Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.

Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.

Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…

Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_681

Από τον

Παύλο Καρατζά

30/3/2026

Η Kawasaki Heavy Industries που ασχολείται με την αεροναυπηγική, διαστημική, ναυπηγική, ενεργειακές εγκαταστάσεις, ρομποτική κλπ., παρουσίασε το EC-2, ένα μαχητικό αεροσκάφος που αντικαθιστά το μοντέλο EC-1.

Μετά από τέσσερις δεκαετίες σε υπηρεσία, το αεροπλάνο ηλεκτρονικού πολέμου EC-1 αποσύρθηκε το 2025 και τη θέση του αναμένεται να πάρει το νέο μοντέλο. Στις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν από την JASDF (Japan Self-Defense Forces) φαίνεται στην ουρά και ο αριθμός αναγνώρισης 68-1203, που υποδηλώνει ότι το αεροσκάφος δεν είναι καινούργιο, αλλά εννέα ετών και προηγουμένως χρησίμευε ως C-2 σε υπηρεσίες στρατιωτικών μεταφορών.

Το χρονοδιάγραμμα της εταιρείας προβλέπει δοκιμές για το συγκεκριμένο αεροσκάφος τη φετινή χρονιά και τη λειτουργία του από την επόμενη. Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει μία τροποποίηση του αεροσκάφους που η Kawasaki δεν θέλει να αποκαλύψει, κρύβοντας στην ουσία το μπροστινό του μέρος. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει κάποιο σύστημα παρεμβολής, όπως το Toshiba J/ALQ-5, για να μπερδεύει τα εχθρικά ραντάρ ή για να μπορεί να επικοινωνήσει σε ασφαλές περιβάλλον.

Δεν έχουν ανακοινωθεί περισσότερες λεπτομέρειες για το EC-2, που η ανάπτυξη του βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2021 και η παρθενική πτήση του πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου 2026. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το EC-2 σχεδιάζεται να είναι επιχειρησιακά έτοιμο από τα μέσα του 2027 και πιθανότερη βάση των τεσσάρων αεροσκαφών που σε πρώτη φάση θα εξοπλίσουν την Ιαπωνική Πολεμική Αεροπορία θα είναι στην πόλη Iruma της επαρχίας Saitama, περίπου 40 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Tokyo.