Δεν έχετε συναγερμό; Σταθμεύσατε σε ερημικό σημείο; Η ασφάλεια κλοπής σας ίσως να μην ισχύει

Ερμηνεία-σταθμός από τον Άρειο Πάγο για τη “βαριά αμέλεια” στον νόμο, ακυρώνει αποζημίωση σε ασφαλισμένο για κλοπή όχημα
Άρειος Πάγος - Απόφαση-σταθμός για τις ασφάλειες κλοπής οχημάτων
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/10/2023

Ο νόμος 2496 του 1997, που αφορά την ασφαλιστική σύμβαση, τις τροποποιήσεις της νομοθεσίας για την ιδιωτική ασφάλιση και άλλες διατάξεις, στο άρθρο 7 με τίτλο “Πραγματοποίηση του Κινδύνου - Καταβολή του Ασφαλίσματος” αναγράφονται μεταξύ άλλων τα εξής: “Ο ασφαλιστής απαλλάσσεται της υποχρέωσης προς ασφάλισμα, αν η επέλευση της ασφαλιστικής περίπτωσης οφείλεται στη μεν ασφάλιση ζημιών, σε δόλο ή σε βαριά αμέλεια.” Τώρα, μάθαμε με βούλευμα του Αρείου Πάγου τι ακριβώς σημαίνει αυτή η "βαριά αμέλεια".

Όσον αφορά στον δόλο, η ερμηνεία είναι αυταπόδεικτη, αφορώντας φυσικά απάτη του ιδιοκτήτη που έχει κανονίσει να κλαπεί το όχημα του για να εισπράξει την ασφάλεια.

Όμως η “βαριά αμέλεια” δεν διευκρινίζεται στον νόμο, και έπρεπε να φτάσει πρόσφατη υπόθεση στον Άρειο Πάγο για να ερμηνευτεί και να έχουμε πλέον μια καλύτερη εικόνα για το τι πρέπει να αποφύγει ο ιδιοκτήτης οχήματος, ώστε να αποζημιωθεί από την ασφάλεια κλοπής που έχει κάνει.

Η υπόθεση που έφτασε στον Άρειο Πάγο, αφορούσε ιδιοκτήτη Ι.Χ. ο οποίος πάρκαρε το αυτοκίνητο του το βράδυ στο ανοιχτό μη περιφραγμένο και κακά φωτισμένο πάρκινγκ της επιχείρησης εστίασης που διαθέτει. Στο σημείο δεν υπήρχε ούτε φύλακας, ούτε κάμερες ασφαλείας, η επιχείρηση έκλεισε, και το πάρκινγκ βρισκόταν σε απόσταση 1.270 μέτρων μακριά από τον πλησιέστερο οικισμό. Η περιοχή είναι ερημική, και το αυτοκίνητο δεν διέθετε συναγερμό. Κρατήστε στο μυαλό σας τις παραπάνω συνθήκες, καθώς ο συνδυασμός τους ήταν που ερμηνεύτηκε από τον Άρειο Πάγο ως “βαριά αμέλεια”.

Το επόμενο πρωί ο ιδιοκτήτης ανακάλυψε πως το αυτοκίνητο του είχε κλαπεί, κατέθεσε μήνυση κατά αγνώστων για την κλοπή και διεκδίκησε αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία στην οποία είχε ασφάλεια κλοπής.

Όμως η ασφαλιστική εταιρεία αρνήθηκε να καταβάλει αποζημίωση στον παθόντα, επικαλούμενη τον όρο της “βαριάς αμέλειας” του νόμου.

Η υπόθεση πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης, με το Εφετείο να αποφασίζει πως οι συνθήκες που αναφέραμε παραπάνω συνιστούν βαριά αμέλεια δίνοντας δίκιο στην ασφαλιστική εταιρεία που αρνήθηκε να αποζημιώσει τον παθόντα. Μάλιστα στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται πως ο ιδιοκτήτης γνώριζε τον αυξημένο κίνδυνο της στάθμευσης στο συγκεκριμένο σημείο, καθώς ο ίδιος είχε ήδη υποστεί διάρρηξη εκεί, έχοντας αποζημιωθεί για την περίπτωση εκείνη από την ασφαλιστική εταιρεία. Στην απόφαση διαβάζουμε πως η βαριά αμέλεια αποδίδεται στον ιδιοκτήτη καθώς εκείνος “δεν κατέβαλε, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ασφαλισμένου, την επιμέλεια που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει κι έτσι, από αμέλειά του, δεν προέβλεψε ότι η στάθμευση του ασφαλισμένου αυτοκινήτου του υπό τις περιστάσεις αυτές θα μπορούσε να προκαλέσει την κλοπή του, η δε παρέκκλισή του από τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ασφαλισμένου ήταν σημαντική, ασυνήθης και ιδιαιτέρως μεγάλη, καταδεικνύουσα πλήρη αδιαφορία του για τα παράνομα σε βάρος της ασφαλιστικής εταιρείας αποτελέσματά της, αφετέρου δε δικαιολογούν το συμπέρασμα ότι η από βαριά αμέλειά του συμπεριφορά του αυτή ήταν πρόσφορη, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, να προκαλέσει την κλοπή του αυτοκινήτου του, την οποία και προκάλεσε”.

Μετά την απόφαση του Εφετείου, ο παθών προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας την αναίρεση της απόφασης του Εφετείου, με το αιτιολογικό πως εκείνη περιείχε “αόριστες, ανεπαρκείς, αντιφατικές και πλημμελείς αιτιολογίες”. Δυστυχώς για εκείνον, ο Άρειος Πάγος συμφώνησε με το σκεπτικό του Εφετείου, βάζοντας οριστικά τέλος στις ελπίδες του ιδιοκτήτη για αποζημίωση.

Πλέον έχουμε μια καλύτερη εικόνα του τι συνιστά “βαριά αμέλεια”, και θα πρέπει όλοι όσοι ασφαλίζουν τη μοτοσυκλέτα ή το αυτοκίνητο τους για κλοπή να δώσουν προσοχή στις αποφάσεις Εφετείου και Αρείου Πάγου, ώστε να μη βρεθούν προ δυσάρεστων εκπλήξεων σε περίπτωση κλοπής. Από τη μία η απόφαση ανοίγει τον δρόμο στις ασφαλιστικές εταιρείες να αρνούνται ευκολότερα να αποζημιώσουν θύματα κλοπής μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων, και από την άλλη θα πρέπει να γίνει επανεκτίμηση από τους ασφαλισμένους τόσο των υποχρεώσεων τους απέναντι στον νόμο, όσο και του αν αξίζει να πληρώνουν τα υπέρογκα ποσά που ζητούν οι ασφαλιστικές.

Τέλος, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη περίπτωση είναι αρκετά ειδική, καθώς η βαριά αμέλεια αφορά στον συδυασμό πολλών επιβαρυντικών παραγόντων και συνθηκών, και πιστεύουμε πως αν επρόκειτο για μόνο μια-δυο από αυτές, η απόφαση θα ήταν υπέρ του. Όμως το άθροισμα της ερημικής τοποθεσίας, της απουσίας συναγερμού, της απουσίας φύλαξης και καμερών, αλλά και της γνώσης του για την παραπάνω επικινδυνότητα σου σημείου λόγω προηγούμενης διάρρηξης, δημιούργησαν ένα σαφώς αρνητικό και επιβαρυντικό κλίμα για τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου, φτάνοντας ακόμα και λίγο πριν από τον δόλο -που όμως δεν μπορεί να υποστηρίξει η ασφαλιστική χωρίς αποδείξεις.

 Εκείνο που φυσικά δεν θέλει κανείς μας, είναι να δούμε τις ασφαλιστικές εταιρείες να εκμεταλλεύονται το παραπάνω γεγονός, όμως σε μία πρώτη επικοινωνία που είχαμε με δύο εκ των μεγάλων ασφαλιστικών, μας διαβεβαίωσαν πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να επικαλεστείς την βαριά αμέλεια και ίσα - ίσα ότι πλέον δεν θα είναι ασαφής ερμεινεία και θα πρέπει να ισχύουν όλα τα παραπάνω, που ανταποκρίνονται σε μικρό ποσοστό επί του συνόλου κλοπών.

Θα θέλαμε επείσης ο Άριος Πάγος να είναι πιο συνεπής στο έργο του και να οδηγήσει εκείνους που ενεργούν κατά επάγγελμα σε πιο βαριές τιμωρίες και όχι σύντομες διακοπές στα κρατητήρια. Η αστυνόμευση είναι ελλειπής και όταν επιφέρει αποτέλεσμα η δικαιοσύνη είναι με την μεριά του θύτη. Τουλάχιστον αυτό είναι το κοινό αίσθημα που με ειδήσεις όπως αυτή, στρέφεται ακόμη περισσότερο εναντίον των θεσμών.

Έξυπνες κάμερες: Ματαίωση διαγωνισμού λόγω προσφυγών – Αμφίβολη και η αξιοπιστία τους

Υπόνοιες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” υπέρ συγκεκριμένης εταιρείας
camera
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

25/5/2026

Στις 9 Ιουνίου 2026 έληγε κανονικά η προθεσμία υποβολής προσφορών για τον ηλεκτρονικό διαγωνισμό προμήθειας καμερών Τροχαίας με τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή το περίφημο “Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής & Διαχείρισης Ελέγχων & Προστίμων Τροχαίας-Ελληνικής Αστυνομίας” με κωδικό διαγωνισμού ΟΠΣ 5225710.

Ωστόσο με ανακοίνωση που εκδόθηκε στην ιστοσελίδα Κοινωνία της Πληροφορίας, ο διαγωνισμός αυτός ματαιώθηκε εξαιτίας προσφυγών στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) σχετικά με τους όρους του.

Οι προσφυγόντες καταγγέλλουν πως ο διαγωνισμός θέτει πολύ συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές που πρακτικά “φωτογραφίζουν” συγκεκριμένο προϊόν. Θυμίζουμε πως οι πρώτες τέτοιες έξυπνες κάμερες που μπήκαν σε ελληνικούς δρόμους ήταν της ιταλικής εταιρείας Tattile, ωστόσο οι προδιαγραφές του διαγωνισμού φέρονται να περιγράφουν δύο συγκεκριμένα μοντέλα καμερών της γαλλικής Macq.

Οι προσφυγές κατά του διαγωνισμού έφτασαν ως τις κατασκευές που θα τις στηρίζουν, καθώς και η προμήθεια 1.000 γαλβανισμένων χαλύβδινων ιστών συνοδεύεται από τεχνικές προδιαγραφές που ουσιαστικά φωτογραφίζουν συγκεκριμένες κάμερες. Θεωρητικά η απόκτηση των ιστών αυτών θα έπρεπε να γίνει με βάση το είδος των καμερών που θα αποκτηθούν, άρα το λογικό θα ήταν ο διαγωνισμός να διεξαχθεί όταν θα είναι καθορισμένη η μάρκα και το μοντέλο των καμερών, ωστόσο εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Οι καταγγέλλοντες τον διαγωνισμό μιλούν για προδιαγραφές δεν περιορίζονται σε ποιοτικές ή λειτουργικές απαιτήσεις του ιστού, όπως αντοχή, ασφάλεια κλπ, αλλά ορίζουν συγκεκριμένη γεωμετρία, διάμετρο, ύψος, πάχος, βάρη και τρόπο στήριξης.

Λες και ήξεραν από πριν ακριβώς τον κατασκευαστή και τα μοντέλα των καμερών που θα επιλεγούν, θα σκεφτεί ο καχύποπτος νους.

Παράλληλα, είχε προηγηθεί εμπλοκή από τον Μάρτιο και στον διαγωνισμό για προμήθεια 600 φορητών καμερών που προορίζονται να μπουν σε λεωφορεία, καθώς η ΕΑΔΗΣΥ φέρεται να έχει μπλοκάρει και αυτόν μετά από προσφυγή εταιρείας που συμμετείχε, ζητώντας να επανατεθούν με σαφήνεια οι προδιαγραφές του. Κρίθηκε πως ο αρχικός διαγωνισμός περιείχε δυσανάλογες τεχνικές απαιτήσεις, ασαφή και μη μετρήσιμα κριτήρια αξιολόγησης, ενώ η απαίτηση συνεργασίας με υφιστάμενο σύστημα δεν συνοδευόταν από δημοσιευμένες προδιαγραφές, δημιουργώντας και εδώ υποψίες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” που ωθεί σε προμήθεια από συγκεκριμένο κατασκευαστή.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το πρόγραμμα ανάπτυξης των έξυπνων καμερών με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα που θα καθυστερήσει αρκετά την υλοποίησή του, καθώς η προμήθεια και εγκατάσταση των καμερών είναι απλώς η αρχή. Για να δουλέψει σωστά το πολυδιαφημισμένο αυτό σύστημα απαιτείται η εγκατάσταση ηλεκτρονικών υποδομών με τεχνητή νοημοσύνη και η δικτύωση όλων των καμερών σε αυτό, καθώς και η σχετική εκπαίδευση των αστυνομικών που θα το χειρίζονται.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες να επιβεβαιωθούν οι αρχικές κυβερνητικές εξαγγελίες για λειτουργία μέσα στο 2026, παρότι η ίδια η κυβέρνηση είχε χωρίσει την προμήθεια σε διαφορετικούς επιμέρους διαγωνισμούς ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία.

Οι δε κάμερες που έχουν ήδη τοποθετηθεί σε πιλοτική λειτουργία εκτελούν προς το παρόν μέρος των λειτουργιών που δυνητικά θα έχουν, καθώς δεν είναι συνδεδεμένες με σέρβερ τεχνητής νοημοσύνης μέσω των οποίων υποτίθεται πως θα εκδίδονται και θα αποστέλλονται αυτόματα οι κλήσεις για παραβάτες – γιατί απλούστατα αυτό το δίκτυο δεν υπάρχει ακόμη.

Κι αν ακόμη αυτό στηθεί όπως αρχικά προβλεπόταν όμως, ήδη από αυτό το πρώτο βρεφικό διάστημα λειτουργίας των λιγοστών νέων έξυπνων καμερών δεν απουσιάζουν τα προβλήματα αξιοπιστίας.

Μόλις πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή προσφυγή οδηγού για πρόστιμο 350 ευρώ που δέχτηκε από κάμερα που διέγνωσε πως δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητό του, ενώ ο ίδιος λέει πως φορούσε αλλά η κάμερα ξεγελάστηκε γιατί τα ρούχα του ήταν σκουρόχρωμα.

Υπάρχουν δε ακόμη αρκετές καταγγελίες για κλήσεις που κόπηκαν για ανύπαρκτα παραπτώματα, όπως ξύσιμο κεφαλιού που ερμηνεύτηκε ως ομιλία στο κινητό, συσκευή ατμίσματος (vape) που επίσης θεωρήθηκε ως κινητό τηλέφωνο, ενώ στην κορυφή ως τώρα μάλλον είναι η βεβαίωση προστίμου για μη χρήση ζώνης από συνεπιβάτη που … δεν υπήρχε καν στο αυτοκίνητο!

Πηγές της Αστυνομίας φέρονται να έχουν δηλώσει σε τηλεοπτικά δίκτυα πως απαιτείται ανθρώπινος έλεγχος για να φιλτράρει τις καταγραφές παραβάσεων από τις κάμερες, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η αρχική ένδειξη της κάμερας αποδείχθηκε λανθασμένη. Κατά κάποια δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου που επικαλούνται αστυνομικές πηγές, το ποσοστό λανθασμένης ετυμηγορίας από τις κάμερες φτάνει ως και πάνω από 90%, ενώ αποτυγχάνει να λάβει υπόψη την παρουσία τροχονόμου που ενδεχομένως να ρυθμίζει την κυκλοφορία με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι τα φανάρια.

Όλες αυτές οι αστοχίες θα πρέπει οπωσδήποτε να μας βάλουν σε σκέψεις, διότι όταν το σύστημα έξυπνων καμερών θα είναι σε πλήρη λειτουργία (αν και όποτε), αυτές οι κλήσεις δεν θα περνούν από ανθρώπινο βλέμμα και θα έρχονται κατευθείαν στα εισερχόμενα του παραβάτη, δημιουργώντας ένα πολύ επικίνδυνο πρόβλημα. Όταν ο νέος ΚΟΚ σου παίρνει δίπλωμα για το παραμικρό, το λάθος του συστήματος δεν έχει μόνο επίπτωση σε χρήμα – βλέπε πρόστιμο που αν δικαιωθείς θα πάρεις πίσω – αλλά και στην καθημερινή κινητικότητα του οδηγού. Αν λ.χ. η δουλειά του εξαρτάται από το όχημα με οποιονδήποτε τρόπο, η απώλεια του διπλώματος για ένα χρονικό διάστημα έχει βαρύτερες συνέπειες και θα ήταν τραγικό αν αποδειχθεί πως η παράβαση ήταν προϊόν τεχνητής ανοησίας αντί νοημοσύνης.

Επιπλέον, ένας υπαρκτός κίνδυνος είναι να πλημμυριστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες με προσφυγές οδηγών που δέχτηκαν άδικα πρόστιμα από κάμερες.

Μπορεί το “κράτος-σερίφης” να γράφει όμορφα στις τηλεοπτικές κάμερες, αλλά τι γίνεται όταν το αφήγημα καταρρέει στην πράξη; Διότι αρχίζει να φαίνεται πως η ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα αυτό θυμίζει φαρ ουέστ: πρώτα πυροβολούμε και μετά ερευνούμε.