Ασφαλτοστρώνεται το μισό οδικό δίκτυο της Αθήνας

Μένει απλά η υπόλοιπη χώρα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/3/2021

Όταν γίνεται το αυτονόητο δεν μπορεί κανείς να το αναγάγει σε είδηση με διθυράμβους, γεγονός όμως είναι πως το μεγαλύτερο έργο ασφαλτόστρωσης που έχει δημοπρατηθεί ποτέ από τον Δήμο Αθηναίων έχει ξεκινήσει με ορίζοντα να ανανεωθεί η άσφαλτος σε 450 χιλιόμετρα από τα σχεδόν 1000 που υπάρχουν αθροιστικά στις επτά Δημοτικές Κοινότητες της Αθήνας. Είναι κάτι που χρειάζεται να γίνει σε όλους τους Δήμους και όχι μόνο στην Αττική, αλλά σε ολόκληρη την χώρα.

Μέσα στην Αθήνα περισσότεροι από 1050 δρόμοι και παράδρομοι θα αποκτήσουν νέα άσφαλτο που ελπίζουμε να είναι καλής ποιότητας και να μην πέσει κατακόρυφα ο συντελεστής ολισθηρότητας σε λίγους μόλις μήνες.

Όπως επίσης ελπίζουμε οι εργασίες ασφαλτόστρωσης να γίνονται σε συνεργασία με τα υπόλοιπα συνεργεία και να μην δούμε τους νέους δρόμους να ξανά σκάβονται σε λίγο καιρό. Μιας κι αυτό ακριβώς έχει γίνει πολλές φορές στην Ελλάδα.

Με την ευκαιρία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην ελληνική επικράτεια είναι πως δεν υπάρχει λεπτομερής χαρτογράφηση των δικτύων ενώ σίγουρα η εικόνα είναι διαφορετική από Δήμο σε Δήμο.

 

Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με την ενημέρωση του Δήμου Αθηναίων που πρόσφατα είχε προχωρήσει σε ανανέωση 160 χιλιομέτρων, τα 450 χιλιόμετρα που θα στρωθούν μέσα σε 1,5 χρόνο θα προχωρήσουμε σύμφωνα με το εξής πλάνο: Μέσα στον επόμενο 1,5 χρόνο θα έχουν ασφαλτοστρωθεί πάνω από 139 δρόμοι της 1ης Δημοτικής Κοινότητας, 139 δρόμοι της 2ης Δημοτικής Κοινότητας, 86 της 3ης, 93 της 4ης, 66 της 5ης, 128 της 6ης και 97 δρόμοι της 7ης Δημοτικής Κοινότητας, ενώ εντός του 2021 αναμένεται να δημοπρατηθεί και η ασφαλτόστρωση του υπόλοιπου οδικού δικτύου της πόλης, φτάνοντας στο 100% των δρόμων της. Η ασφαλτόστρωση είναι μέρος ενός ευρύτερου σχέδιου του Δήμου Αθηναίων για τον πολιτισμό της καθημερινότητας που ξεκινά από τις μεγάλες επιχειρήσεις καθαριότητας, την τοποθέτηση 2000 κάδων απορριμμάτων στα πεζοδρόμια και τις πλατείες, την προμήθεια νέων κάδων οικιακών απορριμμάτων και ανακύκλωσης, τη φροντίδα του πρασίνου αλλά και την δημιουργία των Pocket Park εκεί όπου μέχρι σήμερα υπήρχαν σκουπιδότοποι και εγκαταλελειμμένοι χώροι.

Είναι μία καλή αρχή, το μόνο σίγουρο, γιατί παραμένει γεγονός πως πολλά από τα ατυχήματα γίνονται μέσα στην πόλη. Χρειάζεται όμως μία μεγαλύτερης έκτασης ασφαλτόστρωση σε ολόκληρη την χώρα μάλιστα…

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.