Δημοπρασία Bimota YB9 SR του 1996 με 2 μίλια στο κοντέρ

Δεν έχει πάρει ποτέ μπροστά μετά τον έλεγχο του εργοστασίου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

28/11/2022

Στις Η.Π.Α. δημοπρατείται μέσω του site Iconic Motorbikes μια Bimota YB9 SR με μόλις 1,8 μίλια στο κοντέρ της, σε ιδιαίτερο χρώμα και κατάσταση βιτρίνας -με ελάχιστες γρατσουνιές κυρίως στο τελικό της εξάτμισης.

To 1992 η Yamaha δημιούργησε έναν νέο τετρακύλινδρο κινητήρα 600 κ.εκ. για το επερχόμενο YZF600, με την ιαπωνική εταιρεία να δίνει τον κινητήρα της στη Bimota πριν από την παρουσίαση του YZF, με τους Ιταλούς να εφοδιάζουν με αυτόν την YB9 SR.

Παρόλο που η δημοπρασία λαμβάνει χώρα στις Η.Π.Α., η YB9 SR δεν πωλήθηκε ποτέ εκεί, βρίσκοντας αντίθετα τον δρόμο της για τις αγορές Ευρώπης και Ασίας. Η YB9 SR κατασκευαζόταν μεταξύ 1994 και 1996, με συνολική παραγωγή 651 μοτοσυκλετών.

Χάρη στο βελτιωμένο φιλτροκούτι και στη νέα εξάτμιση, ο κινητήρας με τα 4 CKVD36 Keihin καρμπιρατέρ απέδιδε 4 περισσότερους ίππους από ότι στο YZF600, με μέγιστη απόδοση 104 hp / 11.750 rpm, για ένα στεγνό συνολικό βάρος 175 κιλών. Στη δοκιμή της μοτοσυκλέτας από τον Alan Cathcart το 1994, ο συνεργάτης του ΜΟΤΟ είχε γράψει μεταξύ άλλων “η απόκριση του γκαζιού είναι τόσο έντονη που κινδυνεύεις να χάσεις την πρόσφυση του πίσω τροχού όταν ανοίγεις το γκάζι πλαγιασμένος, ακόμα κι αν το κάνεις με τη δέουσα προσοχή. Αλλά η επιτάχυνση που κερδίζεις από τις 3.000 μόλις στροφές -η μέγιστη απόδοση είναι στις 8.000 rpm- σε ανταμείβει και με το παραπάνω για αυτή την απότομη απόκριση γκαζιού.” H πραγματική τελική ταχύτητα έφτανε τα 240 χλμ/ώρα σύμφωνα με μετρήσεις του ειδικού τύπου της εποχής.

Το πλαίσιο ήταν κτηνώδες, αλουμινίου δυο δοκών, το μεταξόνιο ήταν ιδιαίτερα κοντό στα 1.380 mm, η κάστερ στις 24 μοίρες και το ίχνος στα 95 χιλιοστά. Στις ρυθμιζόμενες αναρτήσεις βρίσκουμε ένα συμβατικό πιρούνι 43 mm της Paioli με διαδρομή 120 mm, πίσω ένα μονό αμορτισέρ της ίδιας εταιρείας διαδρομής 130 mm, ενώ στα φρένα έχουμε 2 δίσκους 320 mm της Brembo (Serie Oro) μπροστά κι έναν ακόμα 230 mm πίσω.

Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα ανήκει στην συλλογή των 30 μοτοσυκλετών του Alan Wilzig που βγαίνουν “στο σφυρί” από το site δημοπρασιών Iconic Motorbikes. Βρισκόταν σε κλειστό χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της ιδιοκτησίας της, ενώ δεν έχει πάρει μπροστά μετά τον έλεγχο του εργοστασίου!

Βρίσκεται σε εντελώς στοκ κατάσταση, με τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης της Michelin, ενώ απ’ ότι φαίνεται αρχικά είχε πουληθεί στην αγορά της Ιαπωνίας. Στην πώληση περιλαμβάνονται και τα δυο κλειδιά της μοτοσυκλέτας.

Η μοτοσυκλέτα βρίσκεται στη Santa Monica της Καλιφόρνια, και η δημοπρασία τελειώνει την 1η Δεκεμβρίου του 2022.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.