Benelli Week 2024 - Περισσότερες από 2.000 συμμετοχές στο Pesaro
Ήταν η 14η έκδοση της ετήσιας γιορτής της ιταλικής εταιρείας
Από τον
Κώστα Γκαζή
27/9/2024
Η Benelli γιορτάζει τη επιτυχημένη ολοκλήρωση της 14ης ετήσιας εκδήλωσης Benelli Week, η οποία ολοκληρώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, με περισσότερους από 2.000 συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο.
Όπως κάθε χρόνο, η πρωτοβουλία αυτή αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από μια ιστορική ανάμνηση, μια έντονη ευκαιρία να μοιραστεί η αγάπη για τις δύο ρόδες και την ιταλική μοτοσυκλετιστική παράδοση, που ξεχωρίζει στην ιστορία της Benelli. Η εκδήλωση του 2024 οργανώθηκε, όπως πάντα, από το Benelli Historic Register και το Tonino Benelli Moto Club, με την υποστήριξη της Benelli και τη συνεργασία της Περιφέρειας Μάρκε και του Δήμου Πέζαρο. Αυτή η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του θρυλικού αναβάτη από το Πέζαρο, Silvio Grassetti, σύμβολο μιας ένδοξης εποχής για την πολυαγαπημένη Benelli.
"Ακόμα και φέτος έχουμε κυριολεκτικά συγκλονιστεί από την αγάπη και το πάθος τόσων πολλών μοτοσυκλετιστών", δήλωσε ο Paolo Marchinelli, διευθυντής του Museo Officine Benelli, "και είμαστε όλο και πιο περήφανοι που έχουμε δώσει ζωή σε αυτή την εκδήλωση, η οποία μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο."
Η εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 16 έως τις 22 Σεπτεμβρίου, προσέφερε μια εβδομάδα γεμάτη συναντήσεις και περιηγήσεις με δύο τροχούς, ανάμεσα στα μαγευτικά και πολιτιστικά θαύματα της Περιφέρειας Μάρκε.
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της εκδήλωσης ήταν η ημέρα με τίτλο "La Musica della Moto - Augusto “Cicco” Baronciani Memorial", η οποία ολοκληρώθηκε με εκατοντάδες ιστορικές και σύγχρονες μοτοσικλέτες να παρελαύνουν στους δρόμους του Πέζαρο, συνοδευόμενες από τον συγκλονιστικό βρυχηθμό των αγωνιστικών μοτοσικλετών Grand Prix της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
Περιλάμβανε επίσης την Benelli 350 του Jarno Saarinen και την 250 του Kel Carruthers, μοναδικά κομμάτια από την αποκλειστική συλλογή Battisti.
Εκτός από τις ιστορικές μοτοσικλέτες της Benelli, υπήρξε χώρος και για τη σύγχρονη γκάμα μοντέλων όπως τα δημοφιλή TRK 702 και TRK 702X.
Αντιπροσωπεύοντας την κληρονομιά της Benelli με μια σύγχρονη ματιά, ήταν τα Imperiale 400, Leoncino 500 και Leoncino 800 με τον εκλεπτυσμένο σχεδιασμό τους.
Επίσης, δόθηκε έμφαση στα TRK 502 και TRK 502X, που με την ταξιδιωτική και περιπετειώδη τους διάθεση, ήταν άνετα σε όλες τις συνθήκες, ανάμεσα στα μαγευτικά τοπία.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: