BMW - Πατέντα τελικής μετάδοσης με νέο ιμάντα για μείωση θορύβου
Με σύστημα που εξαλείφει τις αναπηδήσεις κατά τη λειτουργία της ανάρτησης
Από το
motomag
27/7/2023
Τον Ιανουάριο του 2022, η BMW κατέθεσε στη Γερμανία μια αίτηση κατοχύρωσης ευρεσιτεχνίας η οποία αφορούσε τον ιμάντα τελικής μετάδοσης η οποία έχει σαν κύριο στόχο την μείωση του θορύβου κατά την κίνηση.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν να θυμίσουμε πως το πρώτο μοντέλο της BMW το οποίο χρησιμοποιούσε ιμάντα τελικής μετάδοσης ήταν το F650CS Scarver του 2001, ενώ αργότερα στο ίδιο μονοπάτι βρέθηκαν και τα μοντέλα F 800 S, F 800 ST και F 800 GT. Αν έρθουμε στο σήμερα τα ηλεκτρικά μοντέλα CE 02 και CE 04 χρησιμοποιούν με τη σειρά τους ιμάντα τελικής μετάδοσης καθώς πρωτίστως δεν παράγει μεταλλικούς θορύβους και δευτερευόντως έχει την ικανότητά να απορροφά ομοιόμορφα την αρχική “κλωτσιά” των ηλεκτροκινητήρων, προφέροντας πολιτισμένη λειτουργία και μεγαλύτερη αξιοπιστία σε σχέση με την αλυσίδα.
Όσον αφορά την αίτηση κατοχύρωσης η ουσία δεν είναι ο ιμάντας μετάδοσης καθαυτός αλλά οι νέες λεπτομέρειες που έδωσε στη δημοσιότητα η BMW. Σε ορισμένες ταχύτητες κατά την περιστροφή, ο ιμάντας δημιουργεί θορύβους οι οποίοι προκύπτουν από τον συντονισμό των ευθυγράμμων τμημάτων του ιμάντα καθώς ταλαντώνονται κατά την αναπήδηση ανάμεσα στα δύο γρανάζια του. Στο σχέδιο που βλέπουμε από την γερμανική εταιρεία η διάταξη έχεις ως εξής: δύο κύλινδροι που είναι τοποθετημένοι στην πάνω και στην κάτω πλευρά του ιμάντα θα διαθέτουν ρόλερ τα οποία θα τυλίγονται με ελατήρια τα οποία με τη σειρά τους θα πιέζουν τον ιμάντα ώστε να περιορίζουν την ταλάντωση που δημιουργείται. Το πλεονέκτημα με αυτή τη διάταξη είναι πως δεν θα παράγεται πλέον θόρυβος κατά την περιστροφή του ιμάντα.
Αν και δεν αναφέρεται σε ποια μελλοντικά μοντέλα θα εισαχθεί η εν λόγω πατέντα το πιθανότερο είναι να την δούμε στα νέα ηλεκτρικά μοντέλα της γερμανικής εταιρείας, ενώ το σίγουρο είναι πως δεν θα δούμε το εν λόγω σύστημα σε κάποιο μοντέλο το οποίο προορίζεται για χωμάτινη χρήση καθώς εκεί η χρήση του ιμάντα είναι απαγορευτική.
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.