχουν παραγωγή κοντά στις 900.000 μονάδες ετησίως και έχουν βλέψεις για την αύξησή τους όπως η Royal Enfield. Παρ’ όλα αυτά για μια μικρή εταιρεία όπως πλέον είναι η Norton, η συμφωνία όχι μονό θα της δώσει μια οικονομική “ανάσα”, αποφέροντάς της πέντε εκατομμύρια λίρες Αγγλίας αλλά παράλληλα θα βοηθήσει τόσο στην επέκτασή της, όσο και την τοπική οικονομία καθώς για να καλυφθούν οι νέες ανάγκες της παραγωγής, θα χρειαστεί η πρόσληψη 200 ανθρώπων. Σε δηλώσεις του ο υπεύθυνος της Norton για την παγκόσμια αγορά Kay Johnson είπε: “Ανυπομονούμε για την επέκτασή μας ώστε να ανταπεξέλθουμε στην ζήτηση των μοτοσυκλετών μας στην ιαπωνική αγορά καθώς και να χτίσουμε γερούς επαγγελματικούς δεσμούς με την Ιαπωνία.”
Τέλος να υπενθυμίσουμε πως φέτος η Norton παρουσίασε στην Έκθεση Motorcycle Live νέα μοντέλα όπως τα scrambler Atlas Ranger και Atlas Nomad καθώς και το supersport Superlight με το οποίο σκοπεύει να αγωνιστεί στην ομώνυμη κατηγορία στο Isle Of Man TT με αναβάτη τον John McGuinness.

Η εξέλιξη αυτή για την Norton φανερώνει και μία ακόμη πτυχή, που έχει να κάνει με την αντιμετώπιση της πολιτείας απέναντι στην βιομηχανία, όσο μικρή κι αν είναι αυτή! Και οι διαφορές με τα δικά μας δεδομένα στον τρόπο αντιμετώπισης της πολιτείας, δεν θα πρέπει φυσικά να αναζητηθούν μονάχα στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής ζωής, αλλά να επεκταθούν μέχρι τον ίδιο τον λαό. Διότι το πρώτο πράγμα που μας διαφοροποιεί, είναι η αντιμετώπιση κάθε τέτοιας προσπάθειας από το απλό κόσμο. Σε αντίστοιχη περίπτωση η πρώτη φωνή που θα ακουγόταν στην Ελλάδα, είναι «γιατί τρέχουμε να βοηθήσουμε έναν επιχειρηματία» ή χειρότερα, «με ιταλικό κινητήρα και made in China ανταλλακτικά, κακώς τις ονομάζουμε Ελληνικές (αγγλικές) μοτοσυκλέτες, κακώς το κυνηγάμε».

Φταίμε εμείς οι ίδιοι, ως λαός, που δεν έχουμε βιομηχανία και κατ’ επέκταση οι πολιτικοί, που την πυροβόλησαν στα πόδια μόλις προσπάθησε να ορθώσει ανάστημα. Δεν είναι τυχαίο που οι γείτονες Ιταλοί έχουν βιομηχανία, καθώς το “Una Faccia Una Razza” που συχνά επαναλαμβάνουμε, σταματά ακριβώς εκεί, στον τρόπο που αντιμετωπίζονται τέτοιες προσπάθειες. Στην Ελλάδα η επιτυχία ξεσηκώνει πρώτα την ζήλια και μετά τον θαυμασμό, σε άλλες χώρες συμβαίνει η σειρά αυτή να έρχεται αντίθετα…

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες