BMW S1000RR: Παρουσίαση των "Μ" αξεσουάρ της!

Βελτιώνουν την αναλογία κιλών ανά ίππο!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

5/3/2020

Από την εποχή που παρουσιάστηκε η BMW S1000RR το 2009, βρέθηκε στην κορυφή του ανταγωνισμού χάρη στην προηγμένη τεχνολογία και τις υψηλές επιδόσεις. Για πάνω από μια δεκαετία η BMW συνέχισε αδιάκοπτα την εξέλιξή της και πέρσι παρουσίασε την τρίτη γενιά της superbike μοτοσυκλέτας της, εξοπλίζοντάς την με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Η σειρά Μ των αυτοκινήτων της BMW συμβόλιζε τις κορυφαίες επιδόσεις, που προέρχονταν από εξαρτήματα τα οποία είχαν εξελιχθεί μέσα απ’ τους αγώνες. Τώρα, η BΜW Motorrad έκανε το ίδιο, δημιουργώντας τη σειρά των αξεσουάρ Μ για την S1000RR, τα οποία έχουν εξελιχθεί μέσα απ’ τη τεχνογνωσία που απέκτησε η βαυαρική εταιρεία στα Motul WSBK.

Στόχος των εξαρτημάτων της σειράς Μ είναι να αυξήσουν τις επιδόσεις της S1000RR, ώστε όταν ο αναβάτης της λάβει μέρος σε ένα track day να αισθάνεται πως οδηγεί μια πραγματική superbike. Η BMW θέλοντας να βελτιώσει την αναλογία κιλών ανά ίππο δημιούργησε πολλά εξαρτήματα από ανθρακονήματα, όπως το εμπρός και πίσω φτερό, το κάλυμμα τη αλυσίδας και του εμπρός γραναζιού της τελικής μετάδοσης. Το ίδιο συμβαίνει και σε διάφορα μέρη του ρεζερβουάρ, που ό,τι πλαστικό υπήρχε έχει αντικατασταθεί από carbon.

Γι' αυτούς που θέλουν να βιώσουν την track day εμπειρία στο έπακρο με την S1000RR, η BMW τους προσφέρει μέχρι και ζάντες κατασκευασμένες από carbon, που μειώνουν σημαντικά το μη αναρτώμενο βάρος και το γυροσκοπικό φαινόμενο, κάνοντας τη μοτοσυκλέτα να αλλάζει πορεία με τη σκέψη. Αντίστοιχα, για όσους θέλουν να απολαύσουν βόλτες με την S1000RR σε δημόσιους δρόμους, η BMW έχει τη λύση με τις χυτές ζάντες αλουμινίου επτά ακτινών.

Μέσα από τα αξεσουάρ της σειράς Μ, ο αναβάτης μπορεί να φέρει ακριβώς στα μέτρα του το τρίγωνο της εργονομίας, χάρη στις τρεις σέλες με διαφορετικό ύψος που μπορεί να επιλέξει και τα πλήρως ρυθμιζόμενα μαρσπιέ και αναδιπλούμενες μανέτες. Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη ρυθμιζόμενων μανετών, το κλασσικό που ο ρυθμιστής της απόστασης της μανέτας από το γκριπ βρίσκεται πάνω της και ένα με απομακρυσμένη ρύθμιση μέσω ενός περιστροφικού διακόπτη που βγαίνει πάνω από το τιμόνι, προσφέροντας ταχύτερη και ευκολότερη ρύθμιση. Την ώρα που περιστρέφεις τον διακόπτη, μια ντίζα μεταφέρει την κίνηση στη μανέτα και ρυθμίζει την απόστασή της απ’ το γκριπ.

Είναι ένα εξάρτημα που προτιμά ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) και το είδαμε να το χρησιμοποιεί λίγο πριν την εκκίνηση του Tissot Superpole Race στην Αυστραλία, ενώ χρησιμοποιείται και από αναβάτες των MotoGP. Επίσης, ο αναβάτης μπορεί να επιλέξει με βάση το ύψος του μια από τις τρεις ζελατίνες που διαθέτει η BMW για καλύτερη προστασία απ’ τον αέρα.

Στη λίστα συμπεριλαμβάνεται μια σειρά από πολλά εξαρτήματα που εστιάζουν στην προφύλαξη της S1000RR, όπως οι σίτες για τα ψυγεία νερού και λαδιού, ενώ σε περίπτωση πτώσης μπορεί να αποφευχθούν μεγάλες υλικές ζημιές χάρη στα προστατευτικά καπάκια του κινητήρα και τα προστατευτικά των αξόνων για τους τροχούς. Το φινίρισμα όλων των εξαρτημάτων βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο, αφού όσα είναι μεταλλικά έχουν κατασκευαστεί σε εργαλειομηχανές CNC, ενώ σε αυτά που είναι από carbon έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην πλέξη τους. Απ’ τη λίστα των αξεσουάρ της σειράς M δεν θα μπορούσε να λείπει και η μπαταρία λιθίου, που χάρη στο χαμηλότερο βάρος της συγκριτικά με τις απλές μπαταρίες αποτελεί ιδανική επιλογή για όσους θα οδηγούν την S1000RR μόνο στη πίστα.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.