Aprilia All Stars 2024 – Η πίστα του Misano υποδέχεται την μεγάλη γιορτή του Noale στις 8 Ιουνίου
Παλιοί και νέοι εργοστασιακοί αναβάτες θα υποδεχθούν τους φίλους του εργοστασίου, σε μία εκδήλωση με δραστηριότητες τόσο εντός όσο και εκτός πίστας
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
19/2/2024
Η μεγάλη γιορτή της Aprilia επιστρέφει μετά από ένα χρόνο ξανά στο Misano, στις 8 Ιουνίου, προσφέροντας την ευκαιρία στους φίλους του εργοστασίου, να θαυμάσουν από κοντά την RS-GP, αλλά και το Tuareg το οποίο κατέκτησε τον αγώνα Africa Eco Race, με πλούσιο πρόγραμμα τόσο εντός όσο και εκτός πίστας, και με δωρεάν είσοδο για όλους.
Από την εορταστική ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε να λείπει και η Aprilia Racing, με τους αναβάτες των MotoGP, Aleix Espargaro, Maverick Vinales, Lorenzo Salvadori, Miguel Oliveira και Raul Fernandez να δίνουν το παρών. Όχι μόνο θα βρεθούν εκεί, αλλά ακολουθώντας την παράδοση του Aprilia All Stars, θα αναμιχθούν με τους παρευρισκόμενους, για να γιορτάσουν όλοι μαζί το ευρωπαϊκό εργοστάσιο με τις 297 νίκες σε GP. Την ιστορία θα συμπληρώσουν οι παλαιότεροι αγωνιζόμενοι, που επίσης θα βρεθούν στην πίστα του Misano, με πρώτο και καλύτερο τον 6 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή, Max Biaggi.
Κάτι νέο για φέτος είναι η συμμετοχή των Jacopo Cerutti και Francesco Montanari πλάι στο νικηφόρο Tuareg 660, το οποίο εξελίχθηκε από τις GCorse και Aprilia Racing, με τον Cerutti να το οδηγεί στην κορυφή του σκληροτράχηλου αγώνα Africa Eco Race. Οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους αναβάτες της Aprilia, αλλά και να θαυμάσουν από κοντά το νικηφόρο δικύλινδρο on-off.
To Aprilia All Stars όμως δεν μένει μόνο εκεί, καθώς θέλει να αποτελέσει μία ολοκληρωμένη γιορτή, που απευθύνεται σε όλους, μικρούς και μεγάλους. Η νέα γκάμα της Aprilia, θα διατίθεται για test ride στους δρόμους γύρω από την πίστα, ενώ το Racing Museum θα φιλοξενεί όλες τις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες που έχτισαν τον θρύλο της ιταλικής εταιρείας που αποτελεί τον ευρωπαίο κατασκευαστή με τις περισσότερες νίκες στα GP.
Το Radio Deejay έχει αναλάβει την ψυχαγωγία, ντύνοντας μουσικά τις διάφορες πρωτοβουλίες του φεστιβάλ, όπως την έκθεση “Aprilia vista dall’ Oriente”. Εκεί θα βρίσκονται οι εκπληκτικές φωτογραφίες του Ιάπωνα φωτογράφου Aki Kusudo, μέσω των οποίων γίνεται μία ολοκληρωμένη αφήγηση της ιστορίας της Aprilia στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού και της αφοσίωσής της στο Πρωτάθλημα MotoGP.
Στον χώρο θα υπάρχουν επίσης χώροι για ηλεκτρονικά παιχνίδια αφιερωμένα στα αθλήματα, καταστήματα με ρούχα και προϊόντα της Aprilia Racing, περιοχές για φαγητό και πολλά ακόμα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: