Διεθνής διάκριση για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια στο Motostudent 2021

Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/7/2021

Το Motostudent δεν είναι απλά ένας διαγωνισμός ανάμεσα σε φοιτητές. Πρόκειται κυρίως για μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ της επιστήμης και της βιομηχανίας με βασικό θέμα τη μοτοσυκλέτα. Το σενάριο είναι πολύ απλό αλλά ταυτόχρονα και πολύ απαιτητικό. Κάθε ομάδα μαθητών θα πρέπει να σχεδιάσει και να κατασκευάσει μια αγωνιστική μοτοσυκλέτα της κατηγορίας Moto3.

Οι σχεδιαστικοί και τεχνολογικοί περιορισμοί είναι πιο ελεύθεροι, όμως ταυτόχρονα και ο προϋπολογισμός των μαθητών είναι σαφώς περιορισμένος. Μέσα σε αυτό το στενό πλαίσιο κόστους και χρόνου, οι μαθητές θα πρέπει να παρουσιάσουν ένα πλήρως λειτουργικό πρωτότυπο. Η όλη διαδικασία υποστηρίζεται ενεργά από την MEF (Moto Engineering Foundation και την Technopark Motorland.

Επίσης η Red Bull με την KTM προφέρουν έναν παράλληλο διαγωνισμό για κάθε έναν μαθητή ξεχωριστά, όπου ο νικητής έχει τη δυνατότητα παρακολούθησης ειδικευμένων μαθημάτων (π.χ. αεροδυναμικής), ενώ η Ducati και η BMW είναι υποστηρικτές ορισμένων project.

Για παράδειγμα φέτος η Ducati υποστήριξε το πανεπιστήμιο της Bologna στην κατηγορία των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών και μάλιστα κέρδισε την πρώτη θέση, ενώ η BMW Motorrad Hellas είχε υποστηρίξει στην ίδια κατηγορία το ελληνικό πανεπιστήμιο των Σερρών και την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα Hyperion.

Φέτος, 37 πανεπιστήμια απ’ όλο τον κόσμο βρέθηκαν με τις μοτοσυκλέτες που κατασκεύασαν στην πίστα του Aragon στην Ισπανία, όπου πέρασαν από μια σειρά στατικών και δυναμικών ελέγχων, με τελική δοκιμασία την οδήγηση στην πίστα και την επίδειξη των πραγματικών δυνατοτήτων τους.

Η Tyφoon MotoRacing UoWM του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με την μοτοσυκλέτα “Κένταυρος” συγκέντρωσε συνολικά 680,7 βαθμούς και ανέβηκε στη δεύτερη θέση.

Η Panther Racing AUTh της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ ανέβηκε στην 8^η θέση της συνολικής κατάταξης, όμως αναδείχτηκε νικήτρια στην κατηγορία “Best Innovation” για τις καινοτομίες που είχε η μοτοσυκλέτα της.

Πρόκειται για δύο εντυπωσιακές διακρίσεις των ελληνικών πανεπιστημίων, ιδιαίτερα αν σκεφτούμε πως είμαστε μια χώρα με μηδενική βιομηχανία οχημάτων και ο σκοπός αλλά και οι “αντίπαλοι” αυτού του διαγωνισμού είναι να βρουν οι βιομηχανίες κατασκευής μοτοσυκλετών της Ευρώπης τα επόμενα “ταλέντα” που θα εντάξουν στο δυναμικό των R&D τους.

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

20/1/2026

Μία από τις πιο εμβληματικές τετρακύλινδρες μοτοσυκλέτες δρόμου της δεκαετίας του ’70 επιστρέφει στο προσκήνιο, σε κατάσταση που δύσκολα συναντάται.

Η MV Agusta 750S του 1972 που παρουσιάζεται στη δημοπρασία Motorcycles Online του οίκου Bohnams στις 13 με 23 Φεβρουαρίου 2026. Αποτελεί ένα πραγματικό κόσμημα για συλλέκτες. Πρόκειται για μοτοσυκλέτα που ανήκε στον Michel Noël Mavrogordato και παραδόθηκε καινούργια από την αντιπροσωπία του επίσης ιστορικού αγωνιζόμενου, Gus Kuhn, τον άνθρωπο που ταύτισε το όνομα του με την MV Agusta στη Μεγάλη Βρετανία.

Το κοντέρ δείχνει μόλις 477 μίλια, ένδειξη που από μόνη της την κατατάσσει σε σπάνια κατηγορία. Η 750S ήταν η “πολιτική” απόγονος των αγωνιστικών τετρακύλινδρων της MV, με εγκάρσιο τετρακύλινδρο κινητήρα, διπλούς εκκεντροφόρους και πλατίνες, με χαρακτηριστικό ήχο που πέρασε στην ιστορία. Ήταν η μοτοσυκλέτα που έφερε τον αέρα των GP στον δρόμο, σε μια εποχή που η ιταλική εταιρεία κυριαρχούσε στα Grand Prix, συνυφαίνοντας τον θρύλο της με τον, κατά πολλούς σπουδαιότερο αναβάτη αγώνων μοτοσυκλέτας, Giacomo Agostini.

Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα φέρει αριθμό πλαισίου MV4C752140266 και αριθμό κινητήρα 214-0221*, ενώ συνοδεύεται από όλα τα απαραίτητα έγγραφα βρετανικής ταξινόμησης. Η συνολική του εικόνα παραπέμπει σε μοτοσυκλέτα που διατηρήθηκε περισσότερο ως συλλεκτικό αντικείμενο παρά ως μέσο μετακίνησης, κάτι που εξηγεί και τα ελάχιστα μίλια στο οδόμετρο.

Η εκτίμηση τιμής κυμαίνεται από 30.000 έως 50.000 λίρες (περίπου 35.000 – 58.000 ευρώ), ποσό που αντικατοπτρίζει όχι μόνο τη σπανιότητα της 750S, αλλά και την ιστορικότητα και γενική κατάσταση της μοτοσυκλέτας. Για τους λάτρεις της κλασικής ιταλικής σχολής, πρόκειται για μια “ευκαιρία” που δεν βλέπει κανείς συχνά διαθέσιμη.